ನಮ್ಮೂರಿನ ಆ ಮೋಟುಗಲ್ಲಿ

ಲೇಖನ: madhuಚಂದ್ರ


ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಂದು ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆದು ಹೋಗಿರುತ್ತವೆ. ಆ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಮಗವು ಅರ್ಥವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ದೊಡ್ಡವರಾದಂತೆ ನಾವು ಆ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಮರೆತು ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ನನಗೆ ಅಂಥ ಕೆಲವು ಘಟನೆಗಳು ಇಂದಿಗೂ ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆ. ಆಗ ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದುದು ಈಗ ಅರ್ಥವಾದಾಗ ಮೈ ಬಿಸಿಯೇರುತ್ತದೆ.

ಅದೊಂದು ಮೋಟುಗಲ್ಲಿ, ಅಂದರೆ ಒಂದು ಕಡೆ ಮಾತ್ರ ತೆರೆದಿರುವ ಓಣಿ, ಅಥವ dead end. ಅಂದಹಾಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗರಿಗೆ ಈ dead end ಅನ್ನುವ ಪದ ಸ್ವಲ್ಪ ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥವಾದಂತಿದೆ. ಇವರ ಪ್ರಕಾರ ಪ್ರತಿ ರಸ್ತೆಯ ಕೊನೆಗೂ ಒಂದು dead end ಇರುತ್ತದೆ. ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೋ, ಅಂಗಡಿಗೋ, ಹೋಟೆಲಿಗೋ, ಅಥವ ಬೇರೆ ಯಾವುದಕ್ಕೋ ದಾರಿ ಕೇಳಿ ನೋಡಿ. "ಸೀದಾ ಹೀಗೆ ಹೋಗಿ... ಹೋಗ್ಬಿಟ್ಟು dead endನಲ್ಲಿ left ತಗೊಳ್ಳಿ... ಅಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದೆ", ಅಂತ ಹೇಳಿ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾರೆ. "ಸಾರ್, dead end ಅಂದ್ರೆ dead end. ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದಕ್ಕಾಗಲೀ, ಎಡಕ್ಕಾಗಲೀ ಮತ್ತು ಬಲಕ್ಕಾಗಲೀ ರಸ್ತೆ ಇರೋದಿಲ್ಲಾ" ಅಂತ ನಾವು ತಿಳಿಸಿ ಹೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೆ, ಇದೊಳ್ಳೇ ಕತೆ ಆಯ್ತಲ್ಲಾ, ಏನೋ ದಾರಿ ಕೇಳಿದಾ ಅಂತಾ ಹೇಳೋಕೆ ಹೋದ್ರೆ ನಂಗೆ lecture ಕೊಡೋಕೆ ಬರ್ತಾನಲ್ಲಾ.. ಅನ್ನೋ ರೀತಿ ಮುಖ ಮಾಡಿ ಹೊರಟು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಬಂದಾಗ ಇಂಥ ಹತ್ತು ಹಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನು ನಾನು ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು.

ಸಧ್ಯ ಈ ಲೇಖನಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ dead end ಬಂದಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮೂರಿನ ಆ ಮೋಟುಗಲ್ಲಿಯ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರೋಣ. ಆ ಗಲ್ಲಿಯ ಎರಡೂ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಹತ್ತಿಕೊಂಡಂತೆ ಎಂಟೋ ಹತ್ತೋ ಮನೆಗಳಿದ್ದವು. ನಮ್ಮದು ಎಡಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಮೂರನೆಯ ಮನೆ. ಆಗ ನಾನು ನಾಲ್ಕನೆಯ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಿರಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಶಾಲೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಶುರುವಾಗಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಮುಗಿದುಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಮೋಟುಗಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ವಯಸ್ಸಿನ ಇನ್ನೂ ಹಲವು ಹುಡುಗರಿದ್ದರು. ಶಾಲೆ ಮುಗಿದು ಮನೆಗೆ ಬಂದ ನಂತರ ನಾವೆಲ್ಲ ಗಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಗೋಲಿಯಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಗಲ್ಲಿಯ ಕೊನೆಗೆ, ಅಂದರೆ dead endನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಗಲವೆನ್ನಬಹುದಾದಂಥ ಜಾಗವಿತ್ತು. ಅದರ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ಕಟ್ಟೆಯೂ ಇತ್ತು. ಆ ತುದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೊನೆಯ ಎರಡು ಮನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಜನರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಸಮಾಧಾನವಿದ್ದಂತಿತ್ತು. ಅವರಿವರು ಏನನ್ನೋ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನಾನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅದೇನು ಅಂತ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಆ ಮಾತುಗಳು ಆ ಎರಡು ಮನೆಗಳಲ್ಲಿದ್ದವರಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಂತಿ ಆಂಟಿಯಿದ್ದರೆ ಅವರ ಎದುರಿಗಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸುಧೀರ್ ಅಂಕಲ್ ಇದ್ದರು. ವಾಸಂತಿ ಆಂಟಿಯ ಮಗ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಯಾವಗಲೂ ಗೋಲಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ. ಸುಧೀರ್ ಅಂಕಲ್ ಮದುವೆಯಾದರೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರೇ ಇದ್ದದ್ದೇ ಹೆಚ್ಚು.

ಒಂದು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ನಾವು ಆ ಕಟ್ಟೆಯ ಬಳಿ ಎಂದಿನಂತೆ ಗೋಲಿಯಾಟದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನರಾಗಿದ್ದೆವು. ಆಗ ಕಿಟಕಿಯೊಂದು ತೆರೆದ ಸದ್ದಿಗೆ ನಾನು ಸುತ್ತ ನೋಡಿದೆ. ವಾಸಂತಿ ಆಂಟಿಯ ಮನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಕೋಣೆಯ ಕಿಟಕಿ ಅದಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದರ ಹಿಂದೆ ನನಗೆ ಯಾರೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಆಟ ಹಾಗೆಯೇ ಮುಂದುವರಿದಾಗ ನನಗೆ ಆ ಕಿಟಕಿಯ ಕಡೆಗೆ ಮತ್ತೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡುವ ಅಗತ್ಯ ಉಂಟಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಕಿಟಕಿಯೊಂದು ತೆರೆದ ಸದ್ದಾಯಿತು. ನಾನು ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದೆ. ಈ ಸಲ ಅದು ಸುಧೀರ್ ಅಂಕಲ್ ಮನೆ ಕಿಟಕಿಯಾಗಿತ್ತು. ಸುಧೀರ್ ಅಂಕಲ್ ಅದರ ಹಿಂದೆಯೇ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲವು ಗೆರೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ ನನಗೆ ಗೆಳೆಯರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿಂದ ಓಡಿಹೋಗಬೆಕೆನಿಸಿತು. ಹಲವು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಗಲಾಟೆ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಸುಧೀರ್ ಅಂಕಲ್ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಸರಿಯಾಗಿ ಬೈಯ್ದು ಅಮ್ಮ-ಅಪ್ಪಂದಿರಿಗೆ ದೂರು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಡೆತ ತಿಂದ ನಾವು ಅಂದಿನಿಂದ ಆ ಮೋಟುಗಲ್ಲಿಯ ಅಂಚಿಗೆ ಹೋಗುವುದನ್ನೇ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ಈಗ ಸುಧೀರ್ ಅಂಕಲ್ ನಮ್ಮನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಂತಿರಲಿಲ್ಲ, ಅಥವ ಗಮನಿಸಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ತೆಪ್ಪಗೆ ಆಚೆ ಸರಿದೆನಾದರೂ ಅದು ಯಾಕೋ ಸುಧೀರ್ ಅಂಕಲ್ ಮುಖ ಹಾಗೇ ಕಂಡಿದ್ದು ನನಗೆ ಕುತೂಹಲ ತಂದಿತ್ತು. ನನಗೇನು ಹೊಳೆಯಿತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ನಾನು ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿದೆ. ಹಾಗೆ ಹತ್ತಿದವನೇ ವಾಸಂತಿ ಅಂಟಿಯ ಕಿತಕಿಯತ್ತ ನೋಡಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ತುಸು ದೂರ, ಕಿಟಕಿಯ ಹಿಂದೆ, ವಾಸಂತಿ ಆಂಟಿ ಬ್ಲೌಜು ಬಿಚ್ಚಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ತೆರೆದ ಸ್ತನಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಉದ್ರೇಕಗೊಳ್ಳುವ ವಯಸ್ಸು ನನ್ನದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಹೆದರಿ ನೀರಾಗಿದ್ದೆ. ಏನೋ ನೋಡಬಾರದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೆ. ಇನ್ನೇನು ವಾಸಂತಿ ಆಂಟಿ ನನ್ನತ್ತ ನೋಡಬೇಕು, ನನ್ನ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ದೂರು ಹೋಗಬೇಕು, ನಾನು ಒದೆ ತಿನ್ನುವುದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಅಂದುಕೊಂಡು ಕಟ್ಟೆಯಿಂದ ಕೆಳಗೆ ನೆಗೆದಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅಂಥದ್ದೇನೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ನಿಮಿಷಗಳು ಕಳೆದವು. ಇತ್ತ ಸುಧೀರ್ ಅಂಕಲ್ ಮುಖದಲ್ಲಿನ ಗೆರೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದವು. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದುದು ನನಗೆ ಖಚಿತವಾಗಿತ್ತು. ನನಗೆ ಕುತೂಹಲ ತಡೆಯಲಾಗದೇ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿದೆ. ಆಗ ಮತ್ತೆ ಕಂಡ ವಾಸಂತಿ ಆಂಟಿಯ ಬೆಳ್ಳನೆಯ ದುಂಡಾದ ಮೊಲೆಗಳು ಇಂದಿಗೂ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟ ಚಿತ್ರವಾಗಿವೆ. ವಾಸಂತಿ ಆಂಟಿ ತಮ್ಮ ಮೊಲೆಗಳನ್ನು ತಾವೇ ಒತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದರೆ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲೂ ಆ ವಿಚಿತ್ರ ಗೆರೆಗಳು ಮೂಡಿದ್ದನ್ನು ನಾನು ಗಮನಿಸಿದ್ದೆ. ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಸುಧೀರ್ ಅಂಕಲ್ ಯಾವುದೋ ಕಾಯಿಲೆ ಬಂದವರ ಥರ ನಿಂತಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತು ಕುಲುಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಹಣೆ ಮತ್ತು ಕತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬೆವರು ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನ ನಾನು ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಿ ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮರೆತು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ.

ಸುಮಾರು ಆರು ವರುಷಗಳ ನಂತರ ನನಗೆ ಆ ದೃಶ್ಯ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾದ ನೆನಪು. ಆಗ ನಾನು ಹತ್ತನೆಯ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಹದಿನೈದರ ಹರೆಯದಲ್ಲಿಯೇ ಹಸ್ತ ಮೈಥುನವನ್ನು ಕರಗತ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಆ ದೃಶ್ಯ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿತು ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು. ವಾಸಂತಿ ಆಂಟಿ ಎಷ್ಟು ಚೆಂದಾಗಿದ್ದರು, ಅವರ ಆ ತುಂಬು ಸ್ತನಗಳು ಎಷ್ಟು ದುಂಡಗೆ ಮತ್ತು ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿದ್ದವು ಎಂದು ತಿಳಿಯಲು ಆ ಆರು ವರಷಗಳು ಬೇಕಾದವು. ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡರೆ ಸುಧೀರ್ ಅಂಕಲ್ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಆ ಗೆರೆಗಳು ಮೂಡಿದ್ದೇಕೆ, ಕಿಟಕಿಯ ಹಿಂದೆ ನಿಂತಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತು ಹಾಗಿ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಅವರು ಕುಲುಕಿದ್ದು ಏಕೆ ಎಂದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲವೇ?

ಅಭಿಸಾರಿಕೆ (ಭಾಗ-1)

ಲೇಖನ: ಪದ್ಮಿನಿ


ಅಶ್ವಪುರ ವಸುಂಧರೆಯ ಹುಟ್ಟೂರು. ಆದರೆ ಅವಳು ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೂ ಬೆಳೆದದ್ದು, ಇಪ್ಪತ್ತು ವರುಷಗಳನ್ನು ಕಳೆದದ್ದು ತನ್ನ ಸೋದರ ಮಾವನ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ. ತಂದೆಯ ಆಸರೆಯಾಗಲೀ, ತಾಯಿಯ ಮಮತೆಯಾಗಲೀ ಅವಳಿಗೆ ಲಭಿಸಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವಳು ಹುಟ್ಟುವುದಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳ ಮುಂಚೆಯೇ ತಂದೆ ತೀರಿ ಹೋಗಿದ್ದ. ತಾಯಿ ಆಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ನರ್ತಕಿ. ಕಾಲು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಅಶ್ವಪುರಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳು ಹಾಗೆ ಬಂದಾಗ ಬೆಳ್ಳಿಯ ನಾಣ್ಯಗಳನ್ನೂ, ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನೂ ತಂದು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ವಸುಂಧರೆಗೆ ಆ ನಾಣ್ಯಗಳಾಗಲೀ, ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆಗಳಾಗಲೀ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನಾದರೂ ತನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಇರುವಂತೆ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಅತ್ತು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ತಾಯಿಗೆ ಮಗಳ ಆ ಒಂದು ಬಯಕೆಯನ್ನು ಈಡೇರಿಸುವುದು ಎಂದಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಸೋದರ ಮಾವನಾಗಲೀ, ಊರ ಜನರಾಗಲೀ ತನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸದಿರುವುದು ವಸುಂಧರೆಗೆ ತಾನು ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವಳಾದಂತೆ ತಿಳಿಯತೊಡಗಿತ್ತು. ಆಸ್ಥಾನ ನರ್ತಕಿಯರ ಬದುಕು ಹೇಗಿರುತ್ತದೆಂದು ಅವಳಿಗೆ ಅರಿವಾಗತೊಡಗಿತ್ತು. ಆಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನರ್ತಕಿಯರಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಬೇಡಿಕೆ ಮತ್ತು ಉಪಚಾರ. ಆಸ್ಥಾನದ ಹೊರಗೆ ಅವರೆಂದರೆ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಅನಾದರ. ಬಹಶಃ ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೋ ಏನೋ ತನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಆಸ್ಥಾನವನ್ನು ತೊರೆದು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಬಾಳು ಸಾಗಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಿರಬಹುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ ಆ ಒಂದು ಸತ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು ವಸುಂಧರೆ.

ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಅದೇಕೆ ಜನ ತಾನೆಂದರೆ ಮೂಗು ಮುರಿಯುತ್ತಿದ್ದರು, ಅದೇಕೆ ತನ್ನ ಗೆಳತಿಯರು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡಿದರೆ ಅವರ ಅಮ್ಮಂದಿರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ವಸುಂಧರೆಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವಳು ತನ್ನ ಹನ್ನೆರಡರ ವಯಸ್ಸನ್ನು ದಾಟುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಕ್ರಮೇಣ ಎಲ್ಲ ಬದಲಾದಂತೆ ಎನಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ತಾಯಿಯ ಅಪ್ರತಿಮ ಸೌಂದರ್ಯದ ಲಕ್ಶಣಗಳು ವಸುಂಧರೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಡತೊಡಗಿದ್ದವು. ಬೆರಗು ಹುಟ್ಟಿಸುವಂಥ ಯೌವ್ವನ ವಸುಂಧರೆಯನ್ನು ಬಹು ಬೇಗನೆ ಆತುರದಿಂದ ಅರಸಿ ಬಂದಂತಿತ್ತು. ಅವಳು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಜನರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅವಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದ್ದವು. ಅವಳನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದವರು ಈಗ ಅವಳನ್ನು ಕಾಣುವ ಹಂಬಲದಲ್ಲಿ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸತೊಡಗಿದ್ದರು. ವಸುಂಧರೆಗೆ ಅದೆಲ್ಲ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಇನ್ನೂ ಮೂರು ವರುಷಗಳು ಕಳೆದವು. ಹದಿನಾರರ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತ ವಸುಂಧರೆ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ರತಿದೇವಿಯೇ ಎನ್ನುವಂತಾಗಿದ್ದಳು. ಅವಳ ನೀಳವಾದ ದೇಹದ ನಿಲುವು, ಅವಳ ಬಳಕುವ ಸಿಂಹ ಕಟಿಯ ಸೊಬಗಿಗೆ ತಾನೇ ಮಾರು ಹೋದಂತೆ ಅವಳ ಸೊಂಟದುದ್ದಕ್ಕೂ ಬಾಗಿ ಹರಡಿದ ಅವಳ ಕಡುಗಪ್ಪು ಕೇಶರಾಶಿ, ಹಾಲಿನಲ್ಲಿ ನೆನೆಸಿ, ಬೆಳದಿಂಗಳಲ್ಲಿ ತೆರೆದಿಟ್ಟಂತೆ ಕಾಂತಿ ಸೂಸುವ ಅವಳ ಬೆಳ್ಳನೆಯ ಚರ್ಮ ಅವಳೆಂಥ ಚೆಲುವೆಯೆಂದು ಸಾರಿ ಹೇಳುವಂತಿದ್ದವು. ನೋಡಿದವರ ಮನದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಚಿತ್ರಣವಾಗಿಬಿಡಬಹುದಾದಂತಹ ಅವಳ ಆಕರ್ಷಕವಾದ ಮುಖ, ತುಂಟತನವನ್ನೂ, ಮಾದಕತೆಯನ್ನೂ, ಸ್ನೇಹವನ್ನೂ ಬೆರೆಸಿಟ್ಟ ಬಟ್ಟಲುಗಳಂತಹ ಅವಳ ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಣುಗಳು, ಕಾಮನಬಿಲ್ಲಿನಂತೆ ಮಣಿದ ಹುಬ್ಬುಗಳು, ಮೊದ್ದಾದ, ಮುದ್ದಾದ ಅವಳ ಮೂಗು, ಸದಾ ಪ್ರೇಮದ ನಗುವನ್ನು ಚೆಲ್ಲುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸುವ ಅವಳ ರಸತುಂಬಿದ ತುಂಬು ಅಧರಗಳು, ತೆಳುವಾದ ಅವಳ ನೀಳ ಕತ್ತಿನ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಸಮತಟ್ಟಾಗಿ ಚಾಚಿದ ಅವಳ ಹೆಗಲುಗಳು, ಅವುಗಳಿಂದ ಬಳ್ಳಿಗಳಂತೆ ಚಾಚಿದ ಅವಳ ಸುಂದರವಾದ ಕೈಗಳು, ಅವಳ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಂಗವೂ ಶಿಲ್ಪಿಯೊಬ್ಬನ ಕಲೆಯ ಫಲವೇನೋ ಎನ್ನುವಂತಿತ್ತು.

ಅಶ್ವಪುರದಲ್ಲಿ ವಸುಂಧರೆ ಮನೆ ಮಾತಾಗಿಬಿಟ್ಟಳು. ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಸಿರದ ಅವಳ ವಯಸ್ಸಿನ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಅವಳು ಅಸೂಯೆಯ ಮೂಲವಾದರೆ ಅವಳ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರಿಗೆ ಅವಳು ಹೆಮ್ಮೆಯಾಗಿದ್ದಳು. ಆ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರೆಲ್ಲ ಯಾವತ್ತೂ ಅವಳ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇರಬಯಸುತ್ತಿದ್ದರು. ವಸುಂಧರೆ ಹುಡುಗರೊಂದಿಗೆ ಯಾವತ್ತೂ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವಳ ಸಾಮಿಪ್ಯಕ್ಕೆ, ಅವಳ ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಹಾತೊರೆಯುವ ಹುಡುಗರ, ಯುವಕರ ಸಂಖ್ಯೆ ದಿನದಿನಕ್ಕೂ ಬೆಳೆಯತೊಡಗಿತ್ತು. ಅವಳ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರಿಗಾದರೋ ಇದರಿಂದ ಲಾಭವೇ ಆದಂತಾಗಿತ್ತು. ಏಕೆಂದರೆ ವಸುಂಧರೆಯನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿಸಲಾಗದ ಯುವಕರು ಮೊದಲು ಅವಳ ಗೆಳತಿಯರೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡತೊಗಿದ್ದರು. ಸಖಿ ಅನುಸೂಯೆಗೆ ಈಗ ಅವಳ ಮಾತಿನಂತೆ ನಡೆಯಲು ಸಿದ್ಧರಿರುವ ಐದಾರು ಹುಡುಗರ ಸ್ನೇಹವಿತ್ತು. ಗೆಳತಿಯರಾದ ಕೃಷ್ಣವೇಣಿ, ಚಂದ್ರಿಕೆ, ಸಾರಂಗಿ, ಚಿತ್ರಾಂಗದೆ, ಅಂಜನಿ, ಹೇಮಾವತಿ ಮುಂತಾದವರೂ ಅಷ್ಟೇ, ವಸುಂಧರೆಯ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕೋರಿ ಬಂದ ಹಲವು ಯುವಕರನ್ನು ತಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಗೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಗೆಳತಿಯರ ಈ ನಡುವಳಿಕೆಯನ್ನು ವಸುಂಧರೆ ಯಾವತ್ತೂ ಸಮ್ಮತಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ತನ್ನ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಗೆಳತಿಯರು ಆ ಹುಡುಗರೊಂದಿಗೆ ಒಡನಾಡುವುದನ್ನು ತಡೆಯುವುದು ಅವಳಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ.

ವಸುಂಧರೆಗೆ ತನ್ನ ಚೆಲುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅಹಂಕಾರವಾಗಲೀ, ತನ್ನ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಬಯಸುವ ಹುಡುಗರ ಬಗ್ಗೆ ತಿರಸ್ಕಾರವಾಗಲೀ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಯಾಕೋ ಅವಳಿಗೆ ಯಾವ ಹುಡುಗನೂ, ಯಾವ ಯುವಕನೂ ಇಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ. ತಾರುಣ್ಯ ತಳೆಯುವ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ತನ್ನ ದೇಹದ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಮೂಡುವಂತೆ ವಸುಂಧರೆಗೆ ತನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಕೆಲವು ವರುಷಗಳಲ್ಲಾದ ಬದಲಾವಣೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವಿತ್ತು. ಆ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಅವಳಲ್ಲಿರಬೇಕಾದ ಪ್ರೇಮದ ಭಾವನೆಗಳು, ಹೆಣ್ತನದ ಬಯಕೆಗಳು, ಆಸೆಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಅವಳಲ್ಲಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಬೂದಿ ಮುಚ್ಚಿದ ಕೆಂಡದಂತೆ. ಅವುಗಳ ಪ್ರಖರತೆಯ ಅನುಭವವನ್ನು ಮೂಡಿಸುವ, ಅವುಗಳನ್ನು ಈಡೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಆತುರತೆಯನ್ನು ತರುವ ವಯಸ್ಸು ಅವಳಿಗಿನ್ನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಒಂದೊಂದು ಸಲ ಅವಳ ಮನದಲ್ಲಿ ಹಠಾತ್ತನೆ ಹುಟ್ಟುವ ಬಯಕೆಗಳಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ದಿಗಿಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹುಡುಗಿಯೂ ಅನ್ನಲಾಗದ, ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದ ಹೆಣ್ಣೂ ಅನ್ನಲಾಗದ ಆ ಹದಿನಾರರ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಇಂಥ ದಿಗಿಲುಗಳು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ. ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗಿದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಸಲ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೇ ಮೈ ಬಿಸಿಯೇರಿದಾಗ ವಸುಂಧರೆಗೆ ಅದೆಂಥ ಜ್ವರವೆಂದೇ ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಂಥದೋ ತಳಮಳ, ಹೀಂಸೆ ತರುವ ಒಂಟಿತನ. ನಿದ್ರೆ ಬಾರದೇ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿ ಕಳೆಯಬೇಕಾದ ದೀರ್ಘ ಸಮಯ. ಆಗೆಲ್ಲ ಯಾವುದೋ ಅಪರಿಚಿತ ಯುವಕನೊಬ್ಬನ ಮುಖ ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತಿತ್ತು. ದಿನ ಕಳೆದಂತೆ ಆ ಮುಖ ಓಬ್ಬ ರೂಪವಂತ ಯುವಕನಾಗಿ ಬೆಳೆದಿತ್ತು. ಆತ ಆರು ಆಡಿ ಎತ್ತರದ ಸುಂದರಾಂಗ, ಚೆಲುವ. ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಆ ಆಕರ್ಷಕ ಮುಖ, ನುಗುವಾಗ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ತುಳುಕುತ್ತಿದ್ದ ತುಂಟತನ, ಅವನ ಸುಂದರವಾದ ತುಟಿಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಮಂದಹಾಸ ಅವಳಿಗೆ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿಸುವಂತಿದ್ದವು. ಅವನು ಹಾಗೆ ಅವಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅವನ ಆ ನೋಟದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಕರಗಿ, ನಾಚಿ ನೀರಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವನು ತನ್ನ ಸಶಕ್ತ ಬಾಹುಗಳನ್ನು ಅವಳತ್ತ ಚಾಚಿದಾಗ ಅವಳು ಓಡೋಡಿ ಅವನ ಬಳಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಇನ್ನೇನು ಅವನ ಆ ಬಾಹುಗಳು ತನ್ನನ್ನು ಬಳಸಿ ತಬ್ಬಬೇಕು ಎಂದಾಗ ಅವನು ಮಾಯವಾಗಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅದೆಲ್ಲ ಬರೀ ಕಲ್ಪನೆ ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಹಾಗೆ ಅದು ಹಾಠಾತ್ತನೆ ಕೊನೆಗೊಂಡಾಗ ಅವಳಿಗೆ ತೀವ್ರ ನಿರಾಸೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ ಅವನನ್ನು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹಾಗೆ ನೋಡುವ, ಕಾಣುವ, ಅವನ ನೋಟದಲ್ಲಿ ಕರಗುವ, ಅವನ ಬಾಹುಗಳಲ್ಲಿ ಬೆರೆಯುವ ಹಂಬಲ ಅವಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಋತುಗಳು ಉರುಳಿದವು. ಮತ್ತೊಂದು ವರುಷ ಕಳೆದಿತ್ತು. ವಸುಂಧರೆಯ ಶೂನ್ಯಮನಸ್ಕತೆ ಅವಳ ಗೆಳತಿಯರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದಾಯಿತು. ಅದೇಕೆ ಅವಳು ಯಾವಗಲೂ ಏನನ್ನೋ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕುಳಿತಿರುವುದು ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದಾಯಿತು. ಕೇಳಿದರೆ ವಸುಂಧರೆ ಏನನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ತಾನೇ ತಾನಾಗಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಇಲ್ಲವೇ ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಮಾತನಾಡದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅಶ್ವಪುರದ ದಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ವಸುಂಧರೆಯಂತಹ ಯುವತಿಯು ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸದೇ ಇರದಿರುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ತೊಡುವ ಯಾವ ಬಟ್ಟೆಯೂ ಮಸುಕಾಗಿಸದಂತಹ ಯೌವ್ವನದ ಮದ ತುಂಬಿದ ಅವಳ ಸ್ತನಗಳ ಆಕಾರ, ಅವಳ ಎದೆಯ ಕೆಳಗೆ ಸೊಂಟದವರೆಗೂ ಸಮತಟ್ಟಾಗಿ ಹರಡಿದ ಅವಳ ಉದರ ಭಾಗ, ಹಂಸವನ್ನೇ ನಾಚಿಸುವಂತಹ ಅವಳ ನಡೆಗೆ ಕುಲುಕುತ್ತ ತಮ್ಮ ಚೆಲುವನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಡುವ ಅವಳ ದುಂಡನೆಯ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ನಿತಂಬಗಳು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪುರುಷನ ಗಮನವನ್ನು ಸೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.


ಮುಂದೆವರಿಯುವುದು...

ತರಗೆಲೆಯ ಪಯಣ

ಸ್ನೇಹಿತರೆ,

ಇದೊಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಭಿನ್ನವೆನಿಸುವ ನನ್ನ ಪ್ರಯತ್ನ. ಇಲ್ಲಿನ ಕಥಾವಸ್ತುವೇನೂ ಹೊಸತಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ನಾನು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ನನ್ನ ಕತೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅದು ಏನೆಂದು ನೀವೇ ಓದಿ ನೋಡಿ. ಓದಿಯಾದ ಮೇಲೆ ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ಮರೆಯಬೇಡಿ.

~ಪದ್ಮಿನಿ



ಮೆಲ್ಲಗೆ ಎನಿಸಿದರೂ ಒಂದೇ ಗತಿಯಲ್ಲಿ ತೂಗುತ್ತಿತ್ತು ಮಂಚ. ನಾನು ನನ್ನ ಬಲ ಮಗ್ಗುಲಿನ ಮೇಲೆ ಮುದುರಿಕೊಂಡಂತೆ ಮಲಗಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ನನಗೆ ಬೆನ್ನು ಮಾಡಿ ನನ್ನ ಗಂಡ ಮಲಗಿದ್ದ. ಮಂಚ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಅಲ್ಲಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಮೈ ಅವನಿಗೆ ತಾಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಸಹ್ಯವಾದರೂ ಈ ಸನ್ನಿವೇಶ ವಾಡಿಕೆಯಾದಂತೆ ಅದನ್ನು ನಾನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಲಿತಿದ್ದೆ.

ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ನಾವಿಬ್ಬರೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಂತೆ ಆ ಕಡೆ ಇಪ್ಪತ್ತರ ಹರೆಯದ ನನ್ನ ತಂಗಿ ಸ್ವಾತಿ ಮಲಗಿದ್ದಳು. ನನ್ನ ಗಂಡ ಬೆತ್ತಲಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದ. ಸ್ವಾತಿಯೂ ಬೆತ್ತಲಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದಳು. ಮಂಚದ ತೂಗಾಟದ ಗತಿ ಕ್ರಮೇಣ ಹೆಚ್ಚತೊಡಗಿ ಅದನ್ನಿನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದು ನನಗೆ ಕಷ್ಟವೆನಿಸತೊಡಗಿತು. ಕಳೆದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದೇ ನಾನು ನಿದ್ರೆಗೆ ಹೋಗುವವರೆಗೂ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ನಾನು ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದ ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಮಂಚ ಕುಲುಕಿದಂತಾಗಿ ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಮಂಚದ ತೂಗುವಿಕೆಯನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ ಮಲಗಿದರೂ ಮಧ್ಯೆ-ಮಧ್ಯೆ ಅವರ ನೂಕಾಟದಿಂದ ಎಚ್ಚರವಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ.

ದವಡೆಗಳನ್ನು ಬಿಗಿಹಿಡಿದು, ಕಣ್ಣು ತೆರೆದು, ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದೇನೆಂದೂ ತಿಳಿದೂ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದು, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದ ಅವರಿಬ್ಬರ ತೃಷೆಯ ಲಯಬದ್ಧತೆಗೆ ಮಂಚದೊಡನೆ ಅದರಂತೆಯೇ ತೂಗುತ್ತ, ಅವರಿಬ್ಬರು ಹೊರಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅಶ್ಲೀಲ ಒದ್ದೆ ಸದ್ದುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಹಾಸಿಗೆಯ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಹರಡಿದ ಅವರ ಮೈಥುನದ ಗಂಧವನ್ನು ಉಸಿರಾಡುತ್ತ ನಾನು ಮಲಗಿದಲ್ಲಿಯೇ ಮಲಗಿದ್ದೆ.

ಆ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ನಿದ್ರೆ ಬರುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ನನ್ನ ಒಡಹುಟ್ಟಿದವಳು, ನನ್ನ ಒಲುಮೆಯ ತಂಗಿ ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಒತ್ತೊತ್ತಾಗಿ ಕದಿಯುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅದೂ ಆ ಕ್ಷಣ ನನಗೆ ಅಷ್ಟು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದುಕೊಂಡೇ, ತನ್ನ ಕಾಮದ ಹಸಿವನ್ನು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಏನನ್ನೂ ಉಳಿಸದೇ, ನನಗೆ ಸಲ್ಲಬೇಕಾದ ವೀರ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹನಿಯನ್ನೂ ನನಗಾಗಿ ಬಿಡದೇ ಹಾಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸೂರೆಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ನಿದ್ರೆ ಬರುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ?

ಹಾಗೆ ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದ ನನಗೆ ಹಳೆಯ ದಿನಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಅದೊಂದು ಸಮೃದ್ಧಿಯ ಪರ್ವ, ನಿತ್ಯ ಚೈತ್ರ. ನನಗೆ ಅಪ್ಯಾಯಮಾನವಾದ ಆ ಪುರುಷರಸ ಪುಷ್ಕಳವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತಿತ್ತು - ತುಂಬಿದ ಜೇನುಗೂಡಿನಿಂದ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸೋರುವ ಜೇನಿನಂತೆ. ನನಗೆ ಬೇಕಾದಾಗ ಬೇಕಾದಷ್ಟನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ಬೇಡವಾದಾಗ ಯಾವ ಸಂದಿಗ್ಧತೆಯೂ ಇಲ್ಲದೇ ಅದನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದು ಆಗ ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತು. ತಲೆನೋವಿನ ನೆಪಮಾಡಿ ನಾನು ಬೇಡವೆಂದಾಗಲೆಲ್ಲ ಆತ ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ಹಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹಸ್ತಮೈಥುನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಆಗಲೂ ಮಂಚ ಹೀಗೆಯೇ ಕುಲುಕುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆಗ ಆ ಕುಲುಕಾಟದಿಂದ ನನ್ನ ನಿದ್ರೆ ಕೆಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಚೆಲ್ಲಿ ನಷ್ಟವಾದ ತನ್ನ ವೀರ್ಯವನ್ನು ಒಂದೋ ಆತ ಸ್ವತಃ ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಬಳಿದು ಶುಚಿಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಇಲ್ಲವೇ ಹತಾಶೆಯಿಂದ ಅದರ ಮೇಲೆಯೇ ಮಲಗಿ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ವೀರ್ಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ಬೇಕೋ ಹಾಗೆ ವ್ಯಯಿಸುವ ಇಲ್ಲವೇ ನನಗಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಆಗ ನನಗಿತ್ತು.

ನಮ್ಮ ಮದುವೆಯ ಆರನೆಯ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತಾಯಿ ತೀರಿಕೊಂಡಳು. ಅಪ್ಪ ನಾನು ಚಿಕ್ಕವಳಿದ್ದಾಗಲೇ ಜೀವ ತೊರೆದಿದ್ದ. ಸ್ವಾತಿಗೆ ಮದುವೆಯ ವಯಸ್ಸು. ಆದರೆ ಅವಳದು ಮದುವೆ ಬೇಡವೆಂಬ ಮೊಂಡು ಹಠ. ಜೊತೆಗೆ ತನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಅತಿಯಾದ ಹೆಮ್ಮೆ. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಅವಳ ಸ್ವಭಾವ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನನ್ನ ಮದುವೆಯ ನಂತರವಿದ್ದುದು ಸ್ವಾತಿಯ ಆಶ್ರಯವೊಂದೇ. ನನ್ನ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ತಂಗಿ, ಸ್ವಾತಿಗೆ ಹಿರಿಯವಳು, ಗೀತಾಳ ಮದುವೆಯೂ ಆಗಿತ್ತು. ಅಮ್ಮ ಹೋದ ನಂತರ ನನ್ನ ಗಂಡ ಸ್ವಾತಿಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಮಾಡಿದ. ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದರೆ ಅವಳನ್ನು ಮದುವೆಗೆ ಓಲೈಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಬಹುದೆಂದ. ಸ್ವಾತಿಯೆಂದರೆ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಅಕ್ಕರೆಯಾದರೂ ಈ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಏಕೋ ನನಗೆ ಹಿಡಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನಗೆ ನನ್ನ ಸಂಸಾರದ ಸ್ವಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಿಯ ಭವಿಷ್ಯ ಹಾಳಾಗುವುದೂ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಒಪ್ಪಿದೆ. ಸ್ವಾತಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದಳು. ಇತ್ತ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯೂ ಇಲ್ಲ, ಅತ್ತ ಬಡತನವೂ ಇಲ್ಲವೆಂಬಂತಹ ನಮ್ಮ ಬದುಕಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಗಂಡನಿಗಿದ್ದುದು ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಮನೆ ಮಾತ್ರ. ನಾವು ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿ ಮಲಗುವ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದರೆ ಸ್ವಾತಿ ನಡುಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಬೇಕಿತ್ತು.

ಅದು ಮಳೆಗಾಲದ ಸಮಯ. ರಾತ್ರಿ ಸಿಡಿಲು ಗುಡುಗುಗಳ ಅಬ್ಬರ. ಧೋ ಎಂದು ಸುರಿಯುವ ಮಳೆ. ಇರುಳ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಪಕಪಕನೇ ಹೊಳೆದು ಹೆದರಿಸುವ ಮಿಂಚು. ಬೀಸುವ ಗಾಳಿಗೆ ಬಡಿದೊಕೊಳ್ಳುವ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲಿನ ಕಟ್ಟಗಳ ಕಿಟಕಿಗಳ ಸದ್ದು. ಪಾಪ, ಸ್ವಾತಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಮಲಗಲು ಹೆದರಿದಳು. "ಅಕ್ಕಾ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಮಲಗ್ತೀನಿ ಕಣೇ... ಪ್ಲೀಜ್" ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡಳು. ನಾನು ಸರಿ ಒಂದೆರಡು ದಿನದ ಮಾತು, ಮಳೆಯೇನು ಪ್ರತಿ ರಾತ್ರಿ ಬರುತ್ತದೆಯೇ ಅಂದುಕೊಂದು ಅವಳನ್ನು ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ಮಲಗಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ನನಗೆ ನೆನಪಿದೆ, ಆ ವಾರ ಮಳೆ ಪ್ರತಿ ರಾತ್ರಿ ತಪ್ಪದೇ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು. ಸ್ವಾತಿಯನ್ನು ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾತಿ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಗಂಡನ ನಡುವೆ ನಾನು ಮಲಗಿರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹಾಗಿದ್ದಾಗ ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ನನಗೆ ಥಟ್ಟನೆ ಎಚ್ಚರವಾಗಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಮಂಚ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕುಲುಕುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಕಣ್ಣು ತೆರೆದೆ. ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ಸ್ವಾತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಹೇಗೋ ಅವಳು ಅದುವರೆಗೂ ಮಲಗಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಈಗ ನಾನು ಮಲಗಿದ್ದೆ. ಹಾಗೆ ಕದಲದೇ ಮಲಗಿದ ನನಗೆ ಮಂಚ ಕುಲುಕುತ್ತಿರುವುದು ಏಕೆಂದು ತಿಳಿಯಲು ತುಂಬ ಸಮಯ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೊರಗೆ ಮಳೆಯ ರೌದ್ರ ನರ್ತನದ ಶಬ್ದ ಗಾಢವಾಗಿದ್ದರೂ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಮೆತ್ತಗೆ ನರಳುತ್ತಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನನಗೆ ನನ್ನ ತಂಗಿಯ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನು ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತು. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಕ್ರೋಷ ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ಭುಗಿಲೇಳತೊಡಗಿತು. ಆದರೆ ನಾನು ಕದಲಲಿಲ್ಲ, ಅಲುಗಾಡಲಿಲ್ಲ, ಏನನ್ನೂ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ತಂಗಿ ಮತ್ತು ಗಂಡನೇ ನನಗೆ, ನನ್ನ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ದ್ರೋಹ ಬಗೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಏನು ಮಾಡಿಯಾದರೂ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?

ಆ ರಾತ್ರಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಕಾಲಡಿಯ ಭೂಮಿ ಸರಿದಂತಾಗಿದ್ದರೂ ನಾನು ಅದ್ಯಾವುದೋ ವಿಚಿತ್ರ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಮೆರೆದಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾರೋ ಹೆಣ್ಣಾಗಿದ್ದರೆ ಗಂಡನನ್ನು ಬಿಟ್ಟೇ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಳೇನೋ. ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗದಿದ್ದರೂ ಅವನೊಡನೆ ಜಗಳಕ್ಕಿಳಿಯದೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾತಿ ತಂಗಿಯೇ ಆದರೂ ಅವಳು ಎಸಗಿದ ಕೃತ್ಯಕ್ಕೆ ಅವಳ ಕೆನ್ನೆಗೆ ಬಾರಿಸಿ ಅವಳನ್ನು ಹೊರಗೆ ಹಾಕದೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಅಂಥದ್ಯಾವುದನ್ನೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ನೋವನ್ನು ಸೋಲಿನಂತೆ ನುಂಗಿಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಿದ್ದುಬಿಟ್ಟೆ, ಹೇಡಿಯಂತೆ. ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು. ರಾತ್ರಿಗಳು ಉರುಳಿದವು. ಗುಡುಗು ಮಿಂಚು ಯಾವುದೂ ಇರದಿದ್ದರೂ ಸ್ವಾತಿ ರಾತ್ರಿ ನಮ್ಮ ಮಂಚದ ಮೇಲೆ, ಅದೂ ಕೂಡ ನೇರವಾಗಿ ನನ್ನ ಗಂಡನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಮಲಗತೊಡಗಿದಳು. ಮಂಚ ಕುಲುಕಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಎಚ್ಚರವಾಗಿ ಆ ಕುಲುಕಾಟ ನಿಲ್ಲುವವರೆಗೂ ಕಾಯ್ದು ನಾನು ನಿದ್ರೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಅದು ಯಾವ ದ್ವೇಷವನ್ನು ನನ್ನ ಗಂಡ ನನ್ನೊಡನೆ ಸಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಥವ ಅವನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಒಂದು ಬರೀ ದುರಾಸೆಯ ಕೃತ್ಯವೋ ಇಲ್ಲ ಕ್ರೂರ ಸ್ವಾರ್ಥವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಚಿಮ್ಮುತ್ತಿದ್ದ ಅವನ ವೀರ್ಯ ಕಾರಂಜಿ ಈಗ ನನಗಾಗಿ ಬತ್ತಿ ಹೋದಂತಾಗಿತ್ತು. ಎಂದಿಗೂ ಮೂರು ದಿನಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ರತಿಕ್ರೀಡೆಯಿಂದ ವಿಮುಖಳಾಗಿರದಿದ್ದ ನಾನು ಸ್ವಾತಿ ಬಂದ ನಂತರ ನನ್ನ ಗಂಡನ ಒಂದು ಸ್ಪರ್ಷಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯತೊಡಗುವಂತಾಯಿತು. ಆ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಅಂತರ ಬೆಳೆಯುತ್ತ ವಾರವಾಗಿ, ಪಕ್ಷವಾಗಿ ಕೊನೆಗೆ ತಿಂಗಳಾಯಿತು. ನನ್ನ ಗಂಡ ನನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟ.

ಒಂದು ಸಂಪೂರ್ಣ ರತಿರಹಿತ ಮಾಸವನ್ನು ಕಳೆದ ನನಗೆ ಆ ರಾತ್ರಿ ಸುಮ್ಮನಿರುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ನಾನು ಎಚ್ಚರವಾಗಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿಸಲೋ ಎಂಬಂತೆ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೊರಳಿ ನನ್ನ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದೆ. ನನ್ನ ಕಟಿ ನನ್ನ ಗಂಡನ ಪೃಷ್ಠವನ್ನು ಸವರಿತು. ಒಂದು ಘಳಿಗೆ ನಿಧಾನವಾದ ಅವನ ಚಲನ ಮತ್ತೆ ಕ್ರಮೇಣ ಹೆಚ್ಚತೊಡಗಿತು. ಅವನು ಹಿಂದೆ-ಮುಂದೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅವನ ಪೃಷ್ಠದ ಸ್ನಾಯುಗಳು ಬಿಗಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ನನಗೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಸಂಭೋಗಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಎಚ್ಚರವಾಗಿದ್ದು ನನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೂ ಆತ ನನ್ನ ವಿವಾಹ ಮಂಚದ ಮೇಲೆಯೇ ಯಾವ ತೊಡಕೂ ಇಲ್ಲದವನಂತೆ ನನ್ನ ತಂಗಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದ.

ತೊಟ್ಟ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಮಲಗಿದಲ್ಲಿಯೇ ಕಳಚಿ ನಾನು ನನ್ನ ಗಂಡನ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಳಿದೆ. ನನ್ನ ದೇಹದ ಮುಂಭಾಗ ಅವನ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಒತ್ತಿಕೊಂಡಿತು. ಅವನು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ನನ್ನ ಬಲಗೈಯನ್ನು ಅವನ ಸೊಂಟದ ಮೇಲೆ ಸರಿಸುತ್ತ ಅವನ ಬಿಗಿಯಾದ ಚರ್ಮವನ್ನು ಸವರಿದೆ. ಕೂಡಲೇ ಆತ ನನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಆಚೆ ನೂಕಿದ... ನನ್ನ ಸ್ಪರ್ಷದ ಹಂಗು ತೊರೆದವನಂತೆ. ಅವನ ಲಯಬದ್ಧವಾದ ಚಲನ ಮಾತ್ರ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಘಾಸಿಗೊಂಡೆ. ಅಳಬೇಕೆನಿಸಿತಾದರೂ ಅಳಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ ನನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಅವನ ಮೇಲೆ ಸರಿಸಿದೆ. ನನ್ನ ತುಟಿಗಳನ್ನು ಅವನ ಕಿವಿಗಳ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ತಂದು, "ಯಾಕೀ ಬೇಸರ? ನಾನಿನ್ನು ಬೇಡವೇ?" ಎಂದೆ.

ಅವನು ಚಲಿಸುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದ. ನಾನು, "ಇದು ತಪ್ಪು. ಅವಳು ನನ್ನ ತಂಗಿ" ಎಂದೆ. ನನ್ನ ಆ ಮಾತಿಗೆ ಉತ್ತರವೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಅವನ ತಿವಿತಗಳು ಇನ್ನೂ ಜೋರಾಗಿ, ಇನ್ನೂ ಆಳವಾಗಿ ಹೊರಟವು. ಯಾವ ಸುಖದಿಂದ ವಂಚಿತಳಾಗಿ ನಾನು ದಿನ ರಾತ್ರಿಗಳನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೆನೋ ಆ ಸುಖದ ಅಲೆಗಳಿಂದ ಉಂಟಾದ ನರಳೊಂದು ಸ್ವಾತಿಯ ತುಟಿಗಳಿಂದ ಹೊರಬಂತು. ತುಂಬಾ ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ನಾನು ನನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನ ಗಂಡನ ಮತ್ತು ಸ್ವಾತಿಯ ಮಧ್ಯೆ ಜಾರಿಸಿದೆ.. ಏನನ್ನೋ ಅರಸುತ್ತ. ಅವನ ನೂಕುವಿಕೆಯ ಚಲನಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಕೈ ತಾನೇ ತಾನಾಗಿ ಅವರ ಕೂಟದ ಕೇಂದ್ರ ಸ್ಥಾನದ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಸರಿದಿತ್ತು. ಸ್ವಾತಿಯ ನಗ್ನ ನಿತಂಬದ ಮೃದು ಚರ್ಮವನ್ನು ನನ್ನ ಕೈ ಸೋಕಿತು. ಅವಳ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಆರ್ದ್ರತೆ ನಾನು ಎಷ್ಟು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆನೆಂಬುದರ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹಸಿಯಾದ ಗುಂಗುರು ಕೇಶ, ಅದರಲ್ಲಿ ಮಿಡಿಯುತ್ತ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ದಪ್ಪನೆಯ ಬೆಣೆ. ನಾನು ನನ್ನ ಬೆರಳುಗಳನ್ನು ಅವನ ಶಿಶ್ನದ ಬುಡಕ್ಕೆ ಸುತ್ತಿದೆ. ಅವನು ಹಿಂದೆ ಸರಿದು ಮುಂದೆ ನುಗ್ಗಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಬೆರಳುಗಳು ಸ್ವಾತಿಯ ಯೋನಿಯನ್ನು ತಟ್ಟಿದವು. ನನ್ನ ಮೈಯೆಲ್ಲ ಅವರಿಬ್ಬರ ಲಿಂಗಗಳ ಸ್ಪರ್ಷಕ್ಕೆ ಜುಮ್ಮೆನ್ನುತಿತ್ತು.

ನನ್ನ ಬೆರಳುಗಳು ನನ್ನ ಗಂಡನ ಬಿಸಿಯೇರಿದ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸಡಿಲಾಗಿ ಸುತ್ತಿ ಅದನ್ನು ನೀವತೊಡಗಿದವು. ಅವನು ಸ್ವಾತಿಯಲ್ಲಿ ಇಡಿಯಾಗಿ ಒಳಹೋಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಹೆಚ್ಚಿನ ಭಾಗವಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾತಿಯಾದರೋ, ಆ ನೀತಿಗೆಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ, ತಾನು ಗೈಯುತ್ತಿರುವ ಅಪರಾಧದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನೂ ಜೊತೆಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡವಳಂತೆ ತನ್ನ ತೊಡೆಗಳನ್ನು ಅಗಲಿಸಿ ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಸ್ಥಾನ ದೊರಕಿಸಿದಳು. ಅವಳನ್ನು ತನ್ಮಯನಾಗಿ ಸಂಭೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಗಂಡನ ಕೈಗಳು ಯೌವ್ವನದಿಂದ ಸೊಕ್ಕಿ ಉಬ್ಬಿದ ಅವಳ ಸ್ತನಗಳನ್ನು ಹಿಂಡಿ ಮರ್ದಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ನಾನು ಅವರಿಬ್ಬರ ಸೀಮೆಯನ್ನು ಅತಿಕ್ರಮಿಸಿದ ನನ್ನ ಬೆರಳುಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ಸ್ವಾತಿಯ ತುಂಬು ತುಟಿಗಳ ಯೋನಿಯನ್ನು ಸವರಿದೆ. ಮುತ್ತಿನಂತೆ ಬಿರುಸಾಗಿ ತನ್ನ ಮುಸುಕಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಅವಳ ಭಗಾಂಕುರವನ್ನು ತೀಡಿದೆ. ಸ್ವಾತಿ ಬಾಯಿ ತೆರೆದು ನರಳಿಟ್ಟಳು.

ಅದುವರೆಗೂ ಮಗ್ಗುಲಾಗಿ ಮಲಗಿ ಸಂಭೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವರು ಹಾಗೆಯೇ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಹೊರಳಿದರು. ನಾನು ಸರಿದು ಅವರಿಗೆ ಸ್ಥಳ ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ನನ್ನ ಗಂಡನೀಗ ನನ್ನ ತಂಗಿಯ ಮೇಲಿದ್ದ. ಅವನ ಕೆಳಗೆ ಅವಳು ಏದುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತ ತನ್ನ ಮುದ್ದಾದ ತೊಡೆಗಳನ್ನು ಅಗಲಿಸಿ ಅಣಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ನಾನು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಅವಳ ನಗ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಇಡಿಯಾಗಿ ನೋಡಿದೆ. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕಾಮದ ಉರಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಂದಂತಿದ್ದ ಅವಳ ಆ ತಾರುಣ್ಯ ತುಂಬಿದ ದೇಹ ನನ್ನನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಿತು. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಾನೇಕೆ ನನ್ನ ಗಂಡನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ನಾನು ಅವನಾಗಿದ್ದರೆ ಅವಳ ಆ ದೇಹವನ್ನು ಹಾಗೆ ಅನುಭವಿಸುವ ಅವಕಾಶ ನನ್ನದಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತಲ್ಲ ಎನಿಸಿತು. ಅಷ್ಟು ವರ್ಷ ನನ್ನ ಒಡಲಿಗೆ ಸುಖ ನೀಡಿದ ನನ್ನ ಗಂಡನ ಪುರುಷಾಂಗ ಈಗ ನನ್ನೆದುರಿಗೇ ನನ್ನ ತಂಗಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಲಿತ್ತು. ನಾನು ಮೂಕ ಪ್ರೇಕ್ಷಕಿಯಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅರಳಿದ ಅವಳ ತುಟಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅವನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ನುಸುಳಿದ, ಚಲಿಸಿದ. ಅದು ನನಗೆ ಬಲು ಇಷ್ಟವಾಗುವ ಭಂಗಿ. ಅದೆಷ್ಟು ಬಾರಿ ಈ ಹಿಂದೆ ನಾವಿಬ್ಬರು ಆ ಭಂಗಿಯಲ್ಲಿ ಸುಖಿಸಿಲ್ಲ?

ನಾನು ಸ್ವಾತಿಯ ಮುಖವನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹೆಣ್ಣೊಬ್ಬಳು ಕಾಮ ಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವಾಗ ಹೇಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾಳೆಂದು ನಾನು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವಳ ಆ ಸುಂದರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸುಖ ತುಂಬಿದ ಯಾತನೆಯಿತ್ತು. ನನ್ನ ಗಂಡ ಅವಳಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗಿದಾಗೊಮ್ಮೆ ಅವಳ ಬಾಯಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು, ಅವಳ ಗಂಟಲಿನಿಂದ ನರಳೊಂದು ಹೊರ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಕೈಗಳು ಅವಳ ಎದೆಯ ಕಲಶಗಳನ್ನು ಅಮುಕಿ ಹಿಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅವಳ ಕಣ್ನುಗಳು ತೇಲುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವರಿಬ್ಬರ ದೇಹಗಳು ಒಂದಾದ ಆ ಸಂಧಿಯಿಂದ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸಂಭೋಗದ ಸದ್ದು ಹೊರಡುತ್ತಿತ್ತು. ಸ್ವಾತಿಯ ಬೆತ್ತಲೆ ನಿತಂಬಗಳ ಕೆಳಗೆ ಹಾಸಿಗೆಯೆಲ್ಲ ಒದ್ದೆಯಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಅವಳ ತೊಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಇರಿಸಿದೆ. ಕ್ಷೀಣವಾದರೂ ಧಾರೆಯಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳ ರತಿಜಲದಲ್ಲಿ ಬೆರಳಾಡಿಸಿದೆ. ಬೆಚ್ಚಗೆ ನನ್ನ ಕೈ ಮೇಲೆಲ್ಲ ಹರಿದ ಅದರ ಗಂಧ ಹೆಣ್ಣಾದ ನನ್ನನ್ನೇ ಕೆರಳಿಸುವಂತಿತ್ತು.

ನನಗೆ ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ತೊಡೆಗಳಿಂದ ಕೈಯನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನಾನು ಅದನ್ನೀಗ ನನ್ನ ತೊಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನುಸುಳಿಸಿದೆ. ನಾನೆಷ್ಟು ಸಿದ್ಧಳಾಗಿದ್ದೆನೆಂದರೆ ನನ್ನ ಕೈ ಅಲ್ಲಿ ತಾಕುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ನನ್ನ ದೇಹವೆಲ್ಲ ಅದುರಿತು. ತುಟಿ ಕಚ್ಚಿ ಹಿಡಿದ ನಾನು ಆ ಕ್ಷಣವೇ ಸ್ಫೋಟಿಸಿದ ದೀರ್ಘವಾದ ಸ್ಖಲನದಲ್ಲಿ ನಲುಗಿ ನರಳಿದೆ. ಕಣ್ಣು ತೆರೆದು ನೋಡಿದಾಗ ಸ್ವಾತಿ ನನ್ನತ್ತಲೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕೂಟ ನಗುವೊಂದಿತ್ತು. ನನ್ನ ಗಂಡನೂ ಅಷ್ಟೇ ಕುಹಕವಾಗಿ ನನ್ನತ್ತಲೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹಿಂಗದ ಆಸೆಯನ್ನು ಕಂಡನೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ನನ್ನ ಗಂಡ ಅವಳಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟು ನನ್ನ ಬಳಿ ಸರೆದ. ಒಂದೇ ಸೆಳೆತದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಒರಟಾಗಿ ತನ್ನೆಡೆಗೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ನನ್ನೊಳಗೆ ಹಿಂಬದಿಯಿಂದ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ. ಅವನ ಆ ಬಿರುಸಾದ ಅಂಗವನ್ನು ಬಹುದಿನಗಳಿಂದ ಅನುಭವಿಸಿರದ ನಾನು ಈಗ ಅದರ ಸ್ಪರ್ಷ ತಂದ ಸುಖದಿಂದ ಚೀತ್ಕರಿಸಿದೆ. ನೇರವಾಗಿ ನನ್ನ ಮರ್ಮವನ್ನೇ ತಟ್ಟಿದ ಅವನ ಶಿಶ್ನ ನಾನು ಅದುವರೆಗೂ ಅರಿತಿರದ ಆವೇಶದಿಂದ ನನ್ನೊಳಗೆ ಚಲಿಸತೊಡಗಿತು. ನಾನು ಸಿಂಹಿಣಿಯಂತೆ ಕಾಮೋನ್ಮಾದದಲ್ಲಿ ಮೈಮರೆತೆ. ಕೆಲವು ಕ್ಷಣಗಳ ನಂತರ ತುಂಬಾ ಮೃದುವಾದ ಏನೋ ಒಂದು ನನ್ನ ಕೆಳಗೆ ಬಂದು ನನ್ನ ಯೋನಿಯನ್ನು ಸೋಕಿದಂತಾಗಿ ನಾನು ಕಣ್ಣು ತೆರೆದೆ. ಅದು ಸ್ವಾತಿಯ ಕೈಯಾಗಿತ್ತು. ನನ್ನತ್ತ ತಿರುಗಿ "ಅಕ್ಕಾ.." ಎಂದ ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕೂಟ ನಗೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. "ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು" ಎನ್ನುವ ವೇದನೆಯಿತ್ತು. ಅವಳ ಬೆರಳುಗಳು ನನ್ನ ರತಿದಳವನ್ನು ಉಜ್ಜತೊಡಗಿದವು. ನಾನು "ಸ್ವಾತೀ... ಆ.. ಅಮ್ಮಾ..." ಎಂದು ನರಳಿದೆ. ಅವಳ ಬೆರಳುಗಳ ಆಟ ಒಂದೆಡೆ, ನನ್ನ ಗಂಡನ ರಭಸದ ಚಲನ ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಬೇಗನೇ ಸುಖದ ಇನ್ನೊಂದು ಅಲೆಯನ್ನು ಹೊರಡಿಸಿದವು. ಆ ಅಲೆ ನನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಬಡಿದಪ್ಪಳಿಸಿದಾಗ ನನ್ನೊಳಗಿನ ನರಗಳ ಮಿಡಿತವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿದ ನನ್ನ ಗಂಡ ನನ್ನ ಸೊಂಟವನ್ನು ಎಳೆದು ಹಿಡಿದು ತನ್ನೆಲ್ಲ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ನನ್ನಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗತೊಡಗಿದ. ಅಂಥ ದಿವ್ಯವಾದ ಕಾಮಸುಖದ ಸಂಚಲನ ನನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಅದುವರೆಗೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ ನನ್ನ ಸ್ಖಲನ ಇಳಿಮುಖವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಅವನ ಶಿಶ್ನ ಚಿಲ್ಲನೆ ತನ್ನ ಬಿಸಿ ವೀರ್ಯವನ್ನು ನನ್ನ ಗರ್ಭಕ್ಕೆ ಎರಚಿತ್ತು.

ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ತಂಗಿ ನಮ್ಮ ನಗ್ನ ದೇಹಗಳನ್ನು ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಬೆಸೆದುಕೊಂಡು ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದೆವು. ಬೆಳಕು ಹರಿದಾಗ ನನ್ನೆಲ್ಲ ನೋವುಗಳು ಮಾಯವಾಗಿದ್ದವು. ನನ್ನ ಗಂಡ ಮತ್ತು ನನ್ನ ತಂಗಿಯ ವ್ಯಭಿಚಾರವನ್ನು ನನ್ನ ಸೋಲಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ನಾನು ಗೆದ್ದಿದ್ದೆ. ಆ ಗೆಲುವು ನನಗೆ ನನ್ನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮರಳಿ ತರದಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಸಮನಾಗಿ ನನ್ನ ತಂಗಿಯೊಡನೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶ ಒದಗಿಸಿತ್ತು. ಬಿರುಗಾಳಿಯೊಂದು ತರಗೆಲೆಯನ್ನು ಹಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಾಗ ಆ ತರಗೆಲೆ ಕಳ್ಳಿಯ ಗಿಡವೊಂದನ್ನು ಅಂಟಿಕೊಂಡು ತನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡಂತೆ ನಾನು ನನ್ನ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ ಆ ಬಿರುಗಾಳಿಯಿಂದ ಪಾರಾಗಿದ್ದೆ.

ಅಂದಿನಿಂದ ರಾತ್ರಿ ನನ್ನ ಗಂಡ ಮತ್ತು ನನ್ನ ತಂಗಿ ನಾನು ನಿದ್ರೆಗೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ಕಾಯಾಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ದೀಪ ಆರಿಸಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹಾಸಿಗೆಯನ್ನು ಹೊದ್ದು ತಮ್ಮ ದೇಹಗಳನ್ನು ಮರೆಯಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಾವು ಮೂವರೂ ನಗ್ನರಾಗಿ ಮಂಚವನ್ನು ಏರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಇಲ್ಲ ಮಂಚವನ್ನೇರಿ ನಮ್ಮ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಕಳಚಿ ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಮಂಚವೇ ಏಕೆ, ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಾದರೂ ಆದೀತು. ಅಡುಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ವಾತಿಯನ್ನು ನನ್ನ ಗಂಡ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಹೋಗಿ ತಬ್ಬಿದರೆ ನಾನು ಅವಳೆದುರು ಮೊಳಕಾಲೂರಿ ಅವಳ ತೊಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಮುತ್ತಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಗಂಡ ನನ್ನೊಡನೆ ಸ್ನಾನದ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಸ್ವಾತಿ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮೈಯನ್ನು ಉಜ್ಜುತ್ತಿದ್ದಳು. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ನನಗೆ ಬೇಡವಾದಾಗ ನಾನು ತೆಪ್ಪಗೆ ಕಾದಂಬರಿಯೊಂದನ್ನು ಓದುತ್ತ ಮಲಗಿರುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ನನ್ನ ಗಂಡ ಮತ್ತು ತಂಗಿಯ ರತಿಯಾಟ ನಡೆದಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳದು ಎಷ್ಟಿದ್ದರೂ ಇನ್ನೂ ಹೊಸ ತಾರುಣ್ಯ. ಅದನ್ನು ಸೂರೆಗೊಳ್ಳುವ ಅದೃಷ್ಟ ನನ್ನ ಗಂಡನದು. ಸುಮಾರು ಆರು ವರುಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನನ್ನ ಹೊಸ ಯೌವ್ವನವನ್ನು ಸೂರೆಗೊಂಡವ ಇಂದು ನನ್ನ ತಂಗಿಯನ್ನು ಸಹ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಅಷ್ಟೇ.

ವಿಧಿ ಸುಖ-ದುಃಖಗಳನ್ನು ಹಂಚುವ ಪರಿಯೇ ವಿಚಿತ್ರ. ಅವರವರ ಅದೃಷ್ಟವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಅದರ ರೀತಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಪಾಲಿಗೆ ಬಂದದ್ದನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ವಿಷಾದಿಸುವ ಸ್ಥಿತಿ ನಮ್ಮದಾಗದೇ? ಬದುಕು ಏನಿದ್ದರೂ ಅದು ತರಗೆಲೆಯ ಪಯಣ.