ರೇಕೀ ತಂದ ರಿಸ್ಕು

ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಮಧುಚಂದ್ರ ಗೊತ್ತಲ್ಲ? ಅವನೀಗ ಪ್ರಣಯಪದ್ಮಿನಿಗಾಗಿ ಬರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ ಅಂತ ಮುನಿಸು ಮಾಡಿ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಬಹಳದಿನದಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಾಡಿದ್ದಿಲ್ಲ. ಮೊನ್ನೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಒಂದು ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರವಾದ ವಿಷಯ ಇದೆ, ಬೇಕಾದರೆ ನಿನ್ನ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ಬರೆ ಅಂದ. ಕೇಳಿ ಮಜಾ ಬಂತು ಅನ್ನಿ. ಅದಕ್ಕೇ ಬರೀತಾ ಇದ್ದೀನಿ.


ನಮ್ಮ ಮಧು ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ರೇಕೀ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಕಲೆತುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಹೋದ ವಾರ ಹೆಂಡತಿ ತಲೆ ನೋವು ಅಂದಳಂತೆ. ಇವನು ರೇಕೀಯಿಂದ ನೋವು ನಿವಾರಿಸ್ತೀನಿ ಅಂದಿದ್ದಾನೆ. ಅವಳು ಸರಿ ಅಂದಿದ್ದಾಳೆ. ಇವನು ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಅವಳು ಸುಸ್ತಾದವಳಂತೆ ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ. ರೇಕೀಯಿಂದ ಮೈ-ಮನಸ್ಸುಗಳು ರೆಲ್ಯಾಕ್ಸ್ ಆಗೋದು ಸಹಜ. ಹಾಗಂತ ಇವನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಸುಮ್ಮನಿದ್ದು ನಂತರ ಅವಳನ್ನ ಎಚ್ಚರಿಸಲು ಹೋದರೆ ಅವಳು ಏಳಲಿಲ್ಲವಂತೆ! ಕೂಗಿದ್ದಾಯಿತು, ಅಲುಗಾಡಿಸಿದ್ದಾಯ್ತು, ತಳ್ಳಿದ್ದಾಯಿತು. ಊಹೂಂ, ಅವಳಿಗೆ ಎಚ್ಚರವಾಗಿಲ್ಲ! ಸತ್ತೇ ಹೋದಳೇನೋ ಅಂತ ಇವನು ಹೆದರಿದ್ದಾನೆ. ಏನು ಮಾಡಬೇಕೋ ಗೊತ್ತಾಗಿಲ್ಲ. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಇವನ ಬುದ್ಧಿಗೆ ಏನು ತಿಳೀತೋ? ನೇರವಾಗಿ ಅವಳ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಕೆಳನಿಂದ ಸೀರೆಯೊಳಗೆ ಕೈತೂರಿಸಿ ಅವಳ ತೊಡೆಗಳ ಮಧ್ಯದ ಆ hot spot ನ್ನು ಬೆರ‍ಳುಗಳಿಂದ ತಟ್ಟಿಬಿಡೋದೆ? ಅವಳು ಹಾಂ! ಅಂತ ಎದ್ದು ಕೂತುಬಿಟ್ಟಳಂತೆ! ಸಧ್ಯ ಬದುಕಿದ್ದಾಳೆಂದು ಇವನಿಗೆ ಭಾರಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಾದರೆ ಇವನ 'ಕೈಚಳಕ' ದಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ಭಾರಿ mood ಬಂದು ಇವನನ್ನ ರೈಡ್ ಮಾಡಿದ್ದೇ ಮಾಡಿದ್ದಂತೆ. ಅಷ್ಟಾದಮೇಲೆ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಮಲಗೋ ಗತಿ ಇವನದಾಯಿತಂತೆ!

ಕತ್ತಲ್ಯಾಗ ಎಲ್ಲಾರೂ ಒಂದೇ!

ಲೇಖನ: ವಿಜಯ್

ಸಂಪಾದನೆ: ಪದ್ಮಿನಿ

ಮಿತ್ರರೆ,

ಪ್ರಣಯಪದ್ಮಿನಿಗಾಗಿ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಅಹ್ವಾನಿಸಿದ್ದೆ. ಕೆಲವು ಓದುಗರು ತಮ್ಮ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದು, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಆಯ್ದುಕೊಂಡು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಈ ಪ್ರಣಯ ಲೇಖನ ನಮ್ಮ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಭಾಷೆಯ ಸೊಗಡನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು, ಪ್ರಣಯಪದ್ಮಿನಿಯಲ್ಲಿ ಇಂಥ ಲೇಖನ ಇದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಪ್ರಕಟವಾಗದಿದ್ದುದು ನನ್ನ ಈ ಆಯ್ಕೆಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿಗರಿಗೆ ಈ ಭಾಷೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಗೋದಲಕ್ಕೀಡು ಮಾಡಬಹುದು. ಆದರೂ, ಈ ಲೇಖನ ಎಲ್ಲ ಓದುಗರಿಗೂ ಖುಷಿ ಕೊಡುತ್ತದೆಂದು ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ. ಕಾಮೇಂಟ್ ಮಾಡಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿ.

~ಪದ್ಮಿನಿ

ಆಹಾ! ಏನ್ ಪಾರ್ಟೀರಿ ಅದು. ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿ ಅಂಥ ಊರಾಗ ಪಾರ್ಟೀ-ಗೀರ್ಟೀ ಎಲ್ಲಾ ನಡಿಯೂದಿಲ್ಲಾ. ಇದೇ ಮೊದಲನೇದ್ದು. ಊರಿನ ಗೌಡರು ದೊಡ್ಡ ಬಂಗಲೆ ಕಟ್ಟಿಸಿದ್ದ್ರು. ಊರಿನ ಮಂದಿಗೆಲ್ಲ ಸಂಜೀಕೆ ಔತಣಕ್ಕ ಕರದಿದ್ದ್ರು. ಊರು ಚಿಕ್ಕದಾದ್ರೂ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಜನಾನೂ ಬಂದಿದ್ದಕ್ಕ ಭಾರೀ ಮಂದಿ ಸೇರಿದ್ದ್ರು. ಆ ಭಾರೀ ಪಾರ್ಟ್ಯಾಗ ನನಗಿಂತ್ಲೂ ನನ್ನ ಹೆಂಡ್ತೀಗೇ ಭಾಳ ಜನಾ ಗೊತ್ತಿದ್ರು. ನಾ ಸುಮ್ಮ ಅಕೀನ ಗಂಡಾ ಅನ್ಸಿಕೊಳ್ಳಿಕ್ಕೆ ಹೋದಂಗ ಅಲ್ಲಿ.

ಹೊರಗ ಜೋರಂಗ ಗಾಳಿ ಬೀಸಲಿಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿತ್ತು, ಸಿಡ್ಲು ಮಿಂಚು ಹೊಡೀಲಿಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿದ್ವು. ಆ ಸದ್ದಿಗೆ ಒಳಗಿದ್ದ ಹೆಂಗಸ್ರು ಟುಣಕ್ ಅಂತ ಜಿಗ್ಯಾವ್ರು, ಅಂಜಾವ್ರು. ಆ ಹೆಂಗಸ್ರಾಗ ನನ್ನ ಮಸ್ತ ಹುಡುಗಿ ಸ್ವಾತೀನೂ ಇದ್ಳು. ಅಕೀಗೆ ನನಗ ಅಫೇರ್ (ಅಂದ್ರ ಅನೈತಿಕ ಸಂಬಂಧ) ನಡೀಲಿಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿ ಭಾಳ ದಿನಾ ಆಗಿತ್ತು. ಆದ್ರ ನನ್ನ ಹೆಂಡ್ತೀಗೆ ಅದು ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾತಿ ಅವತ್ತ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ರ ಪಾರ್ಟ್ಯಾಗ ಏನ ಮಾಜಾನೂ ಇರ್ತಿರಲಿಲ್ಲಾ ಅನಿಸಿತ್ತು.

ನೋಡಿದ್ರ ಇಂವಾ ಎಷ್ಟ ಆಲಸೀ ಮನಶ್ಯಾ ಇದ್ದಾನಪಾ ಅನ್ನೂ ಹಂಗ ನಾನು ದೂರ ಒಂದ ಗ್ವಾಡಿಗೆ ಬೆನ್ನ ಹಚ್ಚಿ ಅಕೀನ್ನs ನೋಡ್ಕೋತ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಅದು ಅಕೀಗೂ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಸ್ವಾತಿ ನನ್ನ ಹೆಂಡ್ತೀ ಜೊತೇನs ಮಾತಾಡ್ಕೋತ ನಿಂತಿದ್ಳು. ನಡುನಡುವ ನನ್ನ ಕಡೆ ಕಣ್ಣ ಹಾಯಿಸ್ತಿದ್ಳು. ಎಂಥಾ ಚೆಂದುಳ್ಳಿ ಚೆಲುವೆ ಅಂತೀರಿ ಸ್ವಾತಿ... ಭಾಳ ಸೆಕ್ಸಿ ಹುಡುಗಿ. ಅವತ್ತು ಬ್ಯಾರೆ ಕರೀ ಸೀರಿ ಉಟುಗೊಂಡು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ರತೀದೇವಿ ಥಾರಾ ಕಾಣತಿದ್ಳು. ನಾ ಹಂಗs ಅಕೀನ್ನs ನೋಡ್ಕೋತ ನಿಂತಿರ್ಬೇಕಾದ್ರ ಛಕ್ ಅಂತ ಹೊರಗ ಮಿಂಚ್ ಹೊಡೀತು. ಅದರ ಬೆಳಕ ಖಿಡಕ್ಯಾಂದ್ ಹಾಯ್ಸಿ ಸ್ವಾತಿ ಮ್ಯಾಲ್ ಬೀಳೂದ್ಕ ಫಕ್ ಅಂತ ಲೈಟ್ ಹೋಗಿಬಿಡ್ತು!

ಹಿಂಗ ಒಮ್ಮಿಗೀಲೇ ಮಿಂಚ ಹೊಡದು ಕರಂಟ್ ಹೋದಕೂಡ್ಲೆ ಪಾರ್ಟ್ಯಾಗ್ ನಿಂತ ಹೆಂಗಸರಾಗ ಒಂದಿಷ್ಟ ಮಂದಿ ಚಿರ್ರ್ ಅಂತ ಚೀರೀದ್ರು, ಒಂದಿಷ್ಟ ಮಂದಿ ಥೂ ಅಂದು ಹೋಗಿದ್ದ ಕರಂಟಿಗೆ ಉಗದ್ರು. ಆದ್ರ ನನ್ನ ತಲ್ಯಾಗ ಆ ಮಿಂಚಿನಂಗ ಒಂದು ಐಡಿಯಾ ಹೊಳದಿತ್ತು. ಸರಾಸರಾ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೆಜ್ಜಿ ಕಿತ್ತಿದಾಂವ್ನs ಸೀದಾ ಸ್ವಾತಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಜಾಗಾಕs ಹೋದೆ. ಕತ್ತಲ್ಯಾಗ ಹುಡುಕಿ ಅಕೀನ ಕೈ ಹಿಡಕೊಂಡಾವ್ನs ಅಕಿನ್ನ ಎಳಕೊಂಡು ಹೊರಗ ಬಾಲ್ಕನ್ಯಾಗ ಕರಕೊಂಡು ಹೋದೆ. ಅಲ್ಲೇ ಗ್ವಾಡೀಗೆ ಅಕೀನ್ನ ಒತ್ತಿ ಹಿಡಿದು ಅಕೀ ತುಟೀಗೆ ಅರ್ಜೆಂಟಾಗಿ ಒಂದು ಕಿಸ್ ಕೊಟ್ಟೆ.

"ಜಲ್ದೀ ನಡೀ. ಭಾಳ ಟೈಮ್ ಇಲ್ಲಾ", ಅಂತ ಅಕೀಗೆ ಕದ್ದಲೆ ಹೇಳಿ ಒಂದ ಕೈಯಿಂದ ಅಕೀ ಸೊಂಟಾ ಹಿಡಕೊಂಡು ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದಕ ಅಕೀನ ಎಳಕೊಂಡು ಹೋದೆ. ಪೂರಾ ಕತ್ತಲೀನs ಇತ್ತು. ಏನೂ ಕಾಣಸವಲ್ತಾಗಿತ್ತು. ಅಕೀ ಮಾತ್ರ ನಾ ಯಾವಕಡೆ ಎಳೀತಿದ್ನೋ ಆ ಕಡೆ ನಡ್ಯಾಕಿ. ಅಷ್ಟರಾಗ ನನ್ನ ಖಾಲಿ ಇದ್ದ ಕೈಗೆ ಬಲಕ್ಕ ಒಂದು ಬಾಗಲಾ ಸಿಕ್ತು. ಅದನ್ನ ತಳ್ಳಿ ಒಳಗ ನಿಧಾನಕ ಕಾಲಿಟ್ಟೆ. ಒಂದು ರೂಮು ಇದ್ದಂಗ ಅನಿಸ್ತು. ಒಳಗಂತೂ ಅಮಾಸೀ ಅಂಥ ಕತ್ತಲಿ. ಸ್ವಲ್ಪ ಒಳಗ ಹೋದ ಮ್ಯಾಲ ಕಾಲಿಗೆ ಮಂಚ ತಗಲಿದಂಗ ಅನಿಸ್ತು. ಹಂಗs ಬಗ್ಗಿ ಕೈಯಾಡಿಸೀದೆ. ಗಾದಿ ಹತ್ತು! ಇನ್ನ್ಯಾಕ ತಡಾ ಅಂದಾವ್ನs ಸ್ವಾತೀನ ಮೈಮ್ಯಾಲ ಎಳಕೊಂಡು ಮಂಚದ ಮ್ಯಾಲ ಬಿದ್ದೆ. ಅಕೀನ್ನ ಗಟ್ಟಿ ತಬ್ಬಕೊಂಡು ಲೊಚಲೊಚ ಅಂತ ತುಟಿಗೆ ಮುತ್ತು ಕೊಟ್ಟೆ.

"ಇವನವ್ವನ ಟೈಮ್ ಭಾಳ ಕಡಿಮಿ ಅದ!" ಅಂತ ಬಡಬಡಿಸಿದೆ.

ಅಕೀನ್ನ ಹಂಗs ಗಾದೀ ಮ್ಯಾಲ ಹೊರಳೀಸಿ ಅಂಗಾತ ಮಾಡಿ ಮಲಗಿಸೀದೆ. ಅವ್ಳ ಕಾಲಗೋಳನ ನಡೂ ಹಾಕ್ಕೊಂಡು ಕೂತು ಅಕೀ ಸೀರೀನ ಸರಾಸರಾ ಮ್ಯಾಲ ಏರಿಸೀದೆ. ಅಕೀ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೊಸರಾಡಿ ಎದ್ದು ಕೂಡ್ಲಿಕ್ಕೆ ಹೊಂಟ್ಳು. ನಾನು "ಶ್!" ಅಂದಾವ್ನs ಹಂಗs ಅಕೀನ್ನ ಒತ್ತಿ ಹಿಡಿದು ಬಲವಂತ ಮಾಡಿ ಮಲಗಿಸೀದೆ.

"ಸುಮ್ನಿರs, ಏನೂ ಅನ್ನಬ್ಯಾಡಾ, ಏನೂ ಮಾಡಬ್ಯಾಡಾ. ಗದ್ಲ ಆಗಬಾರ್ದು." ಅಂತ ಮೆತ್ತಗೆ ಅಕೀನ ಕಿವ್ಯಾಗ ಹೇಳ್ದೆ.

ಅಷ್ಟ ಅಂದು ಸೀದಾ ಅಕೀನ ಪ್ಯಾಂಟೀ ನಿಕ್ಕರಿಗೇ ಕೈಹಾಕಿ ಅದನ್ನ ಸರಕ್ಕಂತ ಕೆಳಗ ಎಳದು ನನ್ನ ತಲೀನ ಅಕೀ ತೊಡೀ ನಡೂವ ಸಿಗಿಸಿ ಛಂದಂಗ ಹದವಾಗಿ ಬೆಳದ ಅಕಿ ಗುಂಗುರ ಕೂದಲಾಗ ಮೂಗಿನ ಸಮೇತ (ನಾಲಿಗಿ ಹೊರಗ ಚಾಚಿಕೊಂಡು) ಬಾಯಿ ಒತ್ತಿದೆ.

ಒಹೋ! ತಡೀರೆಪಾ. ಇವನವ್ವನ ಏನೋ ಗದ್ಲ ಆಗೇದ. ಗುಂಗರ ಕೂದಲ? ಛಂದಂಗ ಬೆಳಿದಿದ್ದ?

ಆ ವಿಚಾರ ಬಂದಕೂಡ್ಲೇ ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿದ್ದನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಕತ್ತಲ್ಯಾಗ ತಲೀ ಎತ್ತಿ ಕುಂತೆ.

"ಹೂಂ! ನಿಲ್ಲಸ ಬ್ಯಾಡಾ. ಇನ್ನ ನಿಲ್ಲಸಬ್ಯಾಡ!" ಅಂತು ಹೆಣ್ಣಿನ ಧ್ವನಿ! ಸ್ವಲ್ಪ ಗೊಗ್ಗರ ಅನ್ನುವಂಥಾ ಧ್ವನಿ. ನನಗ ಗುರತs ಹತ್ತಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾತಿ ಧ್ವನಿಯಂತೂ ಅಲ್ಲ ಅನಿಸ್ತು. ಯಾವದಪಾ ಈ ಹೆಂಗಸು ಅಂದಕೊಂಡೆ.

"ಏ ಯಾರs ನೀ?" ಅಂದೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಂಜಕೋತ.

"ನೀ ಯಾವನೋ?" ಅಂದ್ಳು ಅಕಿ.

ಕೆಲಸ ಕೆಟ್ಟಿತ್ತು. ಅನಾಹುತ ಆಗಿತ್ತು. ನನಗೇನ ಹೇಳಬೇಕೋ ತಿಳೀಲಿಲ್ಲ. ಎದಿ ಧಡಾ ಧಡಾ ಬಡಕೊಳ್ಳಿಕತ್ತು.

"ಬಾಯಿಬಿಡಬ್ಯಾಡಾ! ಏನೂ ಸಮಜಾಯಿಷಿ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲಾ." ಅಂದ್ಳು ಆ ಹೆಂಗಸು.

"ಮತ್ತ... ಏನ ಮಾಡೂದೀಗ?" ಅಂದೆ ನಾ ಪೆದ್ದನಂಗ ಅಕಿ ಕಾಲಗೋಳ ನಡುವ ಕೂತು.

ನಾ ಅಷ್ಟ ಕೇಳಿದ್ದs ತಡಾ, ಅಕಿ ಸರಕ್ಕನ ಎರಡೂ ಕೈ ಮುಂದ ಚಾಚಿ ನನ್ನ ತಲೀನ್ನ ಗಟ್ಟಿ ಹಿಡಕೊಂಡು ತನ್ನ ತೊಡೀ ನಡುವ ಎಳಕೊಂಡ್ಳು. ನನ್ನ ಬಾಯಿನ್ನ ತನ್ನ ಜೇನಗೂಡಿಗೆ ಒತ್ತಿ ಹಿಡದು, "ಇದನ್ನs ಮಾಡು." ಅಂದ್ಳು!

ಆಯ್ತಬಿಡಪಾ ಅಂದಕೊಂಡೆ. ಇಲ್ಲೀ ತನಕಾ ಬಂದ ಆಗೇದ. ಇಷ್ಟು ಮುಂದುವರದ ಆಗೇದ. ಇನ್ನ್ಯಾಕ ಅನುಮಾನ? ಅದೂ ಅಲ್ದs, ಗಂಡಸಾಗಿ ಒಂದ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಇಷ್ಟೂ ಸೇವೆ ಮಾಡಲಿಕ್ಕ ವಲ್ಲೆ ಅಂದ್ರ ಎನ ಛಂದ? ನೀ ಎಂಥಾ ಗಂಡಸೋ ಅಂದಾಳು ಅಂದಕೊಂಡೆ. ಮನಸ್ಸನ್ಯಾಗ ಇಕಿ ಸ್ವಾತಿ ಅಲ್ಲಾ ಅಂತಾ ಅದ್ಹೆಂಗ ನನಗ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲಪಾ ಅಂತ ಮತ್ತ-ಮತ್ತ ಕೇಳಕೊಂಡೆ. ಈ ಹೆಂಗಸು ಬ್ಯಾರೇನsss ಇದ್ಳು. ಸ್ವಾtiತಿ ತೆಳ್ಳಗ ಬಳ್ಳಿಯಂಗ ಇದ್ದಾಕಿ. ಈಕ್ಯರೆ ದಪ್ಪ ಮೆತಮೆತ್ತಗ ಇದ್ದಾಳ. ಸ್ವಾತೀ ವಾಸನೀನs ಬ್ಯಾರೆ ಇತ್ತು. ಅಕೀ ರುಚೀನs ಬ್ಯಾರೆ ಇತ್ತು. ಇಕೀ ವಾಸನಿ, ರುಚೀನs ಬ್ಯಾರೆ (ಅಕೀಕಿಂತಾ ಸ್ವಲ್ಪ ಛಲೋ ಅಂದ್ರೂ ಸರಿ). ಆದ್ರ ಸ್ವಾತೀಕಿಂತಾ ಇಕಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತೀನs ಫಾಸ್ಟ್ ಇದ್ದಂಗ ಅನಿಸ್ತು. ನಾ ಅಕೀಗೆ ಸೇವಾ ಮಾಡಲಿಕ್ಕ ಹತ್ತಿ ಎರಡ ನಿಮಿಷ ಆಗಿತ್ತು, ಅಷ್ಟಕ್ಕs ಅಕೀ ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಬೆವತು, ನಡಗಲಿಕ್ಕ ಹತ್ತಿತ್ತು. ಮುಂದಿನ ಕ್ಷಣ ನನ್ನ ತಲೀಮ್ಯಾಲಿನ ಕೂದಲಾ ತನ್ನ ಮುಷ್ಠ್ಯಾಗ ಗಟ್ಟಿ ಹಿಡಕೊಂಡ್ಳು. ನನ್ನ ತಲೀ ತಿರಗಬೇಕು ಹಂಗ ತನ್ನ ತೊಡಿಗೋಳ ನಡುವ ಒತ್ತಿಹಿಡದು, ಗುರ್-ಗುರ್ ಅಂತ ಶಬ್ದಾ ಮಾಡಿ ಊಂsss ಅಂತ ನರಳಿ, ಹತ್ತ ಸೆಕೆಂಡ್ ಜೋರಂಗ ನಡಗಿ ಆಮ್ಯಾಲೆ ಶಾಂತ ಆದ್ಳು.

"ಹಿಂಗ ಆಗಿ ಭಾಳ ದಿನಾ ಅಗಿದ್ವು" ಅಂದ್ಳು. "ನೀ ಯಾವನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲಾ, ಆದ್ರ ಭಾಳ ಮಜಾ ಬಂತು" ಅಂತೂ ಅಂದ್ಳು.

"ನನಗೂ ಮಜಾ ಬಂತು. ನಿನ್ನ ಹೆಸರೇನ?" ಅಂದೆ.

"ಹೆಸರ ಕೇಳಬ್ಯಾಡ. ಹೆಸರ ತಿಳಕೊಳ್ಳದಿದ್ರsನ ಒಳ್ಳೇದು" ಅಂದ್ಳು.

"ಸದ್ದ ಲೈಟ್ ಬಂದೂ ಅಂದ್ರ? ನೀ ಯಾರಂತ ಗೊತ್ತ ಆಗsತsದಲ್ಲಾ." ಅಂತ ನಾನು ಷಾಣೇತನಾ ತೋರಸಲಿಕ್ಕೆ ಅಂದೆ.

"ನಿನ್ನ ಮಾರೇನಾದ್ರೂ ಕಾಣಿಸಿದ್ರ, ಯಾರೂ ಅಂತ ತಿಳಕೊಳ್ಳದ ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದದ್ದಕ್ಕ, ಕತ್ತಲ್ಯಾಗ ನನ್ನ ಎಳಕೊಂಡು ಬಂದದ್ದಕ್ಕ, ನನಗೆ ಮುತ್ತಿಟ್ಟದ್ದಕ್ಕ, ನನ್ನ ಮೈಮುಟ್ಟೋ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕ ನಿನ್ನ ಕಪಾಳಿಗೆ ಮೊದಲ ಒಂದ ಹೊಡೀತೀನಿ. ಖರೇ ಹೇಳಬೇಕಂದ್ರ ನಿನ್ನ ಮಾರಿ ಎಷ್ಟ ಹೊಲಸ ಅದs ಅಂತ ನನಗ ತೋರಸs ಬ್ಯಾಡಾ." ಅಂದ್ಳು.

"ಭಾಳ ಛಂದ ಮಾತಾಡ್ತೀ ನೀ." ಅಕೀ ಮಾತೀಗೆ ನಕ್ಕು ಹೇಳ್ದೆ.

"ಇರವಲ್ತ್ಯಾಕ. ಕತ್ತಲಿ ಇರೂದ್ರಾಗs ಜಲ್ದೀ ಉಳಿದದ್ದನ್ನ ಮಾಡಿ ಮುಗಸು." ಅಂತ ಅಕೀನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ನಕ್ಕು ಹೇಳಿದ್ಳು.

ಅಕೀ ನನ್ನ ಒಳಗ ಕರಿಯೂಹಂಗ ಬೆಚ್ಚಗ ಹಸೀಹಸೀ ಆಗಿದ್ಳು. ನಾ ನನ್ನ ಪ್ಯಾಂಟ ಮಳಕಾಲ ತನಕಾ ಇಳಿಸಿದಾವ್ನ ಅಕಿ ಒಳಗ ನುಗ್ಗಿದೆ. ಅಕೇನ ಅಂಥಾ ಬಿಗಿ ಇರಲಿಲ್ಲಾ, ಆದ್ರ ಆ ಹಾದರದ ಪ್ರಸಂಗಾನs ಹಂಗಿತ್ತು ನೋಡ್ರಿ, ಭಾಳ ಮಜಾಕೊಡಲಿಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿತ್ತು. ಅಕೀಗೂ ಆ ಮಜಾ ಭಾಳs ತಗೊಂಡಂಗಿತ್ತು. ನನಗ ಎತ್ತೆತ್ತಿ ಕೊಟ್ಟು ಛಂದಂಗ ಮಾಡಸ್ಕೊಂಡ್ಳು. ಆಮ್ಯಾಲ ನಾ ನರಳಕೋತ, ಸುಖದಾಗ ನಡಗಕೋತ ಪಿಚಕಾರಿಹಂಗ ಅಕೀ ಒಳಗೆಲ್ಲ ಜೀಕಳೀ ಹೊಡದೆ.

ಎಲ್ಲಾ ಮುಗದಮ್ಯಾಲ ಅಲ್ಲೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಅಕೀ ಮೈಮ್ಯಾಲ ಬಿದ್ದಿದ್ದೆ. ಅಷ್ಟರಾಗ ಅಕಿ ಮಳಕೈಲೆ ನನ್ನ ತಿವದ ಎಬ್ಬಿಸಿ,

"ನಡಿ, ಜಾಗಾ ಖಾಲಿ ಮಾಡು. ಲೈಟ ಬರೂ ಟೈಮ್ ಆಗೇದ" ಅಂತ ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡಿದ್ಳು.

ನಾ ಮಂಚಾ ಬಿಟ್ಟ ಇಳದು ಪ್ಯಾಂಟ್ ಸರಿಯಾಗಿ ಏರಿಸಿಗೊಂಡು ಬಟ್ಟೆ ಸರೀ ಮಾಡಕೊಂಡೆ. ಅಷ್ಟರಾಗ ಕಾಲೀಗೆ ಏನೋ ಹತ್ತು. ಬಗ್ಗಿ ಕೈಯಾಡಿಸಿದರ ಮೆತ್ತಗಂದ ಸಣ್ಣದೇನೋ ಸಿಕ್ತು. ಅಕೀ ಪ್ಯಾಂಟಿ ನಿಕ್ಕರ್! ನಂತಲ್ಯಾಗ ಏನ ಹುಳಾ ಎದ್ದೂನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಆ ಪ್ಯಾಂಟೀನ್ನ ಎತ್ತಗೊಂಡ ಗಪ್‌ಚುಪ್ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಕಿಸೇದಾಗ ತುರಕ್ಕೊಂಡೆ. ಬಾಗಲಾ ತಗsದ ಇನ್ನೇನ ಹೊರಗ ಕಾಲಿಡಬೇಕನ್ನುದಕs ಅಕೀ "ಏ ಸ್ವಲ್ಪ ತಡಿ" ಅಂದ್ಳು.

ನಾ ತಡದೆ. ನಾ ಅಕಿನ್ನ ಚಡ್ಡೀನ್ನ ನನ್ನ ಕಿಸೇದಾಗ ತುರುಕಿದ್ದೇನರೆ ಅಕೀಗೆ ಗೊತ್ತಾತೋ ಹೆಂಗ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸ್ತು.

"ಭಾಳ ಛಲೋ ಅನಿಸ್ತು. ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್" ಅಂದ್ಳು.

ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು ನಾ ಹೊರಗ ನಡದೆ. ಹೊರಗ ಆಗಲೇ ಭಾಳಷ್ಟ ಜನಾ ಬಾಲ್ಕನ್ಯಾಗ ನಿಂತಿದ್ರು. ಒಂದಿಷ್ಟ ಮಂದಿ ಲೈಟರ್ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ ಸಿಗರೇಟ್ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿದ್ರು. ಒಂದೆರಡ ಕಡೆ ದೊಡ್ಡೂ ಕ್ಯಾಂಡಲ್ ಹಚ್ಚೀನೂ ಇಟ್ಟಿದ್ರು. ನಾ ಬಾಲ್ಕನಿಗೆ ಸೇರೂದs ತಡಾ ಲೈಟ್ ಬಂತು!

ಪಾರ್ಟೀನೂ ಮುಗಿಲಿಕ್ಕೆ ಬಂದಿತ್ತು. ನನ್ನ ಹೆಂಡ್ತಿ ನನಗ ಕಣ್ಣಸನ್ನಿ ಮಾಡಿ ಹೋಗೂಣು ನಡಿರಿ ಅಂದ್ಳು. ಸ್ವಾತಿ ಅಂತೂ ಎಲ್ಲೂ ಕಾಣಸಲಿಲ್ಲಾ. ಆಗಲೇ ಒಂದಿಷ್ಟ ಮಂದಿ ಹೋಗಲಿಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿದ್ರು. ಅವರನ್ನ ಬೀಳ್ಕೊಡ್ಲಿಕ್ಕೆ ಪಾರ್ಟಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಗೌಡ ದಂಪತಿಗಳು ಬಾಗಿಲದಾಗ ನಿಂತಿದ್ರು. ಬಂದ್ರಿ ಭಾಳ ಛಲೋ ಆತು ಅಂತ ಇವ್ರು, ಪಾರ್ಟಿ ಭಾಳ ಮಸ್ತ ಆತ್ರಿ ಅಂತ ಅವ್ರು. ನಾನು ನನ್ನ ಹೆಂಡ್ತಿ ಹೊಂಟನಿಂತ ಮಂದೀ ಸಾಲನ್ಯಾಗ ನಿಂತ್ವಿ. ನಮ್ಮ ಪಾಳಿ ಬಂದಾಗ ಆ ಶ್ರೀಮಂತ ಗಂಡಾ ಹೆಂಡ್ತಿ ನಕ್ಕೋತ ನನ್ನ ಮತ್ತ ನನ್ನ ಹೆಂಡ್ತಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ "ಇಬ್ರೂ ಬಂದ್ರಿ, ಭಾಳ ಛಲೋ ಆತು" ಅಂದ್ರು. ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿನೂ ವ್ಯವಹಾರಕ್ಕಂತ ಅವರಿಗೇನೋ ಹೇಳಿದ್ಳು. ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂಗ ಆ ಹೆಂಗಸಿನ ಕೈ ಫಳಾರ್ ಅಂತ ನನ್ನ ಕಪಾಳಿಗೆ ಬಿಗದಬಿಡೂದ?

ಐದಾರ ಜನಾ ನಮ್ಮ ಕಡೆ ತಿರಗಿ ನೋಡಿದ್ರು. ಇನ್ನೊಂದ ಬಿದ್ದಗಿದ್ದೀತು ಅನ್ನೂ ಅಂಜಕೀಲೆ ನಾ ನನ್ನ ಕೈನ ಮುಖದ ಎದರು ಹಿಡಕೊಂಡೆ. ಆ ಹೆಂಗಸು ಯಾರಗೂ ಗೊತ್ತಾಗದಂಗ ನನ್ನ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಕಿಸೇದ ಕಡೆ ಸನ್ನಿ ಮಾಡಿದ್ಳು. ಅಕಿ ಯಾಕ ನನಗ ಹೊಡದ್ಳು ಅಂತ ಆಗ ಗೊತ್ತಾತ ನನಗ. ನನ್ನ ಕಿಸೇದ ಅಂಚಿನ ಹತ್ರ ಅಕೀ ಕರೀ ನಿಕ್ಕರ್‌ನ ಒಂದು ತುದಿ ಇಣುಕಿ ನೋಡಲಿಕ್ಕ ಹತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಏನಂತ ಅಕೀಗೆ ನನಗ ಮಾತ್ರ ಗುರತ ಹತ್ತಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯ. ಅದನ್ನ ಅಕಿ ನೋಡಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ಳು! ಕತ್ತಲ್ಯಾಗ ಅಕೀನ ಎಳಕೋಂಡು ಹೋಗಿ ಮಂಚದ ಮ್ಯಾಲ ಹಾಕಿ ಹಬ್ಬಾ ಮಾಡಕೊಂಡಾವ ಯಾರು, ಆಮ್ಯಾಲ ಅಕೀನ ಚಡ್ಡೀ ತುಡಗ ಮಾಡಿದಾಂವ ಯಾರು ಅಂತ ಅಕೀಗೆ ಅಷ್ಟರಿಂದ್ಲೇ ಗೊತ್ತಾಗಿತ್ತು.

"ಕಣ್ಣ ಬಿಟ್ಟು ಕಾಲಿಡು. ಇಲ್ಲದಿದ್ರ ನನ್ನ ತುಳದಂಗ ಇನ್ನೊಬ್ರನ್ನೂ ತುಳೀತಿ" ಅಂತ ನಕ್ಕೋತನ ಹೇಳಿದ್ಳು. ಅವ್ಳು ಅಷ್ಟೇ ಅಂದು ನನ್ನ ಮರ್ಯಾದೆ ಉಳಿಸಿದ್ದು ನನ್ನ ಪುಣ್ಯ ಅಂದುಕೊಂಡೆ.

ನಾ ಏನೂ ಮಾತಾಡ್ದ ಮೊದಲ ಅಲ್ಲಿಂಗ ಜಾಗಾ ಖಾಲಿ ಮಾಡ್ದೆ. ನನ್ನ ಹೆಂಡ್ತಿ ನನ್ನ ಹಿಂದ ಓಡಕೋತ ಬಂದ್ಳು.

"ಏನಾಯ್ತರೀ? ಅಕ್ಯಾಕ ನಿಮ್ಮ ಮುಖಕ್ಕ ಹೊಡದ್ಳು? ನೀವ ಅಕೀ ಕಾಲ ತುಳದ್ರೇನ?" ಅಂತ ಭಾಳ ಸಣ್ಣ ಮಾರಿ ಮಾಡಿ ಕೇಳಿದ್ಳು.

"ಇಲ್ಲs ಮಾರಾಯ್ತಿ. ಯಾವನೋ ತುಳದಿರಬೇಕು. ಅಕೀ ನನಗ ಹೊಡದ್ಳು. ಗೌಡತಿ ಬ್ಯಾರೆ, ಏನೂ ಮಾತಾಡೂ ಹಂಗಿಲ್ಲ" ಅಂದೆ. ಆಗಿದ್ದೇನು ಅಂತ ನನ್ನ ಹೆಂಡ್ತಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದ್ರೆ ಅಕೀನೂ ಒಂದು ಕಪಾಳಿಗೆ ಬಿಗೀತಾಳಂತ ಗೊತ್ತಿತ್ತು.

ನನ್ನ ಹೆಂಡ್ತಿ ಮತ್ತೇನೂ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸಿನ್ಯಾಗs ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಮಾಡ್ತಿದ್ಳೋ ಏನೋ. ಸಧ್ಯಕ್ಕಂತೂ ಗ್ರಹಚಾರ ಅಷ್ಟಕ್ಕs ಮುಗದಿತ್ತು. ಅವತ್ತ ಕತ್ತಲ್ಯಾಗ ಹೋಗಿ-ಹೋಗಿ ಊರಿನ ಗೌಡತಿನ್ನ ಎಳಕೋಂಡ ಹೋಗಿ ಮಂಚದ ಮ್ಯಾಲ ತಳ್ಳಿ... ಯಪ್ಪಾ! ನೆನಸಿ ಕೊಂಡ್ರ ಒಂಥರಾ ಥ್ರಿಲ್ ಆಗತದ. ಅಕೀ ಮನಸ್ಸ ಮಾಡಿದ್ರ ನನಗ ನಾಲ್ಕ ಮಂದೀ ಕೈಯಿಂದ ಧರ್ಮದೇಟು ಕೊಡಸಬಹುದಿತ್ತು. ಹಂಗ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಪಾಪ, ಒಳ್ಳೇ ಹೆಂಗಸು. ವಯಸ್ಸು ನಲವತ್ತೈದರ ಮ್ಯಾಲ ಇರಬಹುದು. ನೋಡಲಿಕ್ಕ ಮಾತ್ರ ನಲವತ್ತರ ಒಳಗಿನ್ಯಾಕಿ ಅನಸ್ತಾಳ.

ನಾನು ಮನಸ್ಸನ್ಯಾಗ ಅನ್ನಕೊಂಡೆ. ಹೆಂಗಸು ಯಾರಾದ್ರೇನು? ಹೆಂಗಿದ್ರೇನು? ಕತ್ತಲ್ಯಾಗ ಎಲ್ಲಾರೂ ಒಂದೇ!

ಬಸ್ಸಿನಾಗ ಸುರಿದಿತ್ತ ಜೇನ (ಕೊನೆಯ ಭಾಗ)

ಲೇಖನ: ಅನಂಗ


"ಕವಿ, ಜೇನ ಯಾವಾಗ ಸುರೀತಂತ ಹೇಳಲಾ..."

"ನೀವು ಮನೀಗೆ ಬಂದಾಗಿನಿಂದ."

"ಅಂದ್ರ ಮುಂಜಾನೆಯಿಂದ?"

"ಹೂಂ"

"ಮೊದಲs ಹೇಳಿದ್ರ ಅದನ್ನ ಅಲ್ಲೇ ಹೀರಿಬಿಡ್ತಿದ್ದೆ..."

"ಅದ್ಹೆಂಗ ಹೇಳ್ಲಿ?"

"ಯಾಕ? ನಿನಗೇನ ಹೇಳ್ಲಿಕ್ಕೆ ಹಾದಿ ಕಡಿಮಿ ಅವಯೇನ?"

"ಮನ್ಯಾಗ ಅಷ್ಟ ಮಂದಿ ಇದ್ರಲ್ಲಾ..."

"ಹೂಂ, ಇರ್ಲಿ. ನಾಲ್ಕ ದಿನಾ ನಂದ ನೆನಪ ಭಾಳ ಆತೇನ? ಫೋನ್ ಮಾಡಿದಾಗೆಲ್ಲಾ ನಿನ್ನ ಸುತ್ತ ಯಾರರೆ ಇರಾವ್ರು. ಹೆಚ್ಚು ಏನೂ ಕೇಳ್ಲಿಕ್ಕೇ ಆಗಿಲ್ಲ ಮಾರಾಯ್ತಿ."

ಅಕೀ ಏನೂ ಅನಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕಂದ್ರ ಆಕಿ ತನ್ನ ತುಟೀನ ಹಲ್ಲಾಗ ಕಚ್ಚಿ ಹಿಡಿದಿದ್ಳು. ಯಾಕಂದ್ರ ನನ್ನ ಬಟ್ಟಗೋಳು ಅಕಿ ತಂತೀನ ಮೀಟಲಿಕ್ಕ ಹತ್ತಿದ್ವು. ಅಕಿ ತೊಡಿಗೋಳು ಒಮ್ಮೆ ಅಗಲ ಆದ್ರ ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಒತ್ತಿಕೊಂಡಗ ಮಾಡ್ತಿದ್ವು.

"ಅಲ್ಲಾ ಕವಿ, ನಾಲ್ಕೇ ದಿನದಾಗ ಇಷ್ಟೊಂದು ಬೆಳದಾದಲ್ಲಾ ನಿನ್ನ ಬೆಳಿ!"

"ಹೂಂ"

"ಏನ ಹೂಂ? ಮೊನ್ನೇನೇ ಎಲ್ಲಾ ತಗದು ಚಂದಂಗ ನುಣ್ಣಗ ಮಾಡಿ ಕಳಸಿದ್ದೆ..."

"ನೀವ ಹತ್ರ ಇಲ್ಲಾ ಅಂದ್ರ ಬೆಳಿ ತಗ್ಯಾವ್ರ ಯಾರು?"

ಆಕಿ ಹಂಗ ಮಾತಾಡ್ತಿದ್ರ ನನ್ನ ಪ್ಯಾಂಟದಾನ ಬೆಪ್ಪ ದಪ್ಪಗಾಗಿ ಸೆಣಸಾಡಲಿಕ್ಕ ಹತ್ತಿತ್ತು. ಆಕಿ ತೊಡಿ ನಡುವಿನ ನನ್ನ ಕೈ ಪೂರಾ ಹಸೀಯಾಗಿತ್ತು.

ಅದು ಬಸ್ ಆಗಿರದಿದ್ರ ಆ ಹೊತ್ತಿಗಾಗ್ಲೇ ನನ್ನದು ಅಕಿದ್ರಾಗ ಹೊಕ್ಕು ಕುಣಿದಿರತಿತ್ತು. ಆದ್ರ ಅದು ಬಸ್ ಆಗಿದ್ರಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಮಾಡ್ಲಿಕ್ಕೆ ಆಗಿರ್ಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತ ಆದಮ್ಯಾಲ ಅಕಿ ಜೋರಂಗ ನಡಗಿದ್ಳು. ಯಾರರ ನೋಡಿದ್ರ ಪಾಪ ಹುಡುಗಿಗೆ ಥಂಡಿ ಭಾಳ ತಗೋಂಡದ ಅಂದಿರಾವ್ರು. ಆದ್ರ ನನಗ ಗೊತ್ತಿತ್ತು ಅದು ಥಂಡೀ ನಡಗಲ್ಲ ಅಂತ. ಆಕಿ ಶಾಂತ ಆದಮ್ಯಾಲೆ ನಾನು ಕೈ ಹೊರಗೆಳಕೊಂಡು ನನ್ನ ಪ್ಯಾಂಟನಾಗ ಹಾಕ್ಕೊಂಡೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಟ್ಟಿದ್ದೇ ತಡ ನಂದು ರಸಾ ಸಿಡಿಸೇ ಬಿಡ್ತು. ಅದು ಕವಿತಾಗ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು.

'ಹೋಗ್ಲಿ ಬಿಡ್ರಿ,.. ಮನೀಗ ಹೋದಮ್ಯಾಲೆ ನಿಮಗ ಹೋಳಗಿ ಊಟಾ ನಾ ಹಾಕ್ತೀನಿ' ಅಂದ್ಳು.

ಕವಿತಾನ ಹೋಳಗಿ ಊಟ ಅಂದ್ರ ಭಾಳಾ ಸ್ಪೆಷಲ್ ನೋಡ್ರಿ. ಅದ್ರ ಕಥೀ ಮತ್ತ್ಯಾವಾಗರೇ ಹೇಳ್ತಿನಿ.

ಬಸ್ಸಿನಾಗ ಸುರಿದಿತ್ತ ಜೇನ (ಭಾಗ-2)

ಲೇಖನ: ಅನಂಗ


ಮಾವನ ಮನ್ಯಾಗ ಸಂಜೀ ಛಾ ಕುಡದಾವ್ರs ನಾನು ಕವಿತಾ ಹೊರಡಲಿಕ್ಕೆ ತಯಾರಾದ್ವಿ. ನಮ್ಮನ್ನ ಕಳಸೂ ಮನಸ ಅವರಿಗ್ಯಾರಿಗೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಏನ ಅಳಿಯಂದ್ರ ಹೀಂಗ ಬಂದ ಹೀಂಗ ಹೊಂಟsಬಿಟ್ರೆಲ್ಲಾ... ಅಂತ ನಮ್ಮತ್ತಿ ಮಾವ ಹಳಾಳಿಸಿದ್ರು. ಅವ್ರು ವಯಸ್ಸಾದವ್ರು, ನನ್ನ ತ್ರಾಸು ಅವ್ರಿಗೇನ ಅರ್ಥ ಆದೀತು. ಅಂತೂ ಅವ್ರಿಗೆ ಏನೋ ಹೇಳಿ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿ ನಾವು ಜಾಗಾ ಬಿಟ್ವಿ. ಸೂರ್ಯಾಸ್ತ ಆಗತಿದ್ದಂಗನ ಡಿಸೆಂಬರ ಥಂಡಿ ಮೈಬಿಚ್ಚಿತ್ತು. ಅದು ಮೈ ಬಿಚ್ಚಿದ್ರ ನಮ್ಮ ಮೈ ಮುದುಡಲಿಕ್ಕ ಹತ್ತಿತ್ತು. ಕವಿತಾಗ ಖಿಡಕೀ ಕಡೆ ಸೀಟ ಕೊಟ್ಟು ನಾನು ಅವಳ ಮಗ್ಗಲ ಕೂತಕೊಂಡೆ. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಸೀಟ ಬಸ್ಸಿನ ನಟ್ಟನಡಬರಕ ಇತ್ತು. ಸವದತ್ತಿ ಕಡೆಯಿಂದ ಧಾರವಾಡಕ್ಕ ಸಂಜೀಕೆ ಬಸ್ಸುಗೋಳು ಖಾಲಿ ಹೋಗೂದು ಭಾಳ ಅಪರೂಪಾ. ನಮ್ಮ ಬಸ್ಸೂ ಖಾಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ಸೀಟಗೋಳೂ ತುಂಬಿದ್ವು. ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಸೀಟಿನ್ಯಾಗ ಹಳದಿ ಪೇಟಾ ಸುತ್ತಕೊಂಡ ಒಬ್ಬ ಮುದುಕ ಕೂತಿದ್ದ. ಅವನ ಮಗ್ಗಲ ಒಬ್ಬ ಹುಡಗ ಕೂತಿದ್ದ. ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಸೀಟಿನ ಖಿಡಕ್ಯಾಂದ ಹಾಯ್ಸಿ ತಳಗ ಭಜೀ ಮಾರಾವನ ಕಡೆ ನೋಡಕೋತ ಕೂತಿದ್ರು. ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಭಜಿ ತಿನಬೇಕಂತ ಅನಿಸಿದಂಗಿತ್ತು. ಆದ್ರ ಒಬ್ರೂ ರೊಕ್ಕಾ ತಗೀವಲ್ರು, ಭಜಿ ತೊಗೋವಲ್ರು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಾದಮ್ಯಾಲ ಬಸ್ ಚಾಲು ಆತು. ಬಸ್ ಸವದತ್ತಿ ಬಸ್‌ಸ್ಟ್ಯಾಂಡಿನಿಂದ ಹೊರಬೀಳೂ ಸಮಯಕ್ಕ ಕತ್ತಲೀನs ಆಗಿತ್ತು. ನಾನು ಮೆಲ್ಲಕ ಕವಿತಾನ ಹತ್ರ ಸರದೆ. ಅಷ್ಟೂ ಹೊತ್ತೂ ಅಕಿ ಏನೂ ಮಾತಾಡ್ದ ಸುಮ್ಮ ಕೂತಿದ್ಳು. ಅವ್ವಾ ಅಪ್ಪನ್ನ ಬಿಟ್ಟ ಬಂದಿದ್ಳು. ಬ್ಯಾಸರ ಆಗಿರಬೇಕು. ಅಕಿ ತೊಡಿ ನನ್ನ ತೊಡೀಗೆ ತಾಕಿ ನನಗ ಏನೇನೋ ಮಾತಂಡಂಗ ಆಗಿತ್ತು. ಆದ್ರ ನಾನೂ ಹೆಚ್ಚ ಮಾತಾಡ್ದೇ ಸುಮ್ನ ಕೂತಿದ್ದೆ.

ಹದಿನೈದ ನಿಮಿಷ ಕಳದಮ್ಯಾಲ ಬಸ್ ಊರ ಹೊರಗ ಹೊಂಟಿತ್ತು. ಡ್ರೈವರ್ ಲೈಟ್ ಆರಿಸಿದ. ಹೊರಗ ಥಂಡಿ, ಒಳಗೆ ಬೆಚ್ಚಗ ಕತ್ತಲಿ. ನಾವಿಬ್ರೂ ಹೊಸ್ತಾಗಿ ಮದವ್ಯಾದಾವ್ರು. ನಾಲ್ಕ ದಿನಾ ಒಬ್ರನ್ನೊಬ್ಬರು ಬಿಟ್ಟ ಇದ್ದಾವ್ರು. ಬಸ್ ತೂಗಕೋತ ಸಣ್ಣಂಗೆ ಜಿಗ್ಕೊತ್ತ ಹೊಂಟಿತ್ತು. ನನ್ನ ಬಲಗೈ ಕವಿತಾನ ತೊಡೀಮ್ಯಾಲ ತುಡಗ ಮಂಗ್ಯಾನ ಥರಾ ಏರಿ ಕೂತಿತು. ಕವಿತಾನ ತಲಿ ನನ್ನ ಹೆಗಲಮ್ಯಾಲ ಇತ್ತು. ಅಕಿಗೆ ನಿದ್ದಿ ಹತ್ತಿತ್ತೋ ಇಲ್ಲೋ ಗೊತ್ತಿರ್ಲಿಲ್ಲ. ಒಂದೆರಡ ನಿಮಿಷ ಆದಮ್ಯಾಲ ನನ್ನ ತುಡಗ ಕೈ ಮೆಲ್ಲಗ ಆಕಿ ಸೊಂಟಕ್ಕ ಏರಿತ್ತು. ಅಕಿನ ಸೀರೀ ಅಂಚಿನ ಸುತ್ತ ತಿರಗಿ ಸೀದಾ ಆಕಿ ಹೊಕ್ಕಳ ಕೆಳಗs ಬಂದಿತ್ತು. ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕ ಬಸ್ಸಿನ ಗಾಲಿ ಒಂದ ಸಣ್ಣ ಕಲ್ಲ ಮ್ಯಾಲ ಹಾದೂವೋ ಏನೋ ಬಸ್ ಜಿಗದಂಗ ಮಾಡ್ತು. ನನ್ನ ಬಟ್ಟಗೋಳು ಆಕಿ ಸೀರಿ ನೆರಗನ್ಯಾಗ ಸಿಕ್ಕೊಂಡಬಿಟ್ವು. ಅಕಿ ಮೈ ಬಿಸಿ ನನ್ನ ಬಟ್ಟಗೋಳಿಗೆ ತಾಕಿತ್ತು. ಆಕಿನ ಮೆತ್ತಗಿನ ಕೆಳಹೊಟ್ಟಿ ಯಾಕೋ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೆವರಿದಂಗನೂ ಅನಿಸಿತ್ತು. ಆದರ ನನಗೆ ಬ್ಯಾರೇನs ವಿಚಾರ ಬಂತು. ಇಂಥಾ ಥಂಡ್ಯಾಗ ಕೂತಲ್ಲೇ ಕೂತು ಇಕಿ ಬೆವರತಾಳರೆ ಹೆಂಗ ಅಂತ. ಆಮ್ಯಾಲ ಅನಿಸ್ತು ಇದು ಬೆವರಲ್ಲಾ ಅಂತ!

ಈ ನಾಲ್ಕು ದಿನದಾಗ ನನ್ನ ಹರೇದ ಹೆಂಡತಿ ಸ್ವಭಾವನs ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮರತಹಂಗ ಆಗಿತ್ತೋ ಏನೋ... ಇಲ್ಲದಿದ್ರ ಹಿಂಗ ಅರೀದಾವ್ರಥರ ಅಂಜಕೋತ ಅಕಿ ಹೊಕ್ಕಳ ತಳಗ ಕೈ ಇಟ್ಟಗೊಂಡ ಕೂತೀರಾವನಲ್ಲಾ ನಾನು. ನನ್ನ ಗಿಡದಾಗs ಹೂವಾಗಿದ್ದು ನನಗs ಗೊತ್ತಿಲ್ಲಂದ್ರ? ಅಂದಾವನs ಕೈ ತಳಗ ತಳ್ಳೇ ಬಿಟ್ಟೆ. ಅದು ಹೋಗಿ ಸೀದಾ ಅಕಿ ಬಾಗಲಾನ ತಟ್ಟಿತ್ತು. ಅಕಿ ಗಪ್ಪನ ಉಸರ ಹಿಡಿದಿದ್ದು ನನಗ ಕೇಳಿಸ್ತು. ನನ್ನ ಹೆಗಲ ಮ್ಯಾಲ ತಲಿ ಇಟ್ಟಾಕಿ ಮಲಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟ ಗೊತ್ತಾದಮ್ಯಾಲ ಸುಮ್ಮ ಇರ್ತೀನಾ ನಾನು?


ಮುಂದುವರಿಯುವುದು...

ಬಸ್ಸಿನಾಗ ಸುರಿದಿತ್ತ ಜೇನ (ಭಾಗ-1)

ಸ್ನೇಹಿತರೆ,

ಸುಮಾರು ಐದು ತಿಂಗಳ ನಂತರ ಹೊಸ ಲೇಖನವೊಂದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಇಷ್ಟು ದೀರ್ಘವಾದ ಮೌನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನೆಂದು ಈ ಕೂಡಲೇ ವಿವರಿಸಲಾರೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹಠ್ಠಾತ್ತಾಗಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಎದುರಾಗುತ್ತವೆ. ಅಂಥದೇ ಸಮಸ್ಯೆಯೊಂದರ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಸಿಲುಕಿದ್ದೆ. ನಾನಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಮಧುಚಂದ್ರನಿಗೆ ಪ್ರಣಯಪದ್ಮಿನಿಯನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸುವುದು ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಆತ ಪ್ರಣಯಪದ್ಮಿನಿ ಮತ್ತು ಅದರ Yahoo! ಬಳಗದ ಕಡೆಗೆ ಗಮನವಿಟ್ಟಿದ್ದು ನನಗೆ ಸಮಾಧಾನದ ಸಂಗತಿ.

ಸರಿ, ಈಗ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಬೇಕಿದೆ. ನಾನು ಮೂಲತಃ ಬಿಜಾಪುರ ಜೆಲ್ಲೆಯವಳು. ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಕನ್ನಡದ ಸೊಗಡನ್ನು ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಅರಿತವಳು. ಆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ನಾನು ಶೃಂಗಾರ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕೆಂದು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಅದು ನನ್ನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರು ಅಂಥ ಒಂದು ಲೇಖನವನ್ನು ಬರೆದು ನನಗೆ ಈಮೇಲ್ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ಅಶ್ಲೀಲವೆನಿಸಿದರೂ ನನಗದು ಇಷ್ಟವಾಯಿತು. ನಾನು ಆ ಲೇಖನವನ್ನು ಪ್ರಣಯಪದ್ಮಿನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲು ಅವರ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದೆ. ತಮ್ಮ ಹೆಸರನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪ್ರಕಟಿಸಬಾರದೆಂಬ ಕರಾರಿನ ಮೇಲೆ ಅವರು ಒಪ್ಪಿದರು. ಆದರೆ ಲೇಖನವೊಂದಕ್ಕೆ ಲೇಖಕನ ಗುರುತು ಇರದಿದ್ದರೆ ಹೇಗೆ? ಒಂದು ಕಲ್ಪಿತನಾಮವನ್ನಾದರೂ ಸೂಚಿಸಬಹುದಲ್ಲ?

ನೀವು ಈ ಮೊದಲ ಭಾಗವನ್ನು ಓದಿನೋಡಿ. ನಿಮಗೆ ಹಿಡಿಸಿದರೆ ಈ ತರಹದ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸೋಣ.

~ಪದ್ಮಿನಿ
----------------------------------------------------------------------------


ಲೇಖನ: ಅನಂಗ

ಮದಿವ್ಯಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಎರ್ಡ ತಿಂಗಳ ಆಗಿದ್ದಿಲ್ಲಾ. ನನ್ನ ಹೆಂಡ್ತಿ ಕವಿತಾ ತನ್ನ ಅಕ್ಕನ ಕುಬುಸಕ್ಕಂತ ತವರಮನೀಗೆ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ಳು. ಅಕೀ ಹೋಗಿದ್ದು ಐದೇ ದಿನಕ್ಕಂತಾದ್ರೂ ನನ್ನ ಜೀವಾ ಅಕಿ ಇಲ್ಲದ್ದಕ್ಕ ಚಡಪಡಸಲಿಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿತ್ತು ನೋಡ್ರಿ. ಅಂಥಾ ರುಚೀನs ತೋರಿಸಿದ್ದಳ್ರಿ ಹುಡುಗಿ. ಅಷ್ಟ ರುಚೀನs ಇತ್ತ್ರಿ ಅಕಿಗೂಡ ಇರೂದಂದ್ರ. ಅಕೀಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದರ ಹರೆ, ನನಗ ನಾಲ್ಕ ವರ್ಷ ಹೆಚ್ಚ ಅಷ್ಟs. ಮನ್ಯಾಗ ನಾವs ಇಬ್ರ ಇರಾವ್ರು, ಹೇಳಾವ್ರಿಲ್ಲ, ಕೇಳಾವ್ರಿಲ್ಲ. ಆಡಿದ್ದs ಆಟ, ಮಾಡಿದ್ದs ಊಟ. ಈ ಎರ್ಡ ತಿಂಗಳು ಹೆಂಗ ಹೋದು ಅಂತಾನs ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ್ರಿ.

ಎರ್ಡ ವಾರದ ಹಿಂದ ಕವಿತಾಗ ಅವಳ ಗೆಳತಿ ಜ್ಯೋತಿ ಭೆಟ್ಟ್ಯಾಗಿದ್ದಳಂತ. ಏನs ಕವಿತೀ, ಹೆಂಗ ನಡದsದ ಹೊಸಾ ಸಂಸಾರ? ಅಂತ ಇಕೀನ ಗಲ್ಲಾ ಚಿಂವಟಿ ಮಾತಾಡಿಸಿದ್ದಳಂತ. ನಿನ್ನ ಮದಿವ್ಯಾಗ ನಾ ಒಂದ ಸೀರಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ, ಅದನ್ನ ಉಟುಗೊಂಡು ನೋಡಿದ್ಯೇನ? ಅಂತೂ ಕೇಳಿದಳಂತ. ಅದಕ್ಕ ಇವಳು, 'ಹದಿನೈದ ದಿನಾ ಆತು ನನ್ನ ಗಂಡ ನನಗ ಚಡ್ಡಿ ಹಕ್ಕೋಳ್ಳಿಕ್ಕ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲಾ, ನಿನ್ನ ಸೀರಿ ಯಾವಾಗ ಉಡೂದು?' ಅಂತ ಅಂದಳಂತ. ಅದನ್ನ ಕೇಳಿ ಜ್ಯೋತಿ ಸಾಯೂಹಂಗ ನಕ್ಕಳಂತ. ಇದನ್ನ ಕೇಳಿ ನಾನು ಕವಿತಾನ ತೊಡೀಮ್ಯಾಲೆ ಎಳದ ಕೂಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದಹಂಗ ಹಟ್ಟಿದ್ದೆ ನೋಡ್ರಿ. ಹುಡುಗೀನs ಹಂಗ ಇದ್ದಾಳ್ರೀ. ಹುಚ್ಚs ಹಿಡಸ್ತಾಳ.

ಕವಿತಾ ಮನ್ಯಾಗಿಲ್ದ ನನಗೂ ಏನೇನೋ ವಿಚಾರ ಬರಲಿಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿದ್ವು. ಅಕಿ ತವರಮನೀಗೆ ಹೋಗಿ ನಾಲ್ಕ ದಿನಾ ಆಗಿತ್ತು. ಇನ್ನೊಂದ ದಿನಾ ಕಾಯ್ದರ ಆಯ್ತಲ್ಲ ಆಕಿ ಬಂದsಬಿಡ್ತಾಳ ಅಂತ ಎಷ್ಟ ನನಗ ನಾನs ಹೇಳಕೊಂಡ್ರೂ ಸಮಾಧಾನಾನs ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಅಂದ ಮುಂಜಾನೇನs ಅಕಿಗಿ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ, 'ಕವಿ, ನೀನೀವತ್ತ ಸಂಜೀಕೆ ತಯಾರಾಗಿರು. ನಾ ಸವದತ್ತಿಗೆ ಬಂದು ಕರ್ಕೊಂಡ ಬರ್ತೀನಿ' ಅಂದಿದ್ದೆ. ಅವಳು ಹಠಾ ಮಾಡಿ ಇನ್ನೊಂದಿನ ಅಲ್ಲೇ ಇರತೀನಿ ಅಂತಾಳ ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದ್ರ ಹಂಗಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಒಪ್ಪಿದ್ಳು. ಆದ್ರ ಮಾತು ಫೋನ್‌ನ್ಯಾಗ ಆಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಖರೆ ಅಕಿ ಮನಸನ್ಯಾಗ ಇನ್ನೊಂದಿನ ಅಲ್ಲೇ ಕಳೀಬೇಕು ಅಂತ ಇದ್ದಿರಬಹುದಿತ್ತು. ಅಂತೂ ಮಾವನ ಮನೀಗೆ ನಾನು ಹೊಂಟನಿಂತಿದ್ದೆ. ಧಾರವಾಡದಿಂದ ಸವದತ್ತಿ ಒಂತಾಸಿನ ಹಾದಿ. ಸವದತ್ತಿ ಬಸ್‌ಸ್ಟ್ಯಾಂಡಿನ್ಯಾಗ ಬಸ್ ಹೋಗಿ ನಿಂತದ್ದs ತಡಾ, ನಾನು ಕೆಳಗ ಜಿಗದು ಒಂದು ಆಟೋ ಹಿಡಕೊಂಡ ಹತ್ತ ನಿಮಿಷದಾಗ ಮಾವನ ಮನ್ಯಾಗs ಇದ್ದೆ.

ಲಗ್ನ ಆದಮ್ಯಾಲ ಇದು ಮೊದಲ ಸಲ ಮಾವನ ಮನೀ ಭೆಟ್ಟಿ. ಎಲ್ಲಾರೂ ಭಾಳ ಆದ್ರಾ ಮಾಡಿದ್ರು. ತಿನಿಸಿದ್ರು, ಕುಡಿಸಿದ್ರು. ಆದ್ರ ನನ್ನ ಚಿತ್ತ ಕವಿತಾನ ಸುತ್ತನs ಇತ್ತು. ತಿಂಗಳಾನಗಟ್ಟಲೇ ಅಕಿನ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀನೇನೋ ಅನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಅಕಿ ನನ್ನ ಹತ್ರ ಬಂದು ಮಾತಾಡ್ಸಿದ್ರ ಮೈಯೆಲ್ಲ ಬಿಸಿಯೇರಿದಂಗ ಆಗಿತ್ತು. ಅಕಿ ಅಂದಾನs ಅಂಥಾದ್ದು, ನನ್ನ ಗೆಳ್ಯಾರೆಲ್ಲಾರೂ ಏನ ಛಂದ ಇದ್ದಾಳೋ ಮಾರಾಯಾ ನಿನ್ನ ಹೆಂಡ್ತಿ... ಪುಣ್ಯಾ ಮಾಡೀ ನೋಡಪಾ ನೀ ಅಂತ ಸಂಕಟಾ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಹೇಳಿದ್ರ ನನಗ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟಿ ಖುಷಿಯಾಗೂದು.

ಮುಂದುವರಿಯುವುದು...

ನಿನ್ನ ಕನಸನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ

ಲೇಖನ: madhuಚಂದ್ರ

ನಲ್ಲೆ,

ನೀನು ಗಾಢ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಾನು ನಿನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ನಿನ್ನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ನೀನು ಎಂಥ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಿದ್ರೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿನ್ನ ದೇಹ ಸಾರಿ ಹೇಳುವಂತಿತ್ತು. ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಒತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನಿನ್ನ ತೊಡೆಗಳು ಹರಿದು ಹೊರಬರಲು ಅನುವಾಗಿದ್ದ ನಿನ್ನ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲು ಶ್ರಮಿಸಿದ್ದವು. ಆದರೂ ನಿನ್ನ ಅರ್ಧ ತೆರೆದ ಪ್ರವೇಶದಿಂದ ಅವು ನೀರಾಗಿ ಹೊರ ನುಸುಳುತ್ತ ನಿನ್ನ ಸುಂದರವಾದ ತೊಡೆಗಳ ಒಳಗನ್ನು ನೆನೆಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಬಹುಶಃ ನೀನು ಅಂಥ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲೂ ಕನಸೊಂದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ನಿನ್ನ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ನಿನ್ನತ್ತ ಬಾಗಿದ್ದು, ನಿನ್ನ ಆರ್ದ್ರತೆಯ ಪರಿಮಳವನ್ನು ಹೀರುತ್ತ ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನ ತುಟಿಗಳಿಂದ ನಿನ್ನ ಒದ್ದೆಯಾದ ಮೃದು ಚರ್ಮವನ್ನು ಚುಂಬಿಸಿದ್ದು ನಿನಗೆ ಅರಿವಾಗಿರಬೇಕು. ನೀನ್ನ ದೇಹ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕಂಪಿಸಿದಾಗ ನಾನೆಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ನಿದ್ರೆಯನ್ನು ಕೆಡಿಸಿದೆನೋ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ಮುಂದಿನ ಕ್ಷಣ ನೀನು ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದೆ, ನಿನ್ನ ದೇಹ ಸ್ತಬ್ಧವಾಗಿತ್ತು. ನನ್ನ ತುಟಿಗಳಿಗೆ ಅಂಟಿದ ನಿನ್ನ ಆರ್ದ್ರತೆಯನ್ನು ಚಪ್ಪರಿಸುತ್ತ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಿನ್ನನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸುವುದು ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನನ್ನು ಆ ಕನಸಿನಿಂದ ಸೆಳೆದು ಹೊರತರುವುದೂ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ.

ಮೆಲ್ಲಗೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಹೊರಳಿಸಿ ನಿನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಮಲಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಮೆಲ್ಲಗೆ ನಿನ್ನ ತೊಡೆಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದಾಗ ಅರಳಿದ ನಿನ್ನ ಸವಿದುಟಿಗಳು ಅದೇ ಆಗ ಮತ್ತೆ ದ್ರವಿಸಿ ದೀಪದ ಮಂದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ನೀನು ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಈಗೇನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದೇನೇ ಇದ್ದರೂ ಆ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನೀನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಆ ದೃಶ್ಯ ನಾನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ದೃಶ್ಯದಿಂದ್ದ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವುದು ನನಗೆ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ನೀನು ನಿನ್ನ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನೇ ನಾನು ನಿಜದಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ನೀಡ ಬಯಸಿದ್ದೆ.

ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಿನ್ನತ್ತ ಬಾಗಿದೆ. ನನ್ನ ಬಾಯಿಯಿಂದ ನಿನ್ನ ರೇಶ್ಮೆಯಂತಹ ಉಬ್ಬನ್ನು ಇಡಿಯಾಗಿ ಮುತ್ತಿದೆ. ಆ ಅದ್ಭುತ ಸ್ಪರ್ಷಕ್ಕೆ ಈ ಬಾರಿ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಕಂಪಿಸಿದ್ದೆವು. ಆದರೂ ನಿನಗೆ ಎಚ್ಚರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಬಾಯಿಯನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ನಿನ್ನ ರಸಗವಳದ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಿ ಹಿಡಿದು ನಾಲಿಗೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಯಥೇಚ್ಚವಾಗಿ ಸವಿಯತೊಡಗಿದೆ. ಹಾಗೆ ನಿನ್ನ ತುಂಬಿದ ರತಿದುಟಿಗಳನ್ನು ಚಪ್ಪರಿಸುತ್ತ ನನ್ನ ನಾಲಿಗೆಯನ್ನು ನಿನ್ನ ಸೀಳಿನೊಳಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿದಾಗ ನಿನ್ನ ದೇಹದುದ್ದಕ್ಕೂ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಕಂಪನಗಳುಂಟಾಗಿದ್ದವು. ಅದೇ ಘಳಿಗೆಗೆ ನಿನ್ನ ಕೈಯೊಂದು ನನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಚಲಿಸಿ ಬಂದಾಗ ನೀನು ಎಚ್ಚರವಾಗಿಯೇಬಿಟ್ಟೆ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಆತಂಕಗೊಂಡವನಂತೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ತಡೆದೆ ಆದರೆ ನೀನಿನ್ನೂ ಗಾಢ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿರುವುದು ಗೊತ್ತಾದಾಗ ಸಮಾಧಾನಗೊಂಡೆ. ಬಹುಷಃ ನಿನಗೆ ನೀನು ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿರುವುದು ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯೂ ಹುಸಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮುಂದಿನ ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ದೇಹದ ಅಂಗ-ಅಂಗವೂ ಬಿಗಿಯತೊಡಗಿತ್ತು, ನಿನ್ನೊಳಿಗಿನ ನಾಡಿಯೊಂದು ನನ್ನ ನಾಲಿಗೆಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಜೋರಾಗಿ ಮಿಡಿಯತೊಡಗಿತ್ತು. ನೀನು ಇಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಸ್ಫೋಟಿಸಲಿದ್ದೆ. ನಾನು ನನ್ನ ಬಾಯಿಯನ್ನು ಇನ್ನೂ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಒತ್ತಿ ಹಿಡಿದು ನಾಲಿಗೆಯನ್ನು ನಿನ್ನ ಆರ್ದ್ರ ಕುಹರದಲ್ಲಿ ಕುಣಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಆ ಸ್ಫೋಟವೊಂದು ನಿನ್ನನ್ನು ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಕಿತ್ತು ಹೊರತರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಬಲವಾಗಿತ್ತು. ನಾನಾದರೋ ಹಾಗಾಗದಿರಲೆಂದೇ ಬಯಸಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನಾನು ಹೆಚ್ಚು ಚಿಂತಿಸಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ದೇಹ ದೀರ್ಘವಾದ ಒಂದು ಸ್ಖಲನವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತ ಕಂಪಿಸಿದಾಗ ನೀನು ಅನೈಚ್ಛಿಕವಾಗಿ ನರಳಿದ್ದೆ ಮಾತ್ರ. ಅಷ್ಟೆ, ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ನೀನು ಮತ್ತೆ ಮೊದಲಿನಂತೆ ಶಾಂತವಾಗಿ ಸ್ತಬ್ಧವಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದೆ. ನಿನ್ನ ಮಧುರ ಕನಸೊಂದು ಕೊನೆಗೂ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡ ಆ ಕ್ಷಣದಿಂದ ನಿನ್ನ ನಿದ್ರೆ ಇನ್ನೂ ಗಾಢವಾಗತೊಡಗಿತ್ತು. ನಿನ್ನೊಳಗಿನಿಂದ ನನ್ನ ನಾಲಿಗೆಯನ್ನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೊರಗೆಳೆದುಕೊಂಡೆ, ಅದರ ಚಲನ ಮತ್ತೆಲ್ಲಿ ನಿನ್ನೊಡಲಿಗೆ ಕಿಚ್ಚಿಡುತ್ತದೋ ಎಂದು ಹೆದರುತ್ತ. ನಿನ್ನ ರತಿಪೀಠದಿಂದ ನನ್ನ ಬಾಯಿ ಬೇರ್ಪಟ್ಟಾಗ ನೀನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೆನೆದಿದ್ದೆ. ಮಲಗುವ ಮುನ್ನ ನೀನು ಕಳಚಿ ಎಸೆದ ನಿನ್ನ ಚಲ್ಲಣ ಅಲ್ಲೇ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಅದರಿಂದಲೇ ನಿನ್ನ ತೊಡೆಗಳ ಸುತ್ತಲೂ ಹರಡಿದ ಆರ್ದ್ರತೆಯನ್ನು ಮೆತ್ತಗೆ ಒತ್ತಿ-ಒತ್ತಿ ತೆಗೆದು ನಿನ್ನನ್ನು ಶುಷ್ಕವಾಗಿಸಿದೆ. ನನ್ನ ಚೆಲುವೆ ನೀನು ಎಷ್ಟು ಮುಗ್ಧಳಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೆ, ನಿನ್ನ ಚೆಲುವು, ನಿನ್ನ ಸೊಗಸನ್ನು ಎಷ್ಟು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಂಡರೂ ಸಾಲದು. ನಿನ್ನ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬಾಗಿ ಈ ಬಾರಿ ನಿನ್ನ ಹಣೆಗೆ ಹೂಮುತ್ತೊಂದನ್ನು ಕೊಟ್ಟೆ. ನಂತರ ನಿನಗಾಗಿ ಕಾಯ್ದು ನಿಂತಿದ್ದ ರಾತ್ರಿಯು ನಿನ್ನನ್ನು ತನ್ನ ಬಾಹುಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಲಲ್ಲೆಗರೆಯುತ್ತ ನಿನ್ನನ್ನು ತನ್ನ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ನಾನು ಅಭಿಮಾನದಿಂದ ನಕ್ಕು ಮೇಲೆದ್ದೆ.

- ನಿನ್ನವನು

ಮಳೆಗಾಲದ ಮೊದಲ ಸಂಜೆ

ಲೇಖನ: ಪದ್ಮಿನಿ

ಆ ಸಂಜೆ ಮಳೆಗಾಲದ ಆಗಮನ. ಆಗಸದ ಉದ್ದಗಲಕ್ಕೂ ಹರಡಿದ ಕಾರ್ಮೋಡಗಳು ಆವೇಶದಿಂದ ಸುರಿದು ಧರೆಯ ತೃಷೆಯನ್ನು ಹಿಂಗಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಂದು ಸೂರ್ಯಾಸ್ತಕ್ಕೆ ಮುನ್ನವೇ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಕತ್ತಲೆ.


"ರೀ.. ಮಗೂ" ಎಂದಳವಳು ಮೆಲ್ಲಗೆ ತನ್ನ ನರಳಾಟದ ನಡುವೆಯೇ. ಪಕ್ಕದ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಮಗು ಸಣ್ಣಗೆ ಅಳುತ್ತಿತ್ತು. ಆತ ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಅದನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದ. ಚಾಚಿದ ಅವಳ ಸೊಗಸಾದ ತೊಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅವನು ಭರದಿಂದ ನುಗ್ಗುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ತುಟಿಗಳು ಅವಳ ಕತ್ತನ್ನು ಆತುರದಿಂದ ಚುಂಬಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವಳ ಬಾಹುಗಳು ಅವನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದವು. ಅದೊಂದು ದಿವ್ಯ ಸಂಗಮ. ತವರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದ ಅವಳಿಗಾಗಿ ಅವನು ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಕಾಯ್ದಿದ್ದ. ಇಂದು ಅವಳು ಬಂದಿದ್ದಳು. ಬಂದವಳೇ ಮಗುವನ್ನು ಮಲಗಿಸಿ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು, ಸುರಿವ ಆ ಕಾರ್ಮೋಡಗಳ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಮೈಬಿಚ್ಚಿ ಅಣಿಯಾದ ಧರೆಯಂತೆ. ಅವರಿಬ್ಬರ ದೇಹಗಳು ಬೆಸೆದುಕೊಂಡು, ಬಿಸಿಯೇರಿ ಬೆವರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅವರ ರತಿನರ್ತನದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ಸಂಗೀತವಾಗಿ ಮಳೆಯು ಧೋ ಎನ್ನುತ್ತಿತ್ತು.


'ಎಷ್ಟು ದಿನ ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗೋದು...' ಎಂದನಾತ, ತನ್ನ ಬಿಗಿತವನ್ನು ಒಂದು ಘಳಿಗೆ ಸಡಿಲಿಸಿ ಅವಳ ದಾಹ ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತ, ರಂಗೇರಿದ ಅವಳ ಕೆನ್ನೆಗಳನ್ನು ಸವರುತ್ತ. ಉತ್ತರವೆಂಬಂತೆ ಅವಳು ತನ್ನ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಅವನ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ಸುತ್ತಿದಳು, ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ತೊಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಇನ್ನೂ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಬಂಧಿಸುತ್ತ, ತನ್ನೊಳಗೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತ.


ಕಾರ್ಮುಗಿಲು ಭೋರ್ಗರೆದು ಶಾಂತವಾಗಿ ಭೂಮಿಯ ಒಡಲಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ತರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಗು ಜೋರಾಗಿ ಅಳುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ದೇಹದ ಕೆಳಗೆ ಕರಗಿ ಸಣ್ಣಾಗಿದ್ದ ಅವಳು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಅವನನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಹೊರಳಿಸಿ ಮಂಚದಿಂದ ಇಳಿದು ಪಕ್ಕದ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮಗುವಿನತ್ತ ನಡೆದಳು. ಅವಳು ಹಾಗೆ ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಸಡಿಲುಗೊಂಡಿದ್ದ ಅವಳ ದಟ್ಟವಾದ ಕೇಶರಾಶಿ ಅವಳ ಸೊಂಟದವರೆಗೂ ಚಾಚಿ ಅವಳ ಬೆತ್ತಲೆ ಬೆನ್ನನ್ನು ಮರೆಯಾಗಿಸಲು ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅವಳನ್ನೇ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನ ತುಟಿಗಳಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿಯ ಮಂದಹಾಸವೊಂದು ಮೂಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಒಂದು ಹನಿ ಪ್ರೀತಿ

ಲೇಖನ: ಅಮೋರ


ಸುರುಳಿಯಾಕಾರದಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಹೊಗೆಯನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದವನಿಗೆ ತನ್ನೊಳಗಿನ ಬಿಸಿ ಸಿಗರೇಟಿನ ತಾಪವೋ, ಕಾಮದ ಶಾಖವೋ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ತೆಳ್ಳಗಿನ ನಡುವಿನ ಗೆಳತಿ ಅವನೆದುರು ತನ್ನ ನೆರಿಗೆಗಳನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಒಳಸೇರಿಸುತ್ತಿದರೆ, ಬಳಲಿದರೂ ಕಾಂತಿಯುತವಾಗಿದ್ದ ಅವಳ ಕಾಯ ಅವನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ನಶೆ ಏರಿಸಿತು. ಸರ್ರನೆ ಅವಳನ್ನು ನಡುವಿನಿಂದ ತಬ್ಬಿ ಹಿಡಿದು, ತುಟಿಗೆ ತುಟಿಯೊತ್ತಿ "ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ? ಪ್ಲೀಸ್..." ಎಂದುಸುರಿದ. ಮುಗುಳ್ನಗೆಯೋ, ಉತ್ಕಟತೆಯ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಯೋ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗದ ಅವಳ ಭಾವ ಸಿಗರೇಟಿನ ಘಾಟು, ಬೆವರಿನ ಆರ್ದ್ರತೆ ಮತ್ತು ರತಿಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಪರಿಮಳದೊಂದಿಗೆ ಸಮಾಗಮಿಸಿತು.

ಕೆಲ ಸಮಯದ ನಂತರ ಅಲ್ಲಿ ಕಂಡಿದ್ದು ಅರ್ಧ ಉರಿದ ಸಿಗರೇಟಿನ ತುಂಡು, ಅವರಿಬ್ಬರ ಆಡದೆ ಉಳಿದ ಮಾತುಗಳು ಮತ್ತು ಒಂದು ಹನಿ ಪ್ರೀತಿ!