ತಿಳಿಯದೇ ತುಳಿದ ಕಾಲುದಾರಿ (ಭಾಗ-5)

ಇದು ಈ ಕತೆಯ ಕೊನೆಯ ಭಾಗ. ಓದಿ ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿ.

ಮೊದಲ ಭಾಗವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಓದಬಹುದು
ಎರಡನೆಯ ಭಾಗವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಓದಬಹುದು
ಮೂರನೆಯ ಭಾಗವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಓದಬಹುದು
ನಾಲ್ಕನೆಯ ಭಾಗವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಓದಬಹುದು


ಅದು ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ರಾತ್ರಿ. ಶಾರದಾ ತಾನೊಬ್ಬಳೇ ಆಶ್ರಮದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದಳು. ಆಶ್ರಮದ ದಾರಿಯಾಗಲಿ, ಆಶ್ರಮವೇ ಆಗಲಿ ಅವಳಿಗೀಗ ಅಪರಿಚಿತವೆನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಗೆಳತಿ ಗಾಯತ್ರಿಯನ್ನು ಜೊತೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬಹುದಾಗಿತ್ತಾದರೂ ಅವಳಿಗೆ ಅದು ಅನಿವಾರ್ಯವೆನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೇ ಅವಳೆದುರಿಗೆ ನಗ್ನಳಾಗುವುದು ಅವಳಿಗೆ ಮುಜುಗರ ತರುವಂಥ ವಿಷಯವಾಗಿತ್ತು.

ಆಶ್ರಮ ತಲುಪಿದ ಶಾರದಾಳನ್ನು ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡ ಆ ಕಾವಿಧಾರಿ ಮಧ್ಯ ವಯಸ್ಸಿನ ಹೆಂಗಸು ಅವಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಕಕ್ಷೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಳು. ಆ ಕೋಣೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಭಿನ್ನವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲೆಯ ಲವಲೇಶವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಾಲ್ಕೂ ಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದ ದೀಪಗಳು ಕೋಣೆಯ ತುಂಬಾ ಬೆಳ್ಳನೆಯ ಬೆಳಕನ್ನು ಚೆಲ್ಲಿದ್ದವು. ಮಧ್ಯೆ ಚೌಕಾಕಾರದ ಕಟ್ಟಿಗೆಯ ಮಂಚವಿತ್ತು. ನೋಡಲು ಶಯನ ಮಂಚದಂತೆಯೇ ಇದ್ದ ಅದರ ಮೇಲೆ ಹಾಸಿಗೆಯೊಂದು ಮಾತ್ರ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಶಾರದಾಳ ಸೊಂಟದ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಸರಿಹೋಗುವ ಕಂಚಿನ ವಿಗ್ರಹವೊಂದಿತ್ತು. ಅಂಥ ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ಶಾರದಾ ಇದುವರೆಗೂ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಯಾವ ದೇವರೋ ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಬೆತ್ತಲೆ ದೇಹದ ಆ ವಿಗ್ರಹ ಗಂಡಸಿನ ಸೆಟೆದ ಶಿಶ್ನವನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು. ಕೆಲ ಕ್ಷಣಗಳವರೆಗೆ ಅದನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿನೋಡಿದ ಶಾರದಾಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರ ಭಾವನೆಗಳು ಮೂಡತೊಡಗಿದ್ದವು. ಆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದ್ದ ಅವಳಿಗೆ ಅದೇಕೋ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋಗುವಂತೆ ಅನಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ಒಂದೆಡೆ ಆ ವಿಗ್ರಹ ಅವಳಲ್ಲಿನ ಸ್ತ್ರೀ ಸಹಜ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಕೆರಳಿಸತೊಡಗಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೊಂಡೆಡೆ ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಯಾವುದೋ ಗಂಡಾಂತರವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿರುವಂತೆ ಅವಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋಗಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂದು ವೃತದ ಕೊನೆಯ ದಿನವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಕೋಣೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬದಲಾಗಿರಬೇಕೆಂದು ಅವಳು ಅಂದುಕೊಂಡಳು. ಕೋಣೆಯ ಮೂಲೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಧ್ಯಾನಮಗ್ನನಾಗಿದ್ದ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದ ಅವಳು ತಾನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ವೃತವನ್ನು ನೆನೆದು ಅದನ್ನು ಹಾಗೆ ಯಾವುದೋ ಅನಗತ್ಯ ಆತಂಕದಲ್ಲಿ ತೊರೆದು ಹೋಗುವುದನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡಲಿಲ್ಲ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿಯೇ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತನ್ನ ಮುಂದಿದ್ದ ಅವಳೆಡೆಗೆ ನೋಡಿದ. ತಿಳಿ ಗುಲಾಬಿ ಸೀರೆಯುಟ್ಟು, ಕಪ್ಪು ರವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಘನ ಸಂದರ್ಯವನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟು ಎಂಥ ಸನ್ಯಾಸಿಯ ತಪಸ್ಸನ್ನೂ ಭಂಗಗೊಳಿಸಬಲ್ಲ ಮೇನಕೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಶಾರದಾಳನ್ನು ಹಾಗೆ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತನ್ನ ಅದೃಷ್ಟವನ್ನು ನಂಬಲಾಗದವನಂತಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯದ ಅರಿವಿತ್ತು. ಅವಳ ನಗ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಇಡಿಯಾಗಿ ಅದಾಗಲೇ ಆತ ವೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅವಳ ಅಂಗಾಂಗಗಳನ್ನು ಸವರಿದ್ದ, ಅವಳ ರತಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಷಿಸಿದ್ದ. ಆದರೂ ಈಗ ಅವಳು ಹಾಗೆ ಸೀರೆಯುಟ್ಟು ನಿಂತಿದ್ದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಹಿಡಿತ ತಪ್ಪುತ್ತಿತ್ತು. ತನ್ನನ್ನು ಹಾಗೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿನ ದಾಹ ಶಾರದಾಳಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತೋ ಇಲ್ಲವೋ ಅವಳು ಮಾತ್ರ ಅವನ ಆದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯ್ದು ನಿಂತ ಸೇವಕಿಯಂತಿದ್ದಳು. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅವಳಿಗೆ ಬಟ್ಟೆ ಕಳಚುವಂತೆ ಹೇಳಿದ. ಅವಳ ದೇಹದಿಂದ ಒಂದೊಂದೇ ಬಟ್ಟೆಗಳು ಬೇರ್ಪಟ್ಟು ಅವಳ ದಿವ್ಯ ಸೌಂದರ್ಯ ನಗ್ನವಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ತನ್ನ ಉಸಿರಾಟವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಶಾರದಾ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅವನೆದುರು ಬೆತ್ತಲಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಈ ಬಾರಿ ಅವಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸದೇ ಕಳುಹಿಸುವುದು ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಲೆಕ್ಕವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಕಪ್ಪು ಕೂದಲು ಅವಳ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹರಡಿತ್ತು. ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಜೋಡು ಚಂದ್ರರನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸುವಂತಿದ್ದ ಅವಳ ಸ್ತನದ್ವಯ ಅವಳ ಉಸಿರಾಟದೊಂದಿಗೆ ಮೇಲೆ ಕೆಳಗೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಸ್ತನಗಳನ್ನು ಬೆರಳಷ್ಟು ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ಕೆಳಗೆ ಜಾರಿದ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಕಣಿವೆಯಂತಹ ಗೆರೆಯು ಅವಳ ಚಪ್ಪಟೆಯಾದ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಆಳವಾದ ನಾಭಿಯನ್ನು ಹೊಕ್ಕು ಹೊರಬಂದು ಹಾಗೆಯೇ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿದು ದಟ್ಟಗೆ ಬೆಳೆದ ಕಪ್ಪಾದ ಗುಂಗುರು ಕೂದಲಿನ ಆ ತ್ರಿಕೋನದಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗಿಹೋಗಿತ್ತು. ಅವಳ ನೀಳವಾದ ಕಾಲುಗಳ ಒನಪು, ಅವಳ ದುಂಡನೆಯ ತೊಡೆಗಳ ಲಾವಣ್ಯ, ಅವಳ ಸೊಗಸಾದ ಸೊಂಟವನ್ನು ಕೊರೆದು ಹರವಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಅವಳ ನಿತಂಬಗಳ ಪಾರ್ಶ್ವನೋಟ.. ಹೀಗೆ ಅವಳ ಒಂದೊಂದೂ ಅಂಗಗಳೂ ನೋಡುವವನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ರಸದೌತಣವಾಗಿದ್ದವು. ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ದೃಷ್ಟಿ ಅವಳ ತೊಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನೆಲೆಸಿತ್ತು. ಹಿಂದಿನ ಬಾರಿ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದ್ದನ್ನು ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಈಗ ಅವಳ ರತಿಕೇಶ ಇಮ್ಮಡಿಯಾದಂತೆನಿಸಿತು. ಅದು ಅಕರ್ಷಕವೇ ಆಗಿತ್ತಾದರೂ ಅವನಿಗೆ ಅವಳ ಯೋನಿಯ ಚೆಲುವನ್ನು ಕೇಶ ರಹಿತವಾಗಿ ನೋಡುವ ಬಯಕೆಯಾಗಿತ್ತು.

ತಾನು ಉಟ್ಟಿದ್ದ ಕಾವಿಯ ಹಿಂದೆ ಸೆಟೆದ ತನ್ನ ಲಿಂಗ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತನ್ನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೇ ಎದ್ದು ನಿಂತ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಬೆಳ್ಳಿಯ ಪಾತ್ರೆಯೊಂದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಶಾರದಾಳ ಹತ್ತಿರ ಬಂದ. ಅದು ಪವಿತ್ರ ಜಲವೆಂದೂ ವೃತಾಚರಣೆಗೆ ಮುಂಚೆ ತಾನದನ್ನು ಸೇವಿಸಬೇಕೆಂದೂ ಶಾರದಾಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಕೈಯಿಂದ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಶಾರದಾ ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ಗಂಟಲು ಸುಡುವಂತಹ ಜಲವನ್ನು ಕುಡಿದು ಮುಗಿಸಿದಳು. ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟ ಪರವರ್ತನೆಗಳಾದವು. ಅವಳ ದೇಹ ಮೆಲ್ಲಗೆ ತೊನೆಯತೊಡಗಿತು. ಅವಳು ಅಸ್ಥಿರವಾಗುತ್ತಿದ್ದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅವಳ ತೋಳುಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಹಿಡಿದ. ಹಾಗೆಯೇ ಅವಳನ್ನು ಕೋಣೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಇರಿಸಿದ ಮಂಚದವರೆಗೂ ನಡಿಸಿ ಅದರ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಸಿದ. ಪವಿತ್ರ ಜಲದ ಪ್ರಭಾವ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ತೇಲತೊಡಗಿದವು. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಮಾತನಾಡತೊಡಗಿದ. ತಾನು ವೃತದ ಕೊನೆಯ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಅಂದು ಪೂರೈಸುವುದಾಗಿಯೂ ಅದಕ್ಕೆ ಅವಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಹಕರಿಸಬೇಕೆಂದೂ ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದ. ಅವಳು ತಲೆಯಾಡಿಸಿ ಸಮ್ಮತಿ ಸೂಚಿಸಿದ್ದಳು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಕೆಲ ಕ್ಷಣ ಮರೆಯಾದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಕೆಲವು ಸಲಕರಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದ. ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಶಾರದಾಳ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಕುಳಿತ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅವಳನ್ನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿಸಿದ. ಕಾಲು ಚಾಚಿ ಅಂಗಾತವಾಗಿ ಮಲಗಿದ ಅವಳನ್ನು ಆ ಕ್ಷಣವೇ ಸಂಭೋಗಿಸಿಬಿಡುವಂತೆ ಅನಿಸಿದರೂ ಅವನು ಸಂಯಮ ವಹಿಸಿದ್ದ. ಅವಳ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಮೆತ್ತಗೆ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ಅವುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಆಸೀನಾನಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ತನ್ನ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡ. ನಂತರ ಅವಳ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಹಿಂದೆ ಬೆನ್ನಿನ ಕೆಳಗೆ ಇರಿಸಿ ತನ್ನೆದುರಿಗೆ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳ ತೊಡೆಸಂಧಿಯ ವೈಭವವನ್ನು ಕೆಲ ಕ್ಷಣ ಹಾಗೆಯೇ ನೋಡುತ್ತ ತಾನು ತಂದಿದ್ದ ಸಲಕರಣೆಗಳನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡ.

ತಿಳಿ ಮಂಪರು ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಶಾರದಾಳಿಗೆ ತನ್ನ ತೊಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ತಣ್ಣಗೆ ಏನೋ ತಗುಲಿದ ಅರಿವಾಯಿತು. ನೊರೆ ನೊರೆಯಾಗಿ ಹರಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ತಂಪು ಪದಾರ್ಥ ಏನೆಂದು ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೂ ಅವಳಿಗೆ ಹಿತವೆನಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ಏನೇ ಆದರೂ ಅವಳಿಗೆ ತಾನು ಅಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ತಾನು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿದ ವೃತದ ಕೊನೆಯ ಆಚರಣೆಗೆ ಬಂದಿರುವುದರ ಅರಿವಿತ್ತು. ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಮೇಲಿನ ವಿಷ್ವಾಸ ಮತ್ತು ತಾಯ್ತನದ ಬಯಕೆ ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ದುಗುಡ ಮತ್ತು ಭಯವನ್ನು ತಳ್ಳಿ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದೇನು ಎಂಬುದರ ಖಚಿತವಾದ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಅವಳಿಗಿರಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ತೊಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಕೈಗಳು ಏನು ಮಾದುತ್ತಿವೆಯೆಂದೂ ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾಮ ಸುಖದಿಂದ ಅದಾಗಲೇ ಬಹಳ ದಿನಗಳವರೆಗೂ ವಂಚಿತವಾಗಿದ್ದ ಅವಳ ಯೌವ್ವನ ತುಂಬಿದ ದೇಹ ಪರಪುರುಷನ ಸ್ಪರ್ಷದಿಂದ ಅದೆಷ್ಟು ಉತ್ತೇಜಿತವಾಗುತ್ತಿದೆಯೆಂಬುದೂ ಅವಳಿಗೆ ಅರಿವಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲ ನಿಮಿಷಗಳ ನಂತರ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಏನನ್ನೋ ಸಾಧಿಸಿದವನಂತೆ ಅವಳ ಕೇಶರಹಿತ ಯೋನಿಯನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಆ ಕೌಶಲ್ಯವಾದರೂ ಎಂಥದು! ಅವಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ನೋವೆನಿಸದಂತೆ ಅವಳ ಯೋನಿಯ ಮೇಲೆ ದಟ್ಟವಾಗಿ ಹರಡಿದ್ದ ಕೂದಲನ್ನೆಲ್ಲ ತೆಗೆದು ಹಾಕಿದ್ದ. ಆ ಉದ್ರೇಕಕಾರಿ ಕೆಲಸದಿಂದ ಅವನ ಲಿಂಗ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ವಿಗ್ರದ ಶಿಶ್ನದಂತೆ ಬಿರುಸಾಗಿ ಸೆಟೆದು ನಿಂತು ಅದರ ತುದಿ ಅವಳ ತೊಡೆಗಳ ಒಳಗನ್ನು ಸೋಕುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ತನ್ನ ನಿಜವಾದ ಸೊಬಗಿನಲ್ಲಿ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳ ಒದ್ದೆಯಾದ ಯೋನಿ ಅವನ ಶಿಶ್ನದಿಂದ ಕೆಲವೇ ಇಂಚುಗಳಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲಿತ್ತು. ಆ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅವನಲ್ಲದೇ ಬೇರೆ ಯಾರಾಗಿದ್ದರೂ ಅವಳಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗಿ ಸಂಭೋಗಿಸತೊಡಗಿರುತ್ತಿದ್ದರೇನೋ.. ಆದರೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಎದ್ದು ನಿಂತ. ತನ್ನ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಕಳಚಿದ. ಶಾರದಾಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಅವಳಿಗೆ ಎದ್ದು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಹೇಳಿದ. ಮೆಲ್ಲಗೆ ಎದ್ದು ಕುಳಿತ ಅವಳು ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಬೃಹದಾಕಾರದ ಶಿಶ್ನವನ್ನು ಕಂಡಳು. ತನ್ನೆದುರಿಗೆ ತೂಗುತ್ತಿದ್ದ ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ಅವಳಿಗೆ ಈಗ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಎಚ್ಚರವಾದಂತಿತ್ತು. ಅವಳು ಅಂಥ ಗಂಡಸುತನವನ್ನು ಇದುವರೆಗೂ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಗಂಡನದಾದರೋ ಅಂಗೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಮುಚ್ಚಿಡಬಹುದಂತಹ ಗಾತ್ರ. ಅದಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಶಿಶ್ನದ ಗಾತ್ರ ಭಯಪಡಿಸುವಂತಿತ್ತು. ಆದರೂ ಅವಳ ದೇಹ ಆ ನೋಟಕ್ಕೆ ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳ ಬುದ್ಧಿ ಕೊನೆಯ ಬಾರಿಯೆಂಬಂತೆ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಅವಳನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋಗುವಂತೆ ಅವಳಿಗೆ ಸೂಚಿಸಿತು. ಆದರೆ ಅವಳ ದೇಹ ಮಾತ್ರ ನಿಶ್ಚಲವಾದಂತೆ ಕುಳಿತಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತಿತ್ತು.

ಮಂಚದಿಂದ ಇಳಿದು ಶಾರದಾಳ ಎದುರಿಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತನ್ನ ಲಿಂಗವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಅವಳ ಮುಖದ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ತಂದ. ಅವಳ ತುಟಿಗಳು ಅದರ ತುದಿಯನ್ನು ತಾಕುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಸ್ವಾಮಿಜಿಯ ದೇಹದ ನರಗಳೆಲ್ಲ ಒಮ್ಮೆ ಜುಮ್ಮೆಂದವು. ಅವಳ ತುಟಿಗಳಾದರೋ ಅವನ ಪುರುಷತ್ವದ ಸ್ಪರ್ಷದಿಂದ ತೆರೆದುಕೊಂಡವು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ತಡೆದು ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅವಳಿಗೆ ತನ್ನ ಶಿಶ್ನವನ್ನು ಬಾಯಿಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುವಂತೆ ಹೇಳಿದ. ತನ್ನ ಬುದ್ಧಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಶಾರದಾ ಅವನ ಆ ದಪ್ಪನೆಯ ಗಡಸಾದ ಅಂಗದ ತುದಿಯನ್ನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಬಾಯಿ ತೆರೆದು ಒಳ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಬಿಸಿಯೇರಿದಂತಿದ್ದ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಶಿಶ್ನ ಅವಳ ಬಾಯಿಯೋಳಗೆ ನುಗ್ಗಿತು.. ಚಲಿಸತೊಡಗಿತು. ಶಾರದಾಳಿಗೆ ವೃತದ ಈ ಹಂತ ಇಷ್ಟವಾದಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಾಗ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅವಳ ತಲೆಗೂದಲನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಹಿಡಿದು ಅವಳ ತಲೆಯನ್ನು ಸ್ಥಿರವಾಗಿಸಿದ್ದ. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಕೊನೆಗೂ ಸಂಯಮವನ್ನು ತೊರೆದಿದ್ದ. ತನ್ನ ಉದ್ದನೆಯ ಲಿಂಗವನ್ನು ಅವಳ ಗಂಟಲಿಗೆ ತಳ್ಳುತ್ತ ಅವಳು ಉಸಿರಾಡಲು ಕಷ್ಟಪಡುವಂತಾದರೂ ಗಮನ ಕೊಡದೇ ಮುಂದುವರೆದ. ಅವಳ ಕೈಗಳು ಅವನ ತೊಡೆಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ದೂರ ತಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸತೊಡಗಿದ್ದರೂ ಅವಳ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಸುಖದ ಅಲೆಗಳು ಹೊರಟಿದ್ದವು. ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಇನ್ನೊಂದು ಕೈ ಅವಳ ತುಂಬಿದ ಸ್ತನಗಳನ್ನು ಮರ್ದಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ಶಾರದಾ ನರಳತೊಡಗಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಪ್ರತಿರೋಧ ಕ್ಷೀಣಿಸತೊಡಗಿ ಅವನ ಸ್ಪರ್ಷಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸ್ಪಂದಿಸತೊಡಗಿದ್ದಳು. ಸಮಯ ಪಕ್ವವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತನ್ನ ಲಿಂಗವನ್ನು ಅವಳ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಹೊರತೆಗೆದುಕೊಂಡ. ಏದುಸಿರುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಶಾರದಾ ತನ್ನ ಬಾಯಿಯನ್ನು ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಮುಂದೇನು ಎಂಬಂತೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯತ್ತ ನೋಡಿದಳು.

ಅವಳೆಡೆಗೆ ದಾಹದಿಂದ ನೋಟ ಬೀರಿದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅವಳಿಗೆ ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಮಲಗುವಂತೆ ಹೇಳಿದ. ಅವಳು ಮಲಗಿದ ನಂತರ ಆ ಪವಿತ್ರ ಜಲದ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಆ ಜಲವನ್ನು ಅವಳ ನಗ್ನ ದೇಹದ ಮೇಲೆಲ್ಲ ಸಿಂಪಡಿಸತೊಡಗಿದ. ತಾನು ವೃತದ ಕೊನೆಯ ಘಟ್ಟವನ್ನು ಇದೀಗ ಪೂರೈಸುವುದಾಗಿಯೂ ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಅವಳು ಸಂತಾನ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಾಗಿಯೂ ಹೇಳಿದ. ನಂತರ ತಾನೂ ಮಂಚವನ್ನೇರಿ ಅವಳ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಅಗಲಿಸಿ ಮಧ್ಯೆ ಕುಳಿತ. ತನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ಅವಳ ತೊಡೆಗಳತ್ತ ಬಾಗಿಸಿದ ಅವನು ಅವಳ ಸ್ತ್ರೀ ಪರಿಮಳವನ್ನು ಆಘ್ರಾಣಿಸಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಉದ್ರೇಕಗೊಂಡ. ಅವನ ತುಟಿಗಳು ಅವಳ ನಗ್ನ ಯೋನಿಯನ್ನು ಮುತ್ತಿದವು. ಅವಳ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಹೊರಟ ಸುಖದ ಶಬ್ದವೊಂದು ಅವಳ ಕಾಮೋದ್ರೇಕವನ್ನು ಖಚಿತ ಪಡಿಸಿತ್ತು. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅವಳ ಯೋನಿದುಟಿಗಳನ್ನು ನೆಕ್ಕುತ್ತ, ಸವಿಯುತ್ತ, ಅವಳ ನಿತಂಬಗಳ ಕೆಳಗೆ ಕೈಗಳನ್ನು ತೂರಿಸಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಯಥೇಚ್ಚವಾಗಿ ಮರ್ದಿಸುತ್ತ ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನ ನಾಲಿಗೆಯನ್ನು ಅವಳ ಆಳಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿ ಅವಳ ರಸಮೂಲವನ್ನು ತಟ್ಟಿ ಅವಳ ದೇಹದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಸುಖದ ಅಲೆಗಳನ್ನು ಹೊರಡಿಸುತ್ತ ಅವಳನ್ನು ಸ್ಖಲನದ ಅಂಚಿಗೆ ತಂದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಶಾರದಾಳ ದೇಹ ಕಂಪಿಸಿ ಸುಖದ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿ ಮುಲುಗುತ್ತದ್ದರೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಅವಳ ಯೋನಿಯಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದ್ದ. ಭಾವಾವೇಷದ ಶಿಖರದಿಂದ ಧುತ್ತನೆ ಕೆಳಗೆ ತಳ್ಳಿದಂತಾಗಿ ಶಾರದಾ ಅಸಹನೆಯಿಂದ ಚಡಪಡಿಸಿದ್ದಳು.

ಸಮಯದ ಪಕ್ವವತೆಯನ್ನು ಅರಿತ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಮುಂದೆ ಬಾಗಿ ತನ್ನ ಶಿಶ್ನದ ತುದಿಯನ್ನು ಅವಳ ಯೋನಿಮುಖಕ್ಕೆ ಒತ್ತಿದ. ಅವಳ ತೊಡೆಗಳು ತಾವೇ ತಾವಾಗಿ ಅಗಲಿ ಅವನು ನಡೆಸಲಿರುವ ರತಿಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಸ್ಥಳ ಕಲ್ಪಿಸಿದವು. ತನ್ನ ಸೆಟೆದ ಲಿಂಗವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಅದರ ದುಂಡಾದ ತುದಿಯನ್ನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಅವಳ ಸೀಳಿನೊಳಗೆ ನುಸುಳಿಸಿದ. ಅವಳ ಬಿಗುವಾದ ಸ್ಪರ್ಷದ ಹಿತಕ್ಕೆ ಅವನ ಬಾಯಿಯಿಂದಲೂ ಸುಖದ ಶಬ್ದವೊಂದು ಹೊರಟಿತ್ತು. ಆದರೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತನ್ನ ಶಿಶ್ನವನ್ನು ಅವಳೊಳಗೆ ತಳ್ಳದೇ ಹೊರಗೆಳೆದುಕೊಂಡಾಗ ಅವನನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಲು ಸನ್ನದ್ಧಳಾಗಿ ತನ್ನ ಯೋನಿಯ ಹಿಡಿತವನ್ನು ಸಡಿಲಿಸಿದ ಅವಳಿಗೆ ಮತ್ತೆ ನಿರಾಸೆ ಕಾದಿತ್ತು. ಅವಳ ನಿರಾಸೆಯನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿದವನಂತೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಕೂಡಲೇ ಅವಳ ಯೋನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಶಿಶ್ನವನ್ನಿಟ್ಟು ಒಂದಿಂಚು ನುಸುಳಿದ. ಮತ್ತೆ ಹೊರತೆಗೆದ. ಬೆಕ್ಕು ತಾನು ಹಿಡಿದ ಬೇಟೆಯನ್ನು ಸತಾಯಿಸುವಂತೆ ಹಲವು ಬಾರಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಶಾರದಾಳ ಯೋನಿಯನ್ನು ವಂಚಿಸಿ ಸತಾಯಿಸಿದ. ಅವಳಾದರೋ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ತನ್ನ ನಿತಂಬಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದು ಅವನು ಶಿಶ್ನವನ್ನು ಕೂಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಸಂಯಮದ ಕಟ್ಟೆ ಒಡೆಯು ಹಂತ ತಲುಪಿದಾಗ ಕೊನೆಗೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತನ್ನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅವಳಲ್ಲಿ ತಳ್ಳಿದ. ಅವಳ ಯೋನಿಯನ್ನು ಇಡಿಯಾಗಿ ತುಂಬಿದ ಅವನ ಶಿಶ್ನ ಕೆಲ ಕ್ಷಣ ಅವಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೆಯೇ ನೆಲೆಸಿ ನಂತರ ಚಲಿಸತೊಡಗಿದಾಗ ಶಾರದಾಳ ಗಂಟಲಿನಿಂದ ಸುಖದ ನರಳಾಟ ರಾಗವಾಗಿ ಹೊರಬರತೊಡಗಿತ್ತು. ಇಂಥ ಸಂವೇದನೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಗಂಡನಿಂದ ಎಂದಿಗೂ ಅವಳು ಪಡೆದಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಒಮ್ಮೆ ಅವಳ ಸ್ತನಗಳನ್ನು ಅಮುಕಿ ಹಿಡಿದು ಚಲಿಸಿದರೆ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಅವಳ ಸೊಂಟವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅವಳಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗಿ ನುಗ್ಗಿ ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಅವಳೂ ಅಷ್ಟೇ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ತನ್ನ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಅವನ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಸುತ್ತಿ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಯೋನಿಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿದ್ದಳು. ಹೀಗೆ ಕೆಲ ನಿಮಿಷಗಳವರೆಗೆ ನಡೆದ ಅವರಿಬ್ಬರ ರತಿಕೂಟ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಅಂಚಿಗೆ ತಂದಿತ್ತು. ತನ್ನ ಮೈಯಲ್ಲೆಲ್ಲ ವಿದ್ಯುತ್ ಚಲಿಸಿದಂತೆ ಕಂಪಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಶಾರದಾಳ ನರಳಾಟ ಚೀತ್ಕಾರವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅವಳ ದೇಹವೀಗ ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಸ್ಖಲನವೊಂದರ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಮುಂದಿನ ಕ್ಷಣವೇ ಸ್ಫೋಟಕದಂತೆ ಸಿಡಿದ ಸ್ಖಲನದಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿದ ಅವಳ ದೇಹ ಮಣಿದು ಒದ್ದಾಡಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಆರಂಭವೆಂಬುದು ಗೊತ್ತಿದ್ದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹಾಗೆಯೇ ಅವಳ ಒಳಗೆ-ಹೊರಗೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಂತೆ ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಶಾರದಾ ಮತ್ತೆ ಸ್ಖಲಿಸಿದ್ದಳು. ಒಂದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದರಂತೆ ಘಟಿಸಿದ ಅವಳ ಸ್ಖಲನಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಕೊನೆಗೂ ತನ್ನ ಬೀಜರಸವನ್ನು ಅವಳ ಒಡಲೊಳಗೆ ಎರೆದಿದ್ದ. ಅಲೆ ಅಲೆಯಾಗಿ ತನ್ನ ಗರ್ಭಕ್ಕೆ ಧಾರಾಳವಾಗಿ ಬಂದೆರೆಚಿದ್ದ ಅವನ ಬಿಸಿ ಜೀವದ್ರವವನ್ನು ಆದರದಿಂದ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಶಾರದಾ ರತಿಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದಣಿದು ನಿಶ್ಚೇತಳಾಗಿ ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟಳು. ತನ್ನ ಜೀವಮಾನದಲ್ಲಿ ಇದುವರೆಗೂ ಇಂಥ ಕಾಮಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿರದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತೃಪ್ತನಾಗಿ ಅವಳ ಮೇಲೆ ಒರಗಿದ್ದ.

ಶಾರದಾಳಿಗೆ ನಡೆದು ಹೋದದ್ದೇನು ಎಂದು ಅರಿವಾಗಲು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ದೇಹದಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟು ಅವಳೆಡೆಗೆ ನೋಡಲೂ ಆಗದೇ ಹೊರಟುಹೋದ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ನಿಜ ರೂಪ ಅವಳಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ನಡೆಯಬಾರದ್ದು ಆಗಲೇ ನಡೆದು ಹೋಗಿರುವಾಗ ಅವಳ ಬಳಿಯೀಗ ಜಿಗುಪ್ಸೆ ಮತ್ತು ನಾಚಿಕೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ವಿಕಲ್ಪಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಪರಿಶುದ್ಧತೆಯಾಗಲೀ ಪಾತಿವೃತ್ಯವಾಗಲೀ ಇನ್ನು ಉಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ಮಡುಗಟ್ಟಿದ್ದರೂ ಶಾರದಾ ಅದು ಹೇಗೋ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಸಮಾಧಾನಿಸಿಕೊಂಡಳು. ತಾನು ಮಾಡಿದ್ದೆಲ್ಲ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಉದ್ದೇಶದಿಂದಲೇ ವಿನಃ ಸ್ವೇಚ್ಛಾಚಾರಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲವೆಂದು ತನಗೆ ತಾನೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡಳು. ತಾನು ತಾಯಿಯಾಗದಿದ್ದುದಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬವೇ ತನ್ನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸಿ ನಿಂದಿಸಿದಾಗ ಯಾವ ಹೆಣ್ಣಾದರೂ ಪರಿಹಾರವೊಂದನ್ನು ಅರಸಿಹೋದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಿಲ್ಲ. ತಾನು ಮಾಡಿದ್ದೂ ಅದನ್ನೇ. ತನ್ನಂತಹ ಹೆಣ್ಣುಗಳ ದುರುಪಯೋಗಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಕಾವಿ ವೇಷದಲ್ಲೂ ಇರಬಹುದೆಂಬುದು ಮಾತ್ರ ಅವಳಿಗೆ ಈಗ ಗೊತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಬಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟು ಆಶ್ರಮದಿಂದ ಹೊರಟ ಶಾರದಾಳನ್ನು ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ತರ್ಕ ತನಗೆ ಅವಳಿಂದ ಯಾವ ಭಯವೂ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದಂತಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಶಾರದಾಳ ದೌರ್ಬಲ್ಯ. ಅದು ಅವನಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗೊಂದು ವೇಳೆ ಅವಳು ತನ್ನ ನಿಜರೂಪವನ್ನು ಇತರರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇ ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದ.

ಅಪರಾಧ ಭಾವನೆ ಶಾರದಾಳನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೂ ಮರುದಿನ ರಾತ್ರಿ ಅವಳು ಗಂಡನೊಂದಿಗೆ ಕೂಡಬಯಸಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಚೆಲುವನ್ನು ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಆನಂದಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಅವಳ ಗಂಡನಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆ ರಾತ್ರಿಯೂ ಅಷ್ಟೇ. ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳಲ್ಲಿ ಸ್ಖಲಿಸಿ ನಿದ್ರೆ ಹೋಗಿದ್ದ. ಆದರೆ ಶಾರದಾಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಂದಹಾಸವೊಂದಿತ್ತು. ಆ ಮಂದಹಾಸ ಕೆಲ ತಿಂಗಳ ನಂತರ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರ ನಗುವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ಗರ್ಭಧರಿಸಿದ ವಿಷಯ ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಹಬ್ಬವನ್ನೇ ತಂದಂತಿತ್ತು. ಅವಳ ಗಂಡನಿಗಾದರೋ ಅವಳ ಗರ್ಭ ವಗಟಾಗಿತ್ತು. ಅದುವರೆಗೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರದಿದ್ದ ಅವಳ ಗರ್ಭ ಈಗ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದ್ದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದು ಅವನನ್ನನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಡತೊಡಗಿದ್ದರೂ ಅವಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಸ್ಥೈರ್ಯ ಅವನಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗುವಿನಲ್ಲಿ ಅವನ ಯಾವ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆಗಲೂ ಅವನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಶಾರದಾ ತಾಯಿಯಾಗಿದ್ದು ನೆಮ್ಮದಿ ಪಡೆಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿತ್ತೇ ವಿನಃ ಚಿಂತೆಪಡಬೇಕಾದದ್ದಲ್ಲ. ಶಾರದಾಳ ಗಂಡನಿಗೆ ವರ್ಗವಾಗಿ ಇಡೀ ಪರಿವಾರ ಬೇರೆ ಊರಿಗೆ ಹೊರಟುಹೋಯಿತು.

ರಹಸ್ಯವೊಂದನ್ನು ಶಾರದಾ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ರಹಸ್ಯವನ್ನಾಗಿಯೇ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಳು.

ತಿಳಿಯದೇ ತುಳಿದ ಕಾಲುದಾರಿ (ಭಾಗ-4)

ಮೊದಲ ಭಾಗವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಓದಬಹುದು
ಎರಡನೆಯ ಭಾಗವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಓದಬಹುದು
ಮೂರನೆಯ ಭಾಗವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಓದಬಹುದು


ಶಾರದಾಳ ಕಾಮದಾಹವನ್ನು ತಣಿಸಿದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತಾನು ಮಾತ್ರ ಇನ್ನೂ ಅತೃಪ್ತನಾಗಿ ಉಳಿದಿದ್ದ. ಅದು ಅವನು ಬೇಕೆಂದೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭ. ಹಲವು ವರುಷಗಳ ಅನುಭವದ ಸಹಾಯದಿಂದ ಮಾಡಿದ್ದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ. ನಿರಂತರ ಭೋಗದ ಸುಖವನ್ನುಂಡು ಸಪೂರಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದ ಅವನ ಶಿಶ್ನ ಶಾರದಾಳನ್ನು ಬಯಸಿ ಬಿರುಸಾಗಿತ್ತು. ಆದರೂ ಶಾರದಾಳನ್ನು ತನಗಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಉಪಯೋಗಿಸಿರದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅವಳು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೋದ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಶಿಶ್ಯೆ ಮಾಧುರಿಯನ್ನು ಬರಹೇಳಿದ. ಅವಳದಾದರೋ ಮನಸ್ಸು ಕರಗುವಂಥ ಕಥೆ. ಮದುವೆಯಾಗಿ ಕೆಲವು ದಿನಗಳಾದ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಗಂಡ ನೆರೆಹೊರೆಯ ಹುಡುಗಿಯೊಂದಿಗೆ ಲೈಂಗಿಕ ಸಂಬಂಧವಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ಅರಿತ ಅವಳು ಗಂಡನೊಂದಿಗೆ ಜಗಳವಾಡಿದ್ದಳು. ಅದೇ ನೆಪ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅವನು ಮಾಧುರಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಿದ್ದ. ಯಾರೋ ಮಾಧುರಿಗೆ ಈ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸಿದ್ದರು. ಅವಳು ಕೂಡಲೇ ತನ್ನನ್ನು ತೊರೆದ ಗಂಡನನ್ನು ತನಗೆ ಮತ್ತೆ ದೊರಕಿಸಿಕೊಡಬೇಕೆಂದು ಮೊರೆಯಿಡುತ್ತ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಬಳಿ ಬಂದಿದ್ದಳು. ಪೂಜೆ, ವೃತಗಳ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅವಳನ್ನು ಸಂಭೋಗಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಾಗ ಕುಶಾಗ್ರ ಮತಿಯ ಮಾಧುರಿ ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ನಿಜ ರೂಪವನ್ನು ಹೊರಗಿನ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ತಿಳಿಸಿಬಿಡುವುದಾಗಿ ಬೆದರಿಕೆಯೊಡ್ಡಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಅವಳಿಗೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ನಿಜ ರೂಪದ ಪರಿಚಯ ಇನ್ನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗಿದ್ದರೆ ಆ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಅವಳು ಕೈ ಹಾಕುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ. ಆಷ್ಟಾದ ಮೇಲೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅವಳನ್ನು ಆಶ್ರಮದಿಂದ ಹೊರಗಡೆ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ಬೆಂಬಲವಿದ್ದ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗೆ ಅಬಲೆಯೊಬ್ಬಳನ್ನು ತನ್ನ ಆಶ್ರಮದೊಳಗೆ ಬಂಧಿಸಿಡುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಾಧುರಿಗೆ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಅಫೀಮಿನಂತಹ ಗಿಡಮೂಲಿಕೆಗಳ ಮತ್ತೇರಿಸುವ ಮಿಶ್ರಣಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಬರೀ ಮೂರು ವಾರಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ತನ್ನ ಸೇವಕಿಯನ್ನಾಗಿ ಪರವರ್ತಿಸುವಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದ. ಅವಳಿಗೆ ಕ್ರಮೇಣ ಬಾಹ್ಯ ಪ್ರಪಂಚದ ಅರಿವು ಮಾಸಿಹೋಗಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ವಶವಾದ ಯುವತಿಯರನ್ನು ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಆಗಾಗ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲವು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಮತ್ತು ಸರಕಾರಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ತಮ್ಮ ಸುಖಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ತಾನಿದ್ದ ಕಕ್ಷೆಗೆ ಬಂದ ಮಾಧುರಿಯನ್ನು ದಾಹ ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅವಳ ಮೈಮೇಲಿದ್ದ ಕಾವಿಯನ್ನು ಕಳಚುವಂತೆ ಅವಳಿಗೆ ಆದೇಶಿಸಿದ. ಇಂಥ ಆದೇಶಗಳಿಗೆ ಅದಾಗಲೇ ತನ್ನನ್ನು ಒಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಮಾಧುರಿ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಕಳಚಿ ಅವನೆದುರಿಗೆ ಬೆತ್ತಲಾಗಿ ನಿಂತಳು. ತನ್ನ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನೂ ಕಳಚಿದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅವಳೆದುರು ತನ್ನ ಸೆಟೆದು ತೂಗುತ್ತಿದ್ದ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದ. ಮಾಧುರಿಗೆ ದಿನವೂ ಕೊಡಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಮಾದಕ ದ್ರವ್ಯಗಳ ಪ್ರಭಾವ ಎಷ್ಟಿತ್ತೆಂದರೆ ಅವಳು ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಸೆಟೆದ ಶಿಶ್ನವನ್ನು ನೋಡಿ ಉತ್ಸಾಹಿತಳಾಗಿದ್ದಳು. ಮುಂದೆ ಬಂದು ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಎದುರಿಗೆ ಮೊಳಕಾಲುಗಳನ್ನೂರಿ ಕುಳಿತ ಅವಳು ಅದನ್ನು ತನ್ನ ಬಾಯಿಯೊಳಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಸ್ವಾಮೀಜಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮುಖರತಿಯ ಸೇವೆಯನ್ನು ನೀಡಿದ ಮಾಧುರಿ ನಂತರ ಅವನೆದುರಿಗೆ ಮಲಗಿ ತನ್ನ ತೊಡೆಗಳನ್ನು ಅಗಲಿಸಿದಳು. ಅವಳ ಕಾಲುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಸರಿದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತಡಮಾಡದೇ ಅವಳನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಸಂಭೋಗಿಸತೊಡಗಿದ. ಅವಳೊಂದಿಗೆ ವಿವಿಧ ಭಂಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಮಕ್ರೀಡೆಯನ್ನು ನಡೆಸಿದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಕೊನೆಗೂ ಅವಳ ಆಳಕ್ಕೆ ತನ್ನ ವೀರ್ಯವನ್ನು ಚೆಲ್ಲಿದ್ದ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅವನ ತೃಷೆ ತಣಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಾಧುರಿಯನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿ ತನ್ನ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಬಹುದಿನಗಳ ಶಿಶ್ಯೆ ಮಧುವಂತಿಯನ್ನು ಕರೆಸಿದ. ಮಧುವಂತಿಯದು ಮೂವತ್ತೈದರ ಮಾಗಿದ ಹರೆಯ. ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಕಾಮಸೇವೆಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅವಳೇ ಬರಬೇಕಿತ್ತು. ದಿನ ಕಳೆದಂತೆ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಹುಡುಗಿಯರ ಸಂಖ್ಯೆ ಎರಡು-ಮೂರರಿಂದ ಹದಿನಾಲ್ಕು ಆದಾಗ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಆಯ್ಕೆಗಳ ಅವಕಾಶವೂ ಹೆಚಾಯಿತು. ಆದರೆ ಈಗಲೂ ಸಹ ತಾನು ತೀವ್ರ ಲೈಂಗಿಕ ಉದ್ರೇಕದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಮಧುವಂತಿಯನ್ನು ಬಯಸದೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವಳ ಮುಖರತಿಯ ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನು ಮಾಧುರಿಯಂತಹ ಹೊಸಹರೆಯದ ಹುಡುಗಿಯರು ಇನ್ನೂ ಅರಗಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೇ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗೆ ಮಧುವಂತಿಯ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಸಿಗುವ ಸುಖ ಉಳಿದ ಹುಡುಗಿಯರ ಯೋನಿಗಳಿಂದಲೂ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಬಳಿ ಬಂದ ಮಧುವಂತಿ ಕೂಡಲೇ ಅವನ ಸೇವೆಗೆ ನಿಂತಳು. ತನ್ನ ತುಟಿಗಳಿಂದ, ನಾಲಿಗೆಯಿಂದ, ಕೈಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಉತ್ತೇಜಿಸಿದ ಅವಳು ಕೆಲ ನಿಮಿಷಗಳ ನಂತರ ತನ್ನ ಗಂಟಲೊಳಗೆ ಸಿಡಿದ ಅವನ ಸ್ಖಲನ ರಸವನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ಹಿಂತಿರುಗಿದ್ದಳು.

ಇತ್ತ ಶಾರದಾಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಬದಲಾವಣೆಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಅವಳಲ್ಲೀಗ ಒಂದು ಹರ್ಷವಿತ್ತು, ಉಲ್ಲಾಸವಿತ್ತು. ದಿನನಿತ್ಯದ ಮನೆಗೆಲಸದಿಂದ ದಣಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳು ಈಗ ಆಯಾಸವಿಲ್ಲದೇ ಕಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ತಾನೇ ಬಿಡಿಸಿ ತಂದು ಸುಂದರವಾಗಿ ಹೆಣೆದ ಮಲ್ಲಿಗೆಯನ್ನು ಮುಡಿದ ಅವಳನ್ನು ಅವಳ ಗಂಡ ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಬಂದು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ತಬ್ಬಿದ್ದ. ಅವಳ ದೇಹ ಅವನನ್ನು ಬಯಸಿದರೂ ಅವಳು ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ವೃತವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಆ ವೃತದ ಎರಡನೆಯ ನಿಯಮಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ನಿಗದಿ ಪಡಿಸಿದ್ದ ದಿನವೂ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.


ಮುಂದಿನ ಭಾಗವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಓದಬಹುದು

ಅತಿಕ್ರಮಣ

ಲೇಖನ: ಪದ್ಮಿನಿ


ಸ್ನೇಹಿತರೆ, ಇದೊಂದು ತುಂಬಾ ಸರಳವಾದ softcore ಜಾತಿಗೆ ಸೇರಿದ ಕಥೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಬಿರುಸಿನ ಕೇಳಿಯ ಚಿತ್ರಣವಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಾರೆ, ಇದು ನನ್ನ ಪ್ರಣಯ ಶೈಲಿಯ ಇನ್ನೊಂದು ಕಿರು ಪರಿಚಯ. ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾದರೆ ಸಂತೋಷ. ಸಮಯ ದೊರೆತರೆ ಇದನ್ನೂ ಒಂದು ಧಾರಾವಾಹಿಯಂತೆ ಮುಂದುವರೆಸಬಹುದು.



"ಪದ್ಮೀ.. ನಿಧಾನ" ಎಂದಳು ಗೆಳತಿ ನಾಗವೇಣಿ.

ನಾನು ಹಿಂತಿರುಗಿ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕವಾಗಿ ಅವಳತ್ತ ನೋಡಿದೆ. ಅದುವರೆಗೂ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಕ್ಲಾಸ್ ರೂಮಿನ ಕೊನೆಯ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದ ಡೆಸ್ಕ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅಂದಿನ ಕೊನೆಯ accountacy ಕ್ಲಾಸಿಗಾಗಿ ಬರಬೇಕಾದ ಪ್ರೊಫೆಸರು ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಕಾಯ್ದು, ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಹರಟೆಯಾಡಿ ನಾವೆಲ್ಲ ಹೊರಡಲು ಅನುವಾಗಿದ್ದೆವು.

ನಾಗವೇಣಿ ಇನ್ನೂ ನಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಸೇರಿದರೆ ಜೋಕುಗಳು, ತಲೆಹರಟೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿಯೇ ಅನ್ನಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವಳೇನು ಹೇಳಬೇಕೆಂದಿದ್ದಳೋ ನನಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.

"ಏನೇ ವೇಣೀ.. ಏನ್ ನಿಧಾನ?" ಎಂದೆ.

"ಏನಿಲ್ಲಾ.. ಅದನ್ನ ಅಷ್ಟೊಂದು shake ಮಾಡ್ಬಾರ್‍ದು ಕಣೇ.. ಕಳಚಿ ಬಿದ್ಹೋಗೋ chances ಇರುತ್ತೆ" ಅಂದ ನಾಗವೇಣಿ ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕಳು.

"ಥೂ ನಿನ್ನ.." ಅಂದ ನಾನು ಮುಜುಗರದಿಂದ ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದೆ - ಯಾರಾದರೂ ಅವಳ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡರೋ ಎಂಬಂತೆ. ಸಧ್ಯ ಅಲ್ಲಿ ಹುಡುಗರು ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಉಳಿದ ಹುಡುಗಿಯರಲ್ಲಿ ಸುಮಾಳಿಗೆ ನಾಗವೇಣಿಯ ಮಾತು ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತೇನೋ, ಅವಳೂ ಮೆಲ್ಲಗೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾಗವೇಣಿಗೆ ನನ್ನನ್ನ ಕಿಚಾಯಿಸೋದರಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಖುಷಿ.

ನನ್ನ ಆಗಿನ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ತುಸು ಜಾಸ್ತಿಯೇ ಎನ್ನಬಹುದಾದ 34" ಸುತ್ತಳತೆಯ ನನ್ನ ನಿತಂಬಗಳು ನಾನು ನಡೆಯುತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ ತಾವೇ ತಾವಾಗಿ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಕುಲುಕುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಂದು ಬೇರೆ ನಾನು ತಿಳಿಗುಲಾಬಿ ಬಣ್ಣದ ತೆಳುವಾದ ಬಟ್ಟೆಯ ನೀಳವಾದ ಸ್ಕರ್ಟು ತೊಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಆ ಸ್ಕರ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಲುಕುವ ನನ್ನ ಚೆಲುವು ಇನ್ನೂ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿರಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೇ ನಾಗವೇಣಿ ಆ ಕಮೆಂಟ್ ಹೊಡೆದಿದ್ದು.

ನಮ್ಮ ಆ ಎರಡನೆಯ ಪೀಯೂಸಿ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಹನ್ನೆರಡು ಜನ ಹುಡುಗಿಯರು, ಹದಿನಾರು ಜನ ಹುಡುಗರಿದ್ದರು. ನೋಡಲು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಕ್ಲಾಸಿನ ಹುಡುಗಿಯರೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇಷ್ಟ. ನಮ್ಮ ಕ್ಲಾಸಿನ ಹುಡುಗಿಯರೆಲ್ಲ ಆಗಲೇ boyfriend ಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು - ನನ್ನನ್ನು ಹೊರತು ಪಡಿಸಿ. ಆದರೂ ನಾನೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಕ್ಲಾಸಿನ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಸೂಯೆ. ನಾಗವೇಣಿಗೆ ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಅಂತ ಕೇಳಿದರೆ, "ನಿನ್ಹತ್ರ ಇದ್ದಷ್ಟು ಅವರ್‍ಯಾರ ಹತ್ರಾನು ಎಲ್ಲಾ ನೋಡು, ಅದಕ್ಕೇ" ಎಂದು ಹೇಳಿಬಿಡುವಳು. ಅದೇನು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ಇತ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಅಸೂಯೆ ಮೂಡಿಸುವಂತಿದ್ದೆ ಎನ್ನಬಹುದಿತ್ತು.

ಕ್ಲಾಸ್ ರೂಮಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದ ನಾನು ಏನೋ ನೆನಪಾದಂತಾಗಿ ನನ್ನ ಬ್ಯಾಗಿನೊಳಗೆ ಇರಿಸಿದ್ದ ಆ ಕಾಗದದ ತುಣಕನ್ನು ಹೊರಗೆ ತೆಗೆದೆ. "ದಿಬ್ಬದ ಹಿಂದೆ.. ಬಂಡೆಯ ಬಳಿ" ಎಂದಷ್ಟೇ ಅದರಲ್ಲಿ ಬರೆದಿತ್ತು. ಆ ಕಾಗದವನ್ನು ನಾನು ಹರಿದು ಹಾಕದೇ ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಬ್ಯಾಗಿನೊಳಗೆ ಇರಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು ನನಗೇ ಆಶ್ಚರ್ಯ ತಂದಿತ್ತು. ಈ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಯೋಚನೆ ಬೇಡವೆ? ಈ ಥರಾ ಚೀಟಿ ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟ್ರೆ ಏನರ್ಥ? - ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಆ ಕಾಗದವನ್ನು ಹರೆದು ಹಾಕಿ ಮುಂದೆ ನಡೆದೆ. ಅವನ ಹೆಸರು ಗಿರೀಶ್ ಆಂತ. ಬಿಕಾಂ ಎರಡನೆಯ ವರ್ಷದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ. ಅಂದರೆ ನಮಗಿಂತಲೂ ಎರಡು ವರ್ಷ ಸೀನಿಯರ್. ಅವನೆಂದರೆ ಕಾಲೇಜಿನ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆಲ್ಲ ಪ್ರಾಣ. ನೋಡಲು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದ.. ಓಕೆ.. ತುಂಬಾನೇ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದ ಅನ್ನಬಹುದು. ಆರು ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ಕ್ರೀಡಾಪಟು. ಕಾಲೇಜಿನ ಫುಟ್‌ಬಾಲ್ ತಂಡದ ನಾಯಕ. ಅಪ್ಪನ ಆಸ್ತಿಯಿಂದ ಶ್ರೀಮಂತ ಕೂಡ. ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳದ ಹುಡುಗಿಯರೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರಂತೂ ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆಯವರ ಮಾತೇ ಆಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಗೆಳತಿ ನಾಗವೇಣಿಯೂ ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳು. ಗಿರೀಶ್ ತನೆಗೆ ಎದುರಾದ ಎಲ್ಲ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೂ smile ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಮಾತನಾಡಿಸುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕರೆ ಮಾತೂ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ propose ಮಾಡುವ ಧೈರ್ಯ ಈ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಅವನು "Sorry.. ನಾನು ಆ ಥರಾ ಯೋಚಿಸಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕೈತೊಳೆದುಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ. ಇನ್ನು ಅವನೇ ಏನಾದರೂ ಯಾರಿಗಾದರೂ propose ಮಾಡಿದರೆ ನಿರಾಕರಿಸುವ ಹುಡುಗಿಯರ್‍ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಎರಡು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ನಮ್ಮ ಕ್ಲಾಸಿನ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ತನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬವನ್ನ ಆಚರಿಸಿಕೊಂಡ. ಪಾರ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಲೇಜಿನ ಸುಮಾರು ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರು ನೆರೆದಿದ್ದರು. ನಾನೂ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಗಿರೀಶನೂ ಬಂದಿದ್ದ. ನನ್ನ ಗೆಳತಿಯೊಬ್ಬಳು ಬೇಡವೆಂದರೂ ಅವನಿಗೆ ನನ್ನನ್ನ ಪರಿಚಯಿಸಿದಳು. ಸರಿ, ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಹೆಲೋ ಹೇಳಿ ಒಂದೆರಡು ನಿಮಿಷ ಮಾತನಾಡಿದ್ದೆವು. ಆ ಎರಡು ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಯಾವ ಪರಿಣಾಮವನ್ನೂ ಬೀರಲಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಸುಳ್ಳಾದೀತು. ನನಗೆ ಅವನ ಮಾತು, ನಗು, ಅವನ ಸನ್ಮೋಹಕ ಕಣ್ಣುಗಳು ಹಿಡಿಸಿದ್ದವು. ಅವನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತ ಅವನೊಂದಿಗೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಇರಬೇಕೆನಿಸಿದ್ದೂ ನಿಜ. ದೂರದಿಂದ ಅವನ ರೂಪವನ್ನಷ್ಟೇ ನೋಡಿದ್ದ ನನಗೆ ಅವನ ಸಾಮಿಪ್ಯ ಅಷ್ಟೊಂದು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆಂದು ಅನಿಸಿರಲಿಲ್ಲ.

ಪಾರ್ಟಿ ಮುಗಿದು ಮನೆಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ಹೇಗೇಗೋ ಆಗತೊಡಗಿತ್ತು. ಹಾಗೆಲ್ಲ ಹಿಂದೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಏನೇನೋ ಕಲ್ಪನೆಗಳು, ವಿಚಾರಗಳು ಮನದಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದವು. ರಾತ್ರಿ ಊಟವೂ ಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ಬೇಗ ಹಾಸಿಗೆಗೆ ಹೋದರೂ ನಿದ್ದೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಆ ರಾತ್ರಿ ಒಬ್ಬಳೇ ಏನೇನೋ ಮಾಡಿದೆ. ಮನಸ್ಸಿಗೂ ದೇಹಕ್ಕೂ ಆಯಾಸವಾದಂತಾಗಿ ನಿದ್ದೆ ಹೋದಾಗ ರಾತ್ರಿ ಅಂತಿಮ ಪ್ರಹರದಲ್ಲಿತ್ತು.

ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದಾಗ ಎಲ್ಲ ಸರಿ ಹೋದಂತಾಗಿತ್ತು. ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗಿ ಎಂದಿನಂತೆ ದಿನ ಕಳೆದಿದ್ದೆ. ಒಂದು ವಾರದ ನಂತರ ಗಿರೀಶ್ ಕಾಲೇಜಿನ ಕ್ಯಾಂಟೀನಿನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ. ಗುರುತಿಸಿ ಹೆಸರು ಕರೆದು ಮಾತನಾಡಿಸಿದ. ಸುತ್ತಲಿನವರೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಕಡೆಗೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದರಲ್ಲೂ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಗಿರೀಶ್ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದು ಮಾತನಾಡಿಸಿದ್ದು ತೀರ ಅಸಂಬದ್ಧವೆನಿಸಿದಂತಿತ್ತು. ನಾನು ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಮರಳಿದಾಗ ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣೂ ನನ್ನ ಮೇಲೆಯೇ ಇದ್ದವು. ಕೆಲವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಹೇಳಲಾಗದ ನೋವಿತ್ತು. ಒಂದಿಬ್ಬರಂತೂ ಆತುರ ತಾಳಲಾಗದೆ "ಏನೇ ಅದು ನೀವಿಬ್ಬರೂ ಮಾತಾಡಿದ್ದು?" ಅಂತ ಕೇಳಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರು. ನಾನು ಉತ್ತರಿಸುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗದೆ ನಾಗವೇಣಿಯ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ತಡವಾದರೂ ಅವಳದೂ ಅದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ. ನಾನು ನಕ್ಕು, ಸುಮ್ಮನೆ ಅವಳನ್ನು ರೇಗಿಸಲೆಂದು, "ಏನಿಲ್ಲ.. ಅವನಿಗೆ propose ಮಾಡೋಣ ಅಂತಿದೀನಿ" ಎಂದೆ. "ಒಹೋ, ಹೌದೇನು? ಮಾಡು ಮಾಡು, ನಿಂಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಸರಿಯಿಲ್ಲ" ಅಂದ ನಾಗವೇಣಿ ಆ ದಿನ ಮತ್ತೆ ನನ್ನನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಕ್ಲಾಸು ಮುಗಿಸಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಶಾಪಿಂಗ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಾನು ಮನೆಗೆ ಹೋದೆ. ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಧಾರಾವಾಹಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ನನ್ನ ಬೆಡ್‌ರೂಮ್ ಸೇರಿಕೊಂಡೆ. ಗಿರೀಶ್ ನೆನಪಾಗತೊಡಗಿದ. ಬೇಡವೆಂದರೂ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತೆ ಏನೇನನ್ನೋ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿತ್ತು. ನನ್ನ ದೇಹ ಬಿಸಿಯೇರಿದಂತಾಗಿ ಜ್ವರ ಬಂದಿತೇನೋ ಎನಿಸಿತ್ತು. ಎದ್ದು ಹೋಗಿ ನೀರು ಕುಡಿದು ಬಂದೆ, ಪುಸ್ತಕ ಓದಿದೆ, ಹಾಡು ಕೇಳಿದೆ. ಮನಸ್ಸು ಹತೋಟಿಗೆ ಬರುವ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಕೈಗಳು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಲ್ಲದ ನನ್ನ ದೇಹದ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಗಿದ್ದವು. ಈ ಒಂಟಿಸುಖದ ಅಭ್ಯಾಸ ನನಗೆ ಅದುವರೆಗೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋದೆ. ಗಿರೀಶನ ನೆನಪು ಬಾರದಿದ್ದರೂ ಏನೋ ಅಸಮಾಧಾನ, ಯಾವುದೋ ಅತೃಪ್ತಿ. ಅದೇ ದಿನ ಗಿರೀಶ್ ಮತ್ತೆ ಕಾಲೇಜಿನ ಕ್ಯಾಂಟೀನಿನಲ್ಲಿ ಕಂಡಿದ್ದ. ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದ ಅವನು ಇನ್ನೇನು ಕರೆದು ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಾನೆಂದರೆ ಅವನು ನೋಡಿಯೂ ನೋಡದಂತೆ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಹರಟೆ ಹೋಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ನನಗೆ ನಿರಾಶೆಯೊಂದಿಗೆ ಕೋಪವೂ ಬಂದು ಬಿಡಬೇಕೆ? ಅದೇನು ನನಗೆ ಅವನಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಸ್ನೇಹ? ನಾನೇಕೆ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಬಯಸಬೇಕು? ನನ್ನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಲು ಅದೆಷ್ಟು ಹುಡುಗರು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿಲ್ಲ? ನನ್ನನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವ ಹುಡುಗರು ಈ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಉಂಟೆ? ಹಾಗಿದ್ದಾಗ ಈ ಗಿರೀಶನದೇನು ಹಂಗು? ಎಂದೆಲ್ಲ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ನಾನು ಊಟವನ್ನೂ ಮಾಡದೇ ಸರಸರನೆ ಹೊರಟುಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅಷ್ಟೇ, ಆಮೇಲೆ ನನ್ನ ಮತ್ತು ಗಿರೀಶನ ನಡುವೆ ಯಾವ ಮಾತೂ ಬೆಳೆಯಲಿಲ್ಲ. ನಾವು ಪರಸ್ಪರರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲೂ ಇಲ್ಲ, ನೋಡಲೂ ಇಲ್ಲ. ನನಗೆ ಅವನ ಮೇಲಾಗಿದ್ದ ಕ್ರಶ್ಶು, ಆ ವ್ಯಾಮೋಹ ತಾನೇ ತಾನಾಗಿ ಮಾಯವಾಗಿತ್ತು. ನನ್ನ ಮತ್ತು ಗಿರೀಶನ ಮಧ್ಯೆ ಚಿಗುರೊಡೆದ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕಂಡು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಅವನಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದ gossip ಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ ನನ್ನ ಗೆಳತಿಯರು ಕ್ರಮೇಣ ಮತ್ತೆ ಅವನ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಚರ್ಚಿಸತೊಡಗಿದ್ದರು. ನಾನು ಎಂದಿನ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆಯಿಂದ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂದು ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಅದಾದಮೇಲೆ ಇಂದು, ಅಂದರೆ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಒಂದುವರೆ ತಿಂಗಳ ನಂತರ, ಗಿರೀಶ್ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕಾಲೇಜಿನ ಲೈಬ್ರೆರಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದ ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದಿದ್ದ. ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದಲೇ ಅವನತ್ತ ನೋಡಿದ್ದೆ. ಒಂದು ಮಾತೂ ಆಡದ ಅವನು ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಕಾಗದವನ್ನು ಇರಿಸಿ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ದ. ಕಾಗದ ಬಿಡಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ನಾಲ್ಕು ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಓದಿದ ನನಗೆ ಏನೊಂದೂ ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನ ಬ್ಯಾಗಿನಲ್ಲಿ ತಳ್ಳಿ ಎದ್ದು ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ದೆ. ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ಅದರ ನೆನಪಾಗಿದ್ದುದು ಆಗ ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ. ಆ ಕಾಗದವನ್ನು ಹರಿದು ಹಾಕಿ ಬೇರೇನೂ ಯೋಚನೆಯಿಲ್ಲದೇ ಕಾಲೇಜಿನ ಗೇಟಿನವರೆಗೂ ಹೋಗಿದ್ದ ನನಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆ ಶಬ್ದಗಳು ಮೂಡತೊಡಗಿದ್ದವು.. "ದಿಬ್ಬದ ಹಿಂದೆ.. ಬಂಡೆಯ ಬಳಿ". ಆದರೂ ನಾನು ನಡೆದು ಕಾಲೇಜಿನ ಕಂಪೌಂಡನ್ನು ದಾಟಿ ಎದುರಿಗಿದ್ದ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪ್ ತಲುಪಿ ಬಸ್‌ಗಾಗಿ ಕಾಯತೊಡಗಿದ್ದೆ. ಕಾಲೇಜಿನ ಆವರಣದ ಒಳಗೆ ಮುಖ್ಯ ಕಟ್ಟದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಬಲಭಾಗಕ್ಕೆ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಗೇಟಿದೆ. ಆ ಗೇಟಿನ ಆಚೆ ಒಂದು ದಿಬ್ಬವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಹೋಗುವುದು ಕಡಿಮೆ. ಹೋದರೂ ಕೆಲವರು ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಓದಲು ಹೋಗಿ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಾರೆ. ನನ್ನೆದುರು ನಾನು ಹತ್ತಬೇಕಿರುವ ಬಸ್ಸು ಬಂದು ನಿಂತು ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದರೂ ನಾನು ಗಮನಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೇ ನನ್ನ ಕಾಲುಗಳೀಗ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪ್‌ನಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿದು ಮತ್ತೆ ಕಾಲೇಜಿನತ್ತ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ನಾನೆಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ ನನಗಿನ್ನೂ ಖಚಿತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಲೈಬ್ರೆರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಪುಸ್ತಕವೊಂದನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತೆನೋ.. ಸರಿ, ಲೈಬ್ರರಿ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆನಾದರೂ ಕಣ್ಣುಗಳು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಆಚೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಚಿಕ್ಕ ಗೇಟಿನತ್ತ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವು. ನೋಡು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಆ ಗೇಟು ಹತ್ತಿರವಾದಂತೆನಿಸಿತು. ನಾನು ಆ ಕಡೆಗೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅದರ ಅರಿವು ಬಂದರೂ ಹಿಂತಿರುಗಲು ಮನಸ್ಸು ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ಗೇಟು ದಾಟಿ ಹೊರಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಎದುರಿಗೆ ದಿಬ್ಬ ಹರಡಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ದಿಬ್ಬವನ್ನು ಹತ್ತುತ್ತ ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಕಾಗದದಲ್ಲಿ ಸಮಯವನ್ನು ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತೇ? ಕಾಗದವನ್ನು ಹರಿದುಬಿಟ್ಟೆನಲ್ಲಾ? ಎಂದು ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಅವನು ದಿಬ್ಬದ ಬಳಿ ಕರೆದ ಅಂತ ನಾನು ಹೋಗಿ ಬಿಡುವುದೇ? ಛೇ-ಛೇ.. ಇದು ಮೂರ್ಖತನ.. ಬರಬಾರದಾಗಿತ್ತು.. ಎನ್ನುತ್ತಲೇ ಮುಂದೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಂಥ ದೊಡ್ಡದೇನೂ ಅಲ್ಲದ ಆ ಮಣ್ಣಿನ ದಿಬ್ಬದ ತುದಿಯನ್ನು ತಲುಪಿ ಇಣುಕಿದ ನನಗೆ ಎದುರಿಗೆ ಇಳಿಜಾರಿನಲ್ಲಿ ಆ ಬಂಡೆ ಕಾಣಿಸಿತ್ತು. ಅದೇನೂ ನನಗೆ ಅಪರಿಚಿತ ಜಾಗವಲ್ಲ. ಹಿಂದೆ ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ ಗೆಳತಿಯರೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಕಾಲುದ್ದದ ಸ್ಕರ್ಟನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ದಿಬ್ಬದ ಆಚೆ ಇಳಿಯತೊಡಗಿದೆ. ಬಂಡೆಯನ್ನು ತಲುಪಿ ಆಚೀಚೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದೆ. ಯಾರಾದರೂ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಅದೇನು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೋ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಯಾರೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಾನೆಲ್ಲೋ ತಪ್ಪಿದ್ದೆ ಅನಿಸತೊಡಗಿತು. ಆ ಕಾಗದದಲ್ಲಿ ಅವನು ಒಂದು ಸಮಯವನ್ನಾದರೂ ಸೂಚಿಸಿರಬಹುದಿತ್ತು. ನಾನಾದರೋ ಅದನ್ನು ಆತುರದಲ್ಲಿ ಹರಿದು ಹಾಕಿದ್ದೆ. ಸರಿ ಈಗ ಅಂಥ ಹಾನಿಯೇನೂ ಆಗಲಿಲ್ಲವೆಂದುಕೊಂಡು ಹಿಂತಿರುಗಿ ನಡೆಯ ತೊಡಗಿದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ಮರವೊಂದರ ಬಳಿ ಯಾರೋ ಸುಳಿದಂತಾಯಿತು.

ಗಿರೀಶ್! ಅವನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ!

ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಟೀ-ಶರ್ಟ್ ಮತ್ತು ಹಸಿರು ಛಾಯೆಯ ಜೀನ್ಸು ತೊಟ್ಟು ಯಾವ ಹಿಂಜರಿಕೆಯೂ ಇಲ್ಲದೇ ಅವನು ನನ್ನ ಬಳಿ ನಡೆದು ಬರತೊಡಗಿದರೆ ನನಗೆ ಭಯವಾಗತೊಡಗಿತು. ಅವನು ನನಗೆ ಬರ ಹೇಳಿದ್ದು ಏತಕ್ಕೆ - ಎಂಬ ವಿಚಾರ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಬಂದಾಗ ದಿಗಿಲುಗೊಂಡೆ. ಅವನಾಗಲೇ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದ.. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅದೇ ನಗುವಿತ್ತು.

"ನೀನು ಬಂದೇ ಬರ್ತೀಯ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ನಿನಗೊಂದು ಚಿಕ್ಕ ಸಹಾಯ ಮಾಡೋಣ ಅಂತಿದೀನಿ" ಎನ್ನುತ್ತ ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡ.

ಅದ್ಯಾಕೋ ಏನೋ ನಾನು ಸುಮ್ಮನೇ ಇದ್ದೆ. ಅದೇನು ಅವನು ನನಗೆ ಮಾಡಬೇಕಿರುವ ಸಹಾಯ? ನಾನೇನು ಅವನಿಂದ ಕೇಳಿದ್ದೆ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಬುದ್ಧಿ ಆಲೋಚಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಸರಿ, ಅವನು ನನ್ನ ಕೈಹಿಡಿದು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಾನು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇದೆಲ್ಲ ಕನಸೇನೋ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಥವ ಅವನನ್ನು ಮೊದಲ ಸಲ ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಆ ರಾತ್ರಿ ನಾನು ಏನೇನೋ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆನಲ್ಲ.. ಇದು ಅಂಥ ಒಂದು ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಏನೋ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದೆಂಥ ಸುಂದರವಾದ ಕಲ್ಪನೆ! ನನಗೆ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿಸಿದ್ದ ಆ ಹುಡುಗನೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ.. ಹಾಗೆ ಆ ದಿಬ್ಬದ ಆಚೆ.. ಆ ಬಂಡೆಯ ಹಿಂದೆ..

ನನ್ನನ್ನು ಬಂಡೆಗೆ ಬೆನ್ನಾಗಿಸಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಕೈಗಳಿಂದ ನನ್ನ ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ಕೆಳಗಿಟ್ಟು, ನನ್ನ ಸೊಂಟವನ್ನು ಬಳಸಿದ ಅವನ ಕೈಗಳು ಹಾಗೆಯೇ ಮೇಲೆ ಸರಿದಾಗ ನನ್ನ ಮೈಯೆಲ್ಲ ನಡುಗಿತ್ತು ಅವನ ಆ ಸ್ಪರ್ಷಕ್ಕೆ! ಕಲ್ಪನೆಯೆಲ್ಲೂ ಮೈ ನಡುಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡೆ. ನನ್ನ ಎದೆಯ ಮೇಲೆಲ್ಲ ಹರಿದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವನ ಕೈಗಳು ಕುಂಬಾರ ತನ್ನ ಮಣ್ಣಿನ ಗೊಂಬೆಯನ್ನು ಸವರಿ ಅದರ ಸಂಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಪರಶೀಲಿಸುವಂತೆ ನನ್ನ ಸ್ತನಗಳ ಗಾತ್ರ, ವಕ್ರತೆ, ಆಕಾರಗಳನ್ನು ನಾನು ತೊಟ್ಟ ಶರ್ಟಿನ ಮುಖಾಂತರವೇ ಯಾಚಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಹದಿನೇಳರ ಹರೆಯದ ನನ್ನ ದೇಹ ಅವನ ಕೈಗಳ ಸ್ಪರ್ಷದಿಂದ ಬಿಸಿಯೇರಿ ನನ್ನ ಹಿಡಿತವನ್ನು ಮೀರಿ ಸ್ಪಂದಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ನನ್ನ ಕಾಲುಗಳು ಸಣ್ಣಗೆ ಕಂಪಿಸತೊಡಗಿದ್ದವು. ನನ್ನ ತೊಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅದೇ ವಿಚಿತ್ರ ಯಾತನೆ. ಆ ಯಾತನೆಯಿಂದಲೇ ಆ ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲ ನಾನು ನಿದ್ರೆಯಿಲ್ಲದೇ ಕಳೆದಿರಲಿಲ್ಲವೇ? ಅವನ ಬೆರಳುಗಳು ನನ್ನ ಕೆನ್ನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಹರಿದಾಡತೊಡಗಿದವು. ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ತೆರೆದುಕೊಂಡ ನನ್ನ ತುಟಿಗಳ ನವಿರನ್ನು ಸವರುತ್ತ ಅವನ ಬೆರಳೊಂದು ನನ್ನ ಬಾಯಿಯೊಳಗೆ ನುಸುಳಿದಾಗ ನಾನು ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಾಲಿಗೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿದ್ದೆ. ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವನ ಬಲಗೈ ನನ್ನ ಎದೆಯಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಜಾರಿದ್ದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ಕಿಬ್ಬೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಸವರಿಕೊಂಡು ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ ಸಾಗಿದ ಅವನ ಕೈ ನನ್ನ ಸ್ಕರ್ಟಿನ ಅಂಚನ್ನು ತಲುಪಿತ್ತು. ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನ ಸೊಂಟದ ಸುತ್ತಳತೆಯನ್ನು ಕ್ರಮಿಸಿ ಹಿಂದೆ ಬಂದ ಅದು ಸ್ಕರ್ಟಿನ ಒಳಗೆ ತೂರಿ ನನ್ನ ಶ್ರೋಣಿಯ ಹರವಾದ ದುಂಡುಗೆನ್ನೆಗಳನ್ನು ಅಮುಕತೊಡಗಿತ್ತು. ಅವನಿಂದ ಹಾಗೆ ಹಿಂಡಿಸಿಕೊಂಡಷ್ಟೂ ನನಗೆ ಸುಖ. ಒಂದು ಕೈ ಸಾಕಾಗದೆಂಬಂತೆ ತನ್ನ ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯನ್ನೂ ನನ್ನ ಸ್ಕರ್ಟಿನೊಳಗೆ ಇಳಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ಯಥೇಚ್ಚವಾಗಿ ಮರ್ದಿಸತೊಡಗಿದ. ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದರ ಸ್ಪಷ್ಟ ಅರಿವು ನನಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಅದ್ಭುತವಾದ ಕನಸೊಂದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೆ ಎಂದೇ ಭಾವಿಸಿದ್ದೆ.

ಅವನ ಕೈಗಳ ಚೆಲ್ಲಾಟದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸ್ಕರ್ಟಿನ ಗುಂಡಿಗಳೆರಡು ಅದಾಗಲೇ ಕಿತ್ತುಬಂದು ಇನ್ನೇನು ನನ್ನ ಸ್ಕರ್ಟು ನೆಲಕಚ್ಚಬಹುದೇ ಅನಿಸಿದರೂ ಅದರ ಪರಿವೆ ನನಗೇ ಇರಲಿಲ್ಲವೆಂದಾಗ ಅವನಿಗಿದ್ದೀತೆ? ಅವನ ಕಾಲುಗಳು ನನ್ನ ತೊಡೆಗಳಿಗೆ ಒತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಅವನ ತುಟಿಗಳು ನನ್ನ ಕತ್ತನ್ನು, ಕೆನ್ನೆಗಳನ್ನು, ಎದೆಯನ್ನು ಚುಂಬಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ನನ್ನ ತೊಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅದಾಗಲೇ ಶುರುವಾಗಿದ್ದ ಯಾತನೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹನಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ಧಾರೆಯಾಗಿ ನನ್ನ ತೊಡೆಯ ಮೂಲಕ ಕೆಳಗಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಹನಿಯೊಂದನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ತಡೆದ ಅವನ ಕೈ ಅದರ ಮೂಲವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತ ಮೇಲೇರಿ ಬಂದು ನನ್ನ ಹೆಣ್ತನದ ಬಾಗಿಲನ್ನು ತಟ್ಟಿದಾಗ ಅದನ್ನು ಆಗಲೇ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದ ನಾನು ತೊಡೆಗಳನ್ನು ಅಗಲಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿದ್ದೆ. ಅದು ಕನಸೋ, ಕಲ್ಪನೆಯೋ ಇಲ್ಲ ವಾಸ್ತವವೋ ಅದ್ಯಾವುದೂ ಈಗ ನನಗೆ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನೀಗ ಅವನ ಕೈಗೊಂಬೆಯಾಗಿದ್ದೆ. ಅವನು ನನ್ನ ಸೀಮೆಯನ್ನು ನನಗೆ ಅರಿವಾಗಿಸಿಯೂ ಅರಿವಾಗಿಸದಂತೆ ಅತಿಕ್ರಮಿಸಿದ್ದ. ಅವನ ಬೆರಳುಗಳು ಹುದುಗಿದ್ದ ನನ್ನ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಮೀಟತೊಡಗಿದ್ದವು... ನಾನು ನರಳತೊಡಗಿದ್ದೆ. ನಾನೇ ಸ್ವತಃ ನನ್ನ ಸ್ಕರ್ಟನ್ನು ಸೊಂಟದವರೆಗೂ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಒಳಗನ್ನು ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಅರಿತವನಂತೆ ಅವನ ಕೈ ಸರಾಗವಾಗಿ ಲಯಬದ್ಧವಾಗಿ ಚಲಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ಅವನ ಬಿರುಸಾದ ಬೆರಳುಗಳು ನನ್ನ ಕೋಮಲವಾದ ಯೋನಿದುಟಿಗಳ ನಡುವೆ ಅವಧಾನವಿಲ್ಲದೇ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಾನು ರತಿಗೋಪುರದ ಶೃಂಗವನ್ನು ಅದಾಗಲೇ ತಲುಪಿದ್ದೆ. ಅವನ ಹೆಗಲನ್ನು ಕಚ್ಚಿ ಹಿಡಿದು ಅವನು ಹೊರಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸುಖದ ಅಲೆಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಮೈಯೆಲ್ಲ ಬೆವರಿತ್ತು. ನನ್ನ ಕುತ್ತಿಗೆಯಿಂದ ಜಾರುತ್ತಿದ್ದ ಬೆವರ ಹನಿಗಳು ಎದೆಗೆ ಇಳಿದು ನನ್ನ ಶರ್ಟನ್ನು ತೊಯಿಸಿದ್ದವು. ಬಂಡೆಯನ್ನು ಆಸರೆಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಸಮತೋಲನ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಅವನ ಇನ್ನೊಂದು ಕೈ ಸೊಂಟವನ್ನು ಬಳಸಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದಿತ್ತು. ನನ್ನ ನಾಡಿಮಿಡಿತದ ತೀವ್ರತೆಯನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿದ ಅವನ ಬೆರಳುಗಳು ಇನ್ನೂ ವೇಗ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಕೆಲ ಕ್ಷಣಗಳ ನಂತರ ದೇಹದ ನರಗಳೆಲ್ಲ ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಬಿಗಿದುಕೊಂಡು ಸುಖದ ಅದಮ್ಯ ಶಕ್ತಿಯೊಂದು ಸ್ಫೋಟಿಸಿದಾಗ ನನ್ನ ಇಡೀ ದೇಹ ತಲ್ಲಣಿಸಿದ ಪರಿಗೆ ಅವನೂ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಸಮತೋಲವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಇಬ್ಬರೂ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಲಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ಅವನ ಒಂದು ಕೈ ನನ್ನನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದು ನನ್ನ ಸ್ಖಲನದ ಆವೇಶವನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸಿತ್ತು. ನಾನು ಬೆನ್ನು ಮಣಿಸಿ, ಕಂಪಿಸಿ, ನರಳಿ ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಭೋರ್ಗರೆದಿದ್ದೆ.

ಮಳೆ ನಿಂತಮೇಲೆ ಎಲ್ಲ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವಂತೆ ನನಗೆ ನಡೆದದ್ದೇನು ಎಂದು ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿತ್ತು. ನಾನು ಅವನ ತೋಳುಗಳಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸ್ವಸಂತುಷ್ಟತೆಯಿತ್ತು - ಏನನ್ನೋ ಸಾಧಿಸಿದವನಂತೆ. ನಾನು ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಒಂದು ಮಾತೂ ಆಡದೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹಿಂತಿರುಗಿದ್ದೆ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ನನ್ನನ್ನೇ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿರಬಹುದು. ಇತ್ತ ನನಗೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆಯೇ ಕೋಪ ಬಂದಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ಅವನು ಕರೆದಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅವನು ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವುದೆಂದರೇನು? ನಾನೆಂದರೆ ಅಷ್ಟು ಅಗ್ಗವಾಗಿ ಹೋದೆನೇ? ಮುಜುಗರ, ಜುಗುಪ್ಸೆ, ಅಸಹ್ಯಗಳ ಮಡುವಾದ ಮನಸ್ಸು ಒಂದೆಡೆ ಹಿಂಸೆ ಪಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಪಡೆದ ಸುಖದ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ನೆನೆದು ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಮನೆ ತಲುಪಿ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ನನ್ನ ಕೋಣೆಗೆ ಸೇರಿದ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದದ್ದು ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯೇ. ಆಗ ಮನಸ್ಸು ನನಗೇ ಆಶ್ಚರ್ಯವೆನಿಸುವಷ್ಟು ಹಗುರಾಗಿತ್ತು. ನನಗೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಯಾವ ಕೋಪವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡಿಯೆದುರು ನಿಂತರೆ ನನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಂದಹಾಸವೊಂದಿತ್ತು.

ಅಂದು ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಗಿರೀಶ್ ನನ್ನ ಕ್ಲಾಸ್‌ರೂಮಿನ ಬಳಿಯೇ ನಿಂತಿದ್ದ. ಟೀ ಕುಡಿಯೋಣವಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದ. ಕ್ಲಾಸುಗಳು ಶುರುವಾಗಲು ಇನ್ನೂ ಸಮಯವಿತ್ತಾದ್ದರಿಂದ ಇಬ್ಬರೂ ಕ್ಯಾಂಟೀನಿಗೆ ಹೋದೆವು. ಅವನು ಕೇಳಿಕೊಂಡಾಗ ನಾನು ಆ ಭಾನುವಾರ ಅವನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡೆ. ಅವನು ಮಾಡಿದ ಆ 'ಚಿಕ್ಕ ಸಹಾಯ'ಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ ನಾನೂ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಸಹಾಯವನ್ನು ಮಾಡುವುದು ಇನ್ನೂ ಬಾಕಿ ಇತ್ತು.