ಅಭಿಸಾರಿಕೆ (ಭಾಗ-1)

ಲೇಖನ: ಪದ್ಮಿನಿ


ಅಶ್ವಪುರ ವಸುಂಧರೆಯ ಹುಟ್ಟೂರು. ಆದರೆ ಅವಳು ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೂ ಬೆಳೆದದ್ದು, ಇಪ್ಪತ್ತು ವರುಷಗಳನ್ನು ಕಳೆದದ್ದು ತನ್ನ ಸೋದರ ಮಾವನ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ. ತಂದೆಯ ಆಸರೆಯಾಗಲೀ, ತಾಯಿಯ ಮಮತೆಯಾಗಲೀ ಅವಳಿಗೆ ಲಭಿಸಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವಳು ಹುಟ್ಟುವುದಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳ ಮುಂಚೆಯೇ ತಂದೆ ತೀರಿ ಹೋಗಿದ್ದ. ತಾಯಿ ಆಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ನರ್ತಕಿ. ಕಾಲು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಅಶ್ವಪುರಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳು ಹಾಗೆ ಬಂದಾಗ ಬೆಳ್ಳಿಯ ನಾಣ್ಯಗಳನ್ನೂ, ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನೂ ತಂದು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ವಸುಂಧರೆಗೆ ಆ ನಾಣ್ಯಗಳಾಗಲೀ, ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆಗಳಾಗಲೀ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನಾದರೂ ತನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಇರುವಂತೆ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಅತ್ತು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ತಾಯಿಗೆ ಮಗಳ ಆ ಒಂದು ಬಯಕೆಯನ್ನು ಈಡೇರಿಸುವುದು ಎಂದಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಸೋದರ ಮಾವನಾಗಲೀ, ಊರ ಜನರಾಗಲೀ ತನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸದಿರುವುದು ವಸುಂಧರೆಗೆ ತಾನು ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವಳಾದಂತೆ ತಿಳಿಯತೊಡಗಿತ್ತು. ಆಸ್ಥಾನ ನರ್ತಕಿಯರ ಬದುಕು ಹೇಗಿರುತ್ತದೆಂದು ಅವಳಿಗೆ ಅರಿವಾಗತೊಡಗಿತ್ತು. ಆಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನರ್ತಕಿಯರಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಬೇಡಿಕೆ ಮತ್ತು ಉಪಚಾರ. ಆಸ್ಥಾನದ ಹೊರಗೆ ಅವರೆಂದರೆ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಅನಾದರ. ಬಹಶಃ ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೋ ಏನೋ ತನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಆಸ್ಥಾನವನ್ನು ತೊರೆದು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಬಾಳು ಸಾಗಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಿರಬಹುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ ಆ ಒಂದು ಸತ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು ವಸುಂಧರೆ.

ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಅದೇಕೆ ಜನ ತಾನೆಂದರೆ ಮೂಗು ಮುರಿಯುತ್ತಿದ್ದರು, ಅದೇಕೆ ತನ್ನ ಗೆಳತಿಯರು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡಿದರೆ ಅವರ ಅಮ್ಮಂದಿರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ವಸುಂಧರೆಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವಳು ತನ್ನ ಹನ್ನೆರಡರ ವಯಸ್ಸನ್ನು ದಾಟುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಕ್ರಮೇಣ ಎಲ್ಲ ಬದಲಾದಂತೆ ಎನಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ತಾಯಿಯ ಅಪ್ರತಿಮ ಸೌಂದರ್ಯದ ಲಕ್ಶಣಗಳು ವಸುಂಧರೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಡತೊಡಗಿದ್ದವು. ಬೆರಗು ಹುಟ್ಟಿಸುವಂಥ ಯೌವ್ವನ ವಸುಂಧರೆಯನ್ನು ಬಹು ಬೇಗನೆ ಆತುರದಿಂದ ಅರಸಿ ಬಂದಂತಿತ್ತು. ಅವಳು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಜನರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅವಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದ್ದವು. ಅವಳನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದವರು ಈಗ ಅವಳನ್ನು ಕಾಣುವ ಹಂಬಲದಲ್ಲಿ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸತೊಡಗಿದ್ದರು. ವಸುಂಧರೆಗೆ ಅದೆಲ್ಲ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಇನ್ನೂ ಮೂರು ವರುಷಗಳು ಕಳೆದವು. ಹದಿನಾರರ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತ ವಸುಂಧರೆ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ರತಿದೇವಿಯೇ ಎನ್ನುವಂತಾಗಿದ್ದಳು. ಅವಳ ನೀಳವಾದ ದೇಹದ ನಿಲುವು, ಅವಳ ಬಳಕುವ ಸಿಂಹ ಕಟಿಯ ಸೊಬಗಿಗೆ ತಾನೇ ಮಾರು ಹೋದಂತೆ ಅವಳ ಸೊಂಟದುದ್ದಕ್ಕೂ ಬಾಗಿ ಹರಡಿದ ಅವಳ ಕಡುಗಪ್ಪು ಕೇಶರಾಶಿ, ಹಾಲಿನಲ್ಲಿ ನೆನೆಸಿ, ಬೆಳದಿಂಗಳಲ್ಲಿ ತೆರೆದಿಟ್ಟಂತೆ ಕಾಂತಿ ಸೂಸುವ ಅವಳ ಬೆಳ್ಳನೆಯ ಚರ್ಮ ಅವಳೆಂಥ ಚೆಲುವೆಯೆಂದು ಸಾರಿ ಹೇಳುವಂತಿದ್ದವು. ನೋಡಿದವರ ಮನದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಚಿತ್ರಣವಾಗಿಬಿಡಬಹುದಾದಂತಹ ಅವಳ ಆಕರ್ಷಕವಾದ ಮುಖ, ತುಂಟತನವನ್ನೂ, ಮಾದಕತೆಯನ್ನೂ, ಸ್ನೇಹವನ್ನೂ ಬೆರೆಸಿಟ್ಟ ಬಟ್ಟಲುಗಳಂತಹ ಅವಳ ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಣುಗಳು, ಕಾಮನಬಿಲ್ಲಿನಂತೆ ಮಣಿದ ಹುಬ್ಬುಗಳು, ಮೊದ್ದಾದ, ಮುದ್ದಾದ ಅವಳ ಮೂಗು, ಸದಾ ಪ್ರೇಮದ ನಗುವನ್ನು ಚೆಲ್ಲುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸುವ ಅವಳ ರಸತುಂಬಿದ ತುಂಬು ಅಧರಗಳು, ತೆಳುವಾದ ಅವಳ ನೀಳ ಕತ್ತಿನ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಸಮತಟ್ಟಾಗಿ ಚಾಚಿದ ಅವಳ ಹೆಗಲುಗಳು, ಅವುಗಳಿಂದ ಬಳ್ಳಿಗಳಂತೆ ಚಾಚಿದ ಅವಳ ಸುಂದರವಾದ ಕೈಗಳು, ಅವಳ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಂಗವೂ ಶಿಲ್ಪಿಯೊಬ್ಬನ ಕಲೆಯ ಫಲವೇನೋ ಎನ್ನುವಂತಿತ್ತು.

ಅಶ್ವಪುರದಲ್ಲಿ ವಸುಂಧರೆ ಮನೆ ಮಾತಾಗಿಬಿಟ್ಟಳು. ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಸಿರದ ಅವಳ ವಯಸ್ಸಿನ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಅವಳು ಅಸೂಯೆಯ ಮೂಲವಾದರೆ ಅವಳ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರಿಗೆ ಅವಳು ಹೆಮ್ಮೆಯಾಗಿದ್ದಳು. ಆ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರೆಲ್ಲ ಯಾವತ್ತೂ ಅವಳ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇರಬಯಸುತ್ತಿದ್ದರು. ವಸುಂಧರೆ ಹುಡುಗರೊಂದಿಗೆ ಯಾವತ್ತೂ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವಳ ಸಾಮಿಪ್ಯಕ್ಕೆ, ಅವಳ ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಹಾತೊರೆಯುವ ಹುಡುಗರ, ಯುವಕರ ಸಂಖ್ಯೆ ದಿನದಿನಕ್ಕೂ ಬೆಳೆಯತೊಡಗಿತ್ತು. ಅವಳ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರಿಗಾದರೋ ಇದರಿಂದ ಲಾಭವೇ ಆದಂತಾಗಿತ್ತು. ಏಕೆಂದರೆ ವಸುಂಧರೆಯನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿಸಲಾಗದ ಯುವಕರು ಮೊದಲು ಅವಳ ಗೆಳತಿಯರೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡತೊಗಿದ್ದರು. ಸಖಿ ಅನುಸೂಯೆಗೆ ಈಗ ಅವಳ ಮಾತಿನಂತೆ ನಡೆಯಲು ಸಿದ್ಧರಿರುವ ಐದಾರು ಹುಡುಗರ ಸ್ನೇಹವಿತ್ತು. ಗೆಳತಿಯರಾದ ಕೃಷ್ಣವೇಣಿ, ಚಂದ್ರಿಕೆ, ಸಾರಂಗಿ, ಚಿತ್ರಾಂಗದೆ, ಅಂಜನಿ, ಹೇಮಾವತಿ ಮುಂತಾದವರೂ ಅಷ್ಟೇ, ವಸುಂಧರೆಯ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕೋರಿ ಬಂದ ಹಲವು ಯುವಕರನ್ನು ತಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಗೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಗೆಳತಿಯರ ಈ ನಡುವಳಿಕೆಯನ್ನು ವಸುಂಧರೆ ಯಾವತ್ತೂ ಸಮ್ಮತಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ತನ್ನ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಗೆಳತಿಯರು ಆ ಹುಡುಗರೊಂದಿಗೆ ಒಡನಾಡುವುದನ್ನು ತಡೆಯುವುದು ಅವಳಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ.

ವಸುಂಧರೆಗೆ ತನ್ನ ಚೆಲುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅಹಂಕಾರವಾಗಲೀ, ತನ್ನ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಬಯಸುವ ಹುಡುಗರ ಬಗ್ಗೆ ತಿರಸ್ಕಾರವಾಗಲೀ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಯಾಕೋ ಅವಳಿಗೆ ಯಾವ ಹುಡುಗನೂ, ಯಾವ ಯುವಕನೂ ಇಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ. ತಾರುಣ್ಯ ತಳೆಯುವ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ತನ್ನ ದೇಹದ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಮೂಡುವಂತೆ ವಸುಂಧರೆಗೆ ತನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಕೆಲವು ವರುಷಗಳಲ್ಲಾದ ಬದಲಾವಣೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವಿತ್ತು. ಆ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಅವಳಲ್ಲಿರಬೇಕಾದ ಪ್ರೇಮದ ಭಾವನೆಗಳು, ಹೆಣ್ತನದ ಬಯಕೆಗಳು, ಆಸೆಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಅವಳಲ್ಲಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಬೂದಿ ಮುಚ್ಚಿದ ಕೆಂಡದಂತೆ. ಅವುಗಳ ಪ್ರಖರತೆಯ ಅನುಭವವನ್ನು ಮೂಡಿಸುವ, ಅವುಗಳನ್ನು ಈಡೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಆತುರತೆಯನ್ನು ತರುವ ವಯಸ್ಸು ಅವಳಿಗಿನ್ನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಒಂದೊಂದು ಸಲ ಅವಳ ಮನದಲ್ಲಿ ಹಠಾತ್ತನೆ ಹುಟ್ಟುವ ಬಯಕೆಗಳಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ದಿಗಿಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹುಡುಗಿಯೂ ಅನ್ನಲಾಗದ, ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದ ಹೆಣ್ಣೂ ಅನ್ನಲಾಗದ ಆ ಹದಿನಾರರ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಇಂಥ ದಿಗಿಲುಗಳು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ. ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗಿದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಸಲ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೇ ಮೈ ಬಿಸಿಯೇರಿದಾಗ ವಸುಂಧರೆಗೆ ಅದೆಂಥ ಜ್ವರವೆಂದೇ ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಂಥದೋ ತಳಮಳ, ಹೀಂಸೆ ತರುವ ಒಂಟಿತನ. ನಿದ್ರೆ ಬಾರದೇ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿ ಕಳೆಯಬೇಕಾದ ದೀರ್ಘ ಸಮಯ. ಆಗೆಲ್ಲ ಯಾವುದೋ ಅಪರಿಚಿತ ಯುವಕನೊಬ್ಬನ ಮುಖ ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತಿತ್ತು. ದಿನ ಕಳೆದಂತೆ ಆ ಮುಖ ಓಬ್ಬ ರೂಪವಂತ ಯುವಕನಾಗಿ ಬೆಳೆದಿತ್ತು. ಆತ ಆರು ಆಡಿ ಎತ್ತರದ ಸುಂದರಾಂಗ, ಚೆಲುವ. ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಆ ಆಕರ್ಷಕ ಮುಖ, ನುಗುವಾಗ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ತುಳುಕುತ್ತಿದ್ದ ತುಂಟತನ, ಅವನ ಸುಂದರವಾದ ತುಟಿಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಮಂದಹಾಸ ಅವಳಿಗೆ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿಸುವಂತಿದ್ದವು. ಅವನು ಹಾಗೆ ಅವಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅವನ ಆ ನೋಟದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಕರಗಿ, ನಾಚಿ ನೀರಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವನು ತನ್ನ ಸಶಕ್ತ ಬಾಹುಗಳನ್ನು ಅವಳತ್ತ ಚಾಚಿದಾಗ ಅವಳು ಓಡೋಡಿ ಅವನ ಬಳಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಇನ್ನೇನು ಅವನ ಆ ಬಾಹುಗಳು ತನ್ನನ್ನು ಬಳಸಿ ತಬ್ಬಬೇಕು ಎಂದಾಗ ಅವನು ಮಾಯವಾಗಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅದೆಲ್ಲ ಬರೀ ಕಲ್ಪನೆ ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಹಾಗೆ ಅದು ಹಾಠಾತ್ತನೆ ಕೊನೆಗೊಂಡಾಗ ಅವಳಿಗೆ ತೀವ್ರ ನಿರಾಸೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ ಅವನನ್ನು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹಾಗೆ ನೋಡುವ, ಕಾಣುವ, ಅವನ ನೋಟದಲ್ಲಿ ಕರಗುವ, ಅವನ ಬಾಹುಗಳಲ್ಲಿ ಬೆರೆಯುವ ಹಂಬಲ ಅವಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಋತುಗಳು ಉರುಳಿದವು. ಮತ್ತೊಂದು ವರುಷ ಕಳೆದಿತ್ತು. ವಸುಂಧರೆಯ ಶೂನ್ಯಮನಸ್ಕತೆ ಅವಳ ಗೆಳತಿಯರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದಾಯಿತು. ಅದೇಕೆ ಅವಳು ಯಾವಗಲೂ ಏನನ್ನೋ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕುಳಿತಿರುವುದು ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದಾಯಿತು. ಕೇಳಿದರೆ ವಸುಂಧರೆ ಏನನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ತಾನೇ ತಾನಾಗಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಇಲ್ಲವೇ ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಮಾತನಾಡದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅಶ್ವಪುರದ ದಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ವಸುಂಧರೆಯಂತಹ ಯುವತಿಯು ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸದೇ ಇರದಿರುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ತೊಡುವ ಯಾವ ಬಟ್ಟೆಯೂ ಮಸುಕಾಗಿಸದಂತಹ ಯೌವ್ವನದ ಮದ ತುಂಬಿದ ಅವಳ ಸ್ತನಗಳ ಆಕಾರ, ಅವಳ ಎದೆಯ ಕೆಳಗೆ ಸೊಂಟದವರೆಗೂ ಸಮತಟ್ಟಾಗಿ ಹರಡಿದ ಅವಳ ಉದರ ಭಾಗ, ಹಂಸವನ್ನೇ ನಾಚಿಸುವಂತಹ ಅವಳ ನಡೆಗೆ ಕುಲುಕುತ್ತ ತಮ್ಮ ಚೆಲುವನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಡುವ ಅವಳ ದುಂಡನೆಯ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ನಿತಂಬಗಳು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪುರುಷನ ಗಮನವನ್ನು ಸೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.


ಮುಂದೆವರಿಯುವುದು...

ತರಗೆಲೆಯ ಪಯಣ

ಸ್ನೇಹಿತರೆ,

ಇದೊಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಭಿನ್ನವೆನಿಸುವ ನನ್ನ ಪ್ರಯತ್ನ. ಇಲ್ಲಿನ ಕಥಾವಸ್ತುವೇನೂ ಹೊಸತಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ನಾನು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ನನ್ನ ಕತೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅದು ಏನೆಂದು ನೀವೇ ಓದಿ ನೋಡಿ. ಓದಿಯಾದ ಮೇಲೆ ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ಮರೆಯಬೇಡಿ.

~ಪದ್ಮಿನಿ



ಮೆಲ್ಲಗೆ ಎನಿಸಿದರೂ ಒಂದೇ ಗತಿಯಲ್ಲಿ ತೂಗುತ್ತಿತ್ತು ಮಂಚ. ನಾನು ನನ್ನ ಬಲ ಮಗ್ಗುಲಿನ ಮೇಲೆ ಮುದುರಿಕೊಂಡಂತೆ ಮಲಗಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ನನಗೆ ಬೆನ್ನು ಮಾಡಿ ನನ್ನ ಗಂಡ ಮಲಗಿದ್ದ. ಮಂಚ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಅಲ್ಲಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಮೈ ಅವನಿಗೆ ತಾಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಸಹ್ಯವಾದರೂ ಈ ಸನ್ನಿವೇಶ ವಾಡಿಕೆಯಾದಂತೆ ಅದನ್ನು ನಾನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಲಿತಿದ್ದೆ.

ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ನಾವಿಬ್ಬರೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಂತೆ ಆ ಕಡೆ ಇಪ್ಪತ್ತರ ಹರೆಯದ ನನ್ನ ತಂಗಿ ಸ್ವಾತಿ ಮಲಗಿದ್ದಳು. ನನ್ನ ಗಂಡ ಬೆತ್ತಲಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದ. ಸ್ವಾತಿಯೂ ಬೆತ್ತಲಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದಳು. ಮಂಚದ ತೂಗಾಟದ ಗತಿ ಕ್ರಮೇಣ ಹೆಚ್ಚತೊಡಗಿ ಅದನ್ನಿನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದು ನನಗೆ ಕಷ್ಟವೆನಿಸತೊಡಗಿತು. ಕಳೆದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದೇ ನಾನು ನಿದ್ರೆಗೆ ಹೋಗುವವರೆಗೂ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ನಾನು ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದ ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಮಂಚ ಕುಲುಕಿದಂತಾಗಿ ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಮಂಚದ ತೂಗುವಿಕೆಯನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ ಮಲಗಿದರೂ ಮಧ್ಯೆ-ಮಧ್ಯೆ ಅವರ ನೂಕಾಟದಿಂದ ಎಚ್ಚರವಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ.

ದವಡೆಗಳನ್ನು ಬಿಗಿಹಿಡಿದು, ಕಣ್ಣು ತೆರೆದು, ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದೇನೆಂದೂ ತಿಳಿದೂ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದು, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದ ಅವರಿಬ್ಬರ ತೃಷೆಯ ಲಯಬದ್ಧತೆಗೆ ಮಂಚದೊಡನೆ ಅದರಂತೆಯೇ ತೂಗುತ್ತ, ಅವರಿಬ್ಬರು ಹೊರಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅಶ್ಲೀಲ ಒದ್ದೆ ಸದ್ದುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಹಾಸಿಗೆಯ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಹರಡಿದ ಅವರ ಮೈಥುನದ ಗಂಧವನ್ನು ಉಸಿರಾಡುತ್ತ ನಾನು ಮಲಗಿದಲ್ಲಿಯೇ ಮಲಗಿದ್ದೆ.

ಆ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ನಿದ್ರೆ ಬರುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ನನ್ನ ಒಡಹುಟ್ಟಿದವಳು, ನನ್ನ ಒಲುಮೆಯ ತಂಗಿ ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಒತ್ತೊತ್ತಾಗಿ ಕದಿಯುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅದೂ ಆ ಕ್ಷಣ ನನಗೆ ಅಷ್ಟು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದುಕೊಂಡೇ, ತನ್ನ ಕಾಮದ ಹಸಿವನ್ನು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಏನನ್ನೂ ಉಳಿಸದೇ, ನನಗೆ ಸಲ್ಲಬೇಕಾದ ವೀರ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹನಿಯನ್ನೂ ನನಗಾಗಿ ಬಿಡದೇ ಹಾಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸೂರೆಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ನಿದ್ರೆ ಬರುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ?

ಹಾಗೆ ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದ ನನಗೆ ಹಳೆಯ ದಿನಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಅದೊಂದು ಸಮೃದ್ಧಿಯ ಪರ್ವ, ನಿತ್ಯ ಚೈತ್ರ. ನನಗೆ ಅಪ್ಯಾಯಮಾನವಾದ ಆ ಪುರುಷರಸ ಪುಷ್ಕಳವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತಿತ್ತು - ತುಂಬಿದ ಜೇನುಗೂಡಿನಿಂದ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸೋರುವ ಜೇನಿನಂತೆ. ನನಗೆ ಬೇಕಾದಾಗ ಬೇಕಾದಷ್ಟನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ಬೇಡವಾದಾಗ ಯಾವ ಸಂದಿಗ್ಧತೆಯೂ ಇಲ್ಲದೇ ಅದನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದು ಆಗ ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತು. ತಲೆನೋವಿನ ನೆಪಮಾಡಿ ನಾನು ಬೇಡವೆಂದಾಗಲೆಲ್ಲ ಆತ ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ಹಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹಸ್ತಮೈಥುನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಆಗಲೂ ಮಂಚ ಹೀಗೆಯೇ ಕುಲುಕುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆಗ ಆ ಕುಲುಕಾಟದಿಂದ ನನ್ನ ನಿದ್ರೆ ಕೆಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಚೆಲ್ಲಿ ನಷ್ಟವಾದ ತನ್ನ ವೀರ್ಯವನ್ನು ಒಂದೋ ಆತ ಸ್ವತಃ ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಬಳಿದು ಶುಚಿಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಇಲ್ಲವೇ ಹತಾಶೆಯಿಂದ ಅದರ ಮೇಲೆಯೇ ಮಲಗಿ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ವೀರ್ಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ಬೇಕೋ ಹಾಗೆ ವ್ಯಯಿಸುವ ಇಲ್ಲವೇ ನನಗಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಆಗ ನನಗಿತ್ತು.

ನಮ್ಮ ಮದುವೆಯ ಆರನೆಯ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತಾಯಿ ತೀರಿಕೊಂಡಳು. ಅಪ್ಪ ನಾನು ಚಿಕ್ಕವಳಿದ್ದಾಗಲೇ ಜೀವ ತೊರೆದಿದ್ದ. ಸ್ವಾತಿಗೆ ಮದುವೆಯ ವಯಸ್ಸು. ಆದರೆ ಅವಳದು ಮದುವೆ ಬೇಡವೆಂಬ ಮೊಂಡು ಹಠ. ಜೊತೆಗೆ ತನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಅತಿಯಾದ ಹೆಮ್ಮೆ. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಅವಳ ಸ್ವಭಾವ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನನ್ನ ಮದುವೆಯ ನಂತರವಿದ್ದುದು ಸ್ವಾತಿಯ ಆಶ್ರಯವೊಂದೇ. ನನ್ನ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ತಂಗಿ, ಸ್ವಾತಿಗೆ ಹಿರಿಯವಳು, ಗೀತಾಳ ಮದುವೆಯೂ ಆಗಿತ್ತು. ಅಮ್ಮ ಹೋದ ನಂತರ ನನ್ನ ಗಂಡ ಸ್ವಾತಿಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಮಾಡಿದ. ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದರೆ ಅವಳನ್ನು ಮದುವೆಗೆ ಓಲೈಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಬಹುದೆಂದ. ಸ್ವಾತಿಯೆಂದರೆ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಅಕ್ಕರೆಯಾದರೂ ಈ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಏಕೋ ನನಗೆ ಹಿಡಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನಗೆ ನನ್ನ ಸಂಸಾರದ ಸ್ವಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಿಯ ಭವಿಷ್ಯ ಹಾಳಾಗುವುದೂ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಒಪ್ಪಿದೆ. ಸ್ವಾತಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದಳು. ಇತ್ತ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯೂ ಇಲ್ಲ, ಅತ್ತ ಬಡತನವೂ ಇಲ್ಲವೆಂಬಂತಹ ನಮ್ಮ ಬದುಕಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಗಂಡನಿಗಿದ್ದುದು ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಮನೆ ಮಾತ್ರ. ನಾವು ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿ ಮಲಗುವ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದರೆ ಸ್ವಾತಿ ನಡುಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಬೇಕಿತ್ತು.

ಅದು ಮಳೆಗಾಲದ ಸಮಯ. ರಾತ್ರಿ ಸಿಡಿಲು ಗುಡುಗುಗಳ ಅಬ್ಬರ. ಧೋ ಎಂದು ಸುರಿಯುವ ಮಳೆ. ಇರುಳ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಪಕಪಕನೇ ಹೊಳೆದು ಹೆದರಿಸುವ ಮಿಂಚು. ಬೀಸುವ ಗಾಳಿಗೆ ಬಡಿದೊಕೊಳ್ಳುವ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲಿನ ಕಟ್ಟಗಳ ಕಿಟಕಿಗಳ ಸದ್ದು. ಪಾಪ, ಸ್ವಾತಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಮಲಗಲು ಹೆದರಿದಳು. "ಅಕ್ಕಾ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಮಲಗ್ತೀನಿ ಕಣೇ... ಪ್ಲೀಜ್" ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡಳು. ನಾನು ಸರಿ ಒಂದೆರಡು ದಿನದ ಮಾತು, ಮಳೆಯೇನು ಪ್ರತಿ ರಾತ್ರಿ ಬರುತ್ತದೆಯೇ ಅಂದುಕೊಂದು ಅವಳನ್ನು ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ಮಲಗಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ನನಗೆ ನೆನಪಿದೆ, ಆ ವಾರ ಮಳೆ ಪ್ರತಿ ರಾತ್ರಿ ತಪ್ಪದೇ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು. ಸ್ವಾತಿಯನ್ನು ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾತಿ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಗಂಡನ ನಡುವೆ ನಾನು ಮಲಗಿರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹಾಗಿದ್ದಾಗ ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ನನಗೆ ಥಟ್ಟನೆ ಎಚ್ಚರವಾಗಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಮಂಚ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕುಲುಕುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಕಣ್ಣು ತೆರೆದೆ. ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ಸ್ವಾತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಹೇಗೋ ಅವಳು ಅದುವರೆಗೂ ಮಲಗಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಈಗ ನಾನು ಮಲಗಿದ್ದೆ. ಹಾಗೆ ಕದಲದೇ ಮಲಗಿದ ನನಗೆ ಮಂಚ ಕುಲುಕುತ್ತಿರುವುದು ಏಕೆಂದು ತಿಳಿಯಲು ತುಂಬ ಸಮಯ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೊರಗೆ ಮಳೆಯ ರೌದ್ರ ನರ್ತನದ ಶಬ್ದ ಗಾಢವಾಗಿದ್ದರೂ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಮೆತ್ತಗೆ ನರಳುತ್ತಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನನಗೆ ನನ್ನ ತಂಗಿಯ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನು ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತು. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಕ್ರೋಷ ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ಭುಗಿಲೇಳತೊಡಗಿತು. ಆದರೆ ನಾನು ಕದಲಲಿಲ್ಲ, ಅಲುಗಾಡಲಿಲ್ಲ, ಏನನ್ನೂ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ತಂಗಿ ಮತ್ತು ಗಂಡನೇ ನನಗೆ, ನನ್ನ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ದ್ರೋಹ ಬಗೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಏನು ಮಾಡಿಯಾದರೂ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?

ಆ ರಾತ್ರಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಕಾಲಡಿಯ ಭೂಮಿ ಸರಿದಂತಾಗಿದ್ದರೂ ನಾನು ಅದ್ಯಾವುದೋ ವಿಚಿತ್ರ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಮೆರೆದಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾರೋ ಹೆಣ್ಣಾಗಿದ್ದರೆ ಗಂಡನನ್ನು ಬಿಟ್ಟೇ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಳೇನೋ. ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗದಿದ್ದರೂ ಅವನೊಡನೆ ಜಗಳಕ್ಕಿಳಿಯದೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾತಿ ತಂಗಿಯೇ ಆದರೂ ಅವಳು ಎಸಗಿದ ಕೃತ್ಯಕ್ಕೆ ಅವಳ ಕೆನ್ನೆಗೆ ಬಾರಿಸಿ ಅವಳನ್ನು ಹೊರಗೆ ಹಾಕದೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಅಂಥದ್ಯಾವುದನ್ನೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ನೋವನ್ನು ಸೋಲಿನಂತೆ ನುಂಗಿಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಿದ್ದುಬಿಟ್ಟೆ, ಹೇಡಿಯಂತೆ. ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು. ರಾತ್ರಿಗಳು ಉರುಳಿದವು. ಗುಡುಗು ಮಿಂಚು ಯಾವುದೂ ಇರದಿದ್ದರೂ ಸ್ವಾತಿ ರಾತ್ರಿ ನಮ್ಮ ಮಂಚದ ಮೇಲೆ, ಅದೂ ಕೂಡ ನೇರವಾಗಿ ನನ್ನ ಗಂಡನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಮಲಗತೊಡಗಿದಳು. ಮಂಚ ಕುಲುಕಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಎಚ್ಚರವಾಗಿ ಆ ಕುಲುಕಾಟ ನಿಲ್ಲುವವರೆಗೂ ಕಾಯ್ದು ನಾನು ನಿದ್ರೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಅದು ಯಾವ ದ್ವೇಷವನ್ನು ನನ್ನ ಗಂಡ ನನ್ನೊಡನೆ ಸಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಥವ ಅವನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಒಂದು ಬರೀ ದುರಾಸೆಯ ಕೃತ್ಯವೋ ಇಲ್ಲ ಕ್ರೂರ ಸ್ವಾರ್ಥವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಚಿಮ್ಮುತ್ತಿದ್ದ ಅವನ ವೀರ್ಯ ಕಾರಂಜಿ ಈಗ ನನಗಾಗಿ ಬತ್ತಿ ಹೋದಂತಾಗಿತ್ತು. ಎಂದಿಗೂ ಮೂರು ದಿನಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ರತಿಕ್ರೀಡೆಯಿಂದ ವಿಮುಖಳಾಗಿರದಿದ್ದ ನಾನು ಸ್ವಾತಿ ಬಂದ ನಂತರ ನನ್ನ ಗಂಡನ ಒಂದು ಸ್ಪರ್ಷಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯತೊಡಗುವಂತಾಯಿತು. ಆ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಅಂತರ ಬೆಳೆಯುತ್ತ ವಾರವಾಗಿ, ಪಕ್ಷವಾಗಿ ಕೊನೆಗೆ ತಿಂಗಳಾಯಿತು. ನನ್ನ ಗಂಡ ನನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟ.

ಒಂದು ಸಂಪೂರ್ಣ ರತಿರಹಿತ ಮಾಸವನ್ನು ಕಳೆದ ನನಗೆ ಆ ರಾತ್ರಿ ಸುಮ್ಮನಿರುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ನಾನು ಎಚ್ಚರವಾಗಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿಸಲೋ ಎಂಬಂತೆ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೊರಳಿ ನನ್ನ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದೆ. ನನ್ನ ಕಟಿ ನನ್ನ ಗಂಡನ ಪೃಷ್ಠವನ್ನು ಸವರಿತು. ಒಂದು ಘಳಿಗೆ ನಿಧಾನವಾದ ಅವನ ಚಲನ ಮತ್ತೆ ಕ್ರಮೇಣ ಹೆಚ್ಚತೊಡಗಿತು. ಅವನು ಹಿಂದೆ-ಮುಂದೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅವನ ಪೃಷ್ಠದ ಸ್ನಾಯುಗಳು ಬಿಗಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ನನಗೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಸಂಭೋಗಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಎಚ್ಚರವಾಗಿದ್ದು ನನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೂ ಆತ ನನ್ನ ವಿವಾಹ ಮಂಚದ ಮೇಲೆಯೇ ಯಾವ ತೊಡಕೂ ಇಲ್ಲದವನಂತೆ ನನ್ನ ತಂಗಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದ.

ತೊಟ್ಟ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಮಲಗಿದಲ್ಲಿಯೇ ಕಳಚಿ ನಾನು ನನ್ನ ಗಂಡನ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಳಿದೆ. ನನ್ನ ದೇಹದ ಮುಂಭಾಗ ಅವನ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಒತ್ತಿಕೊಂಡಿತು. ಅವನು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ನನ್ನ ಬಲಗೈಯನ್ನು ಅವನ ಸೊಂಟದ ಮೇಲೆ ಸರಿಸುತ್ತ ಅವನ ಬಿಗಿಯಾದ ಚರ್ಮವನ್ನು ಸವರಿದೆ. ಕೂಡಲೇ ಆತ ನನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಆಚೆ ನೂಕಿದ... ನನ್ನ ಸ್ಪರ್ಷದ ಹಂಗು ತೊರೆದವನಂತೆ. ಅವನ ಲಯಬದ್ಧವಾದ ಚಲನ ಮಾತ್ರ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಘಾಸಿಗೊಂಡೆ. ಅಳಬೇಕೆನಿಸಿತಾದರೂ ಅಳಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ ನನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಅವನ ಮೇಲೆ ಸರಿಸಿದೆ. ನನ್ನ ತುಟಿಗಳನ್ನು ಅವನ ಕಿವಿಗಳ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ತಂದು, "ಯಾಕೀ ಬೇಸರ? ನಾನಿನ್ನು ಬೇಡವೇ?" ಎಂದೆ.

ಅವನು ಚಲಿಸುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದ. ನಾನು, "ಇದು ತಪ್ಪು. ಅವಳು ನನ್ನ ತಂಗಿ" ಎಂದೆ. ನನ್ನ ಆ ಮಾತಿಗೆ ಉತ್ತರವೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಅವನ ತಿವಿತಗಳು ಇನ್ನೂ ಜೋರಾಗಿ, ಇನ್ನೂ ಆಳವಾಗಿ ಹೊರಟವು. ಯಾವ ಸುಖದಿಂದ ವಂಚಿತಳಾಗಿ ನಾನು ದಿನ ರಾತ್ರಿಗಳನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೆನೋ ಆ ಸುಖದ ಅಲೆಗಳಿಂದ ಉಂಟಾದ ನರಳೊಂದು ಸ್ವಾತಿಯ ತುಟಿಗಳಿಂದ ಹೊರಬಂತು. ತುಂಬಾ ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ನಾನು ನನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನ ಗಂಡನ ಮತ್ತು ಸ್ವಾತಿಯ ಮಧ್ಯೆ ಜಾರಿಸಿದೆ.. ಏನನ್ನೋ ಅರಸುತ್ತ. ಅವನ ನೂಕುವಿಕೆಯ ಚಲನಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಕೈ ತಾನೇ ತಾನಾಗಿ ಅವರ ಕೂಟದ ಕೇಂದ್ರ ಸ್ಥಾನದ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಸರಿದಿತ್ತು. ಸ್ವಾತಿಯ ನಗ್ನ ನಿತಂಬದ ಮೃದು ಚರ್ಮವನ್ನು ನನ್ನ ಕೈ ಸೋಕಿತು. ಅವಳ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಆರ್ದ್ರತೆ ನಾನು ಎಷ್ಟು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆನೆಂಬುದರ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹಸಿಯಾದ ಗುಂಗುರು ಕೇಶ, ಅದರಲ್ಲಿ ಮಿಡಿಯುತ್ತ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ದಪ್ಪನೆಯ ಬೆಣೆ. ನಾನು ನನ್ನ ಬೆರಳುಗಳನ್ನು ಅವನ ಶಿಶ್ನದ ಬುಡಕ್ಕೆ ಸುತ್ತಿದೆ. ಅವನು ಹಿಂದೆ ಸರಿದು ಮುಂದೆ ನುಗ್ಗಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಬೆರಳುಗಳು ಸ್ವಾತಿಯ ಯೋನಿಯನ್ನು ತಟ್ಟಿದವು. ನನ್ನ ಮೈಯೆಲ್ಲ ಅವರಿಬ್ಬರ ಲಿಂಗಗಳ ಸ್ಪರ್ಷಕ್ಕೆ ಜುಮ್ಮೆನ್ನುತಿತ್ತು.

ನನ್ನ ಬೆರಳುಗಳು ನನ್ನ ಗಂಡನ ಬಿಸಿಯೇರಿದ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸಡಿಲಾಗಿ ಸುತ್ತಿ ಅದನ್ನು ನೀವತೊಡಗಿದವು. ಅವನು ಸ್ವಾತಿಯಲ್ಲಿ ಇಡಿಯಾಗಿ ಒಳಹೋಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಹೆಚ್ಚಿನ ಭಾಗವಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾತಿಯಾದರೋ, ಆ ನೀತಿಗೆಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ, ತಾನು ಗೈಯುತ್ತಿರುವ ಅಪರಾಧದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನೂ ಜೊತೆಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡವಳಂತೆ ತನ್ನ ತೊಡೆಗಳನ್ನು ಅಗಲಿಸಿ ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಸ್ಥಾನ ದೊರಕಿಸಿದಳು. ಅವಳನ್ನು ತನ್ಮಯನಾಗಿ ಸಂಭೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಗಂಡನ ಕೈಗಳು ಯೌವ್ವನದಿಂದ ಸೊಕ್ಕಿ ಉಬ್ಬಿದ ಅವಳ ಸ್ತನಗಳನ್ನು ಹಿಂಡಿ ಮರ್ದಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ನಾನು ಅವರಿಬ್ಬರ ಸೀಮೆಯನ್ನು ಅತಿಕ್ರಮಿಸಿದ ನನ್ನ ಬೆರಳುಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ಸ್ವಾತಿಯ ತುಂಬು ತುಟಿಗಳ ಯೋನಿಯನ್ನು ಸವರಿದೆ. ಮುತ್ತಿನಂತೆ ಬಿರುಸಾಗಿ ತನ್ನ ಮುಸುಕಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಅವಳ ಭಗಾಂಕುರವನ್ನು ತೀಡಿದೆ. ಸ್ವಾತಿ ಬಾಯಿ ತೆರೆದು ನರಳಿಟ್ಟಳು.

ಅದುವರೆಗೂ ಮಗ್ಗುಲಾಗಿ ಮಲಗಿ ಸಂಭೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವರು ಹಾಗೆಯೇ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಹೊರಳಿದರು. ನಾನು ಸರಿದು ಅವರಿಗೆ ಸ್ಥಳ ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ನನ್ನ ಗಂಡನೀಗ ನನ್ನ ತಂಗಿಯ ಮೇಲಿದ್ದ. ಅವನ ಕೆಳಗೆ ಅವಳು ಏದುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತ ತನ್ನ ಮುದ್ದಾದ ತೊಡೆಗಳನ್ನು ಅಗಲಿಸಿ ಅಣಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ನಾನು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಅವಳ ನಗ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಇಡಿಯಾಗಿ ನೋಡಿದೆ. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕಾಮದ ಉರಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಂದಂತಿದ್ದ ಅವಳ ಆ ತಾರುಣ್ಯ ತುಂಬಿದ ದೇಹ ನನ್ನನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಿತು. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಾನೇಕೆ ನನ್ನ ಗಂಡನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ನಾನು ಅವನಾಗಿದ್ದರೆ ಅವಳ ಆ ದೇಹವನ್ನು ಹಾಗೆ ಅನುಭವಿಸುವ ಅವಕಾಶ ನನ್ನದಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತಲ್ಲ ಎನಿಸಿತು. ಅಷ್ಟು ವರ್ಷ ನನ್ನ ಒಡಲಿಗೆ ಸುಖ ನೀಡಿದ ನನ್ನ ಗಂಡನ ಪುರುಷಾಂಗ ಈಗ ನನ್ನೆದುರಿಗೇ ನನ್ನ ತಂಗಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಲಿತ್ತು. ನಾನು ಮೂಕ ಪ್ರೇಕ್ಷಕಿಯಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅರಳಿದ ಅವಳ ತುಟಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅವನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ನುಸುಳಿದ, ಚಲಿಸಿದ. ಅದು ನನಗೆ ಬಲು ಇಷ್ಟವಾಗುವ ಭಂಗಿ. ಅದೆಷ್ಟು ಬಾರಿ ಈ ಹಿಂದೆ ನಾವಿಬ್ಬರು ಆ ಭಂಗಿಯಲ್ಲಿ ಸುಖಿಸಿಲ್ಲ?

ನಾನು ಸ್ವಾತಿಯ ಮುಖವನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹೆಣ್ಣೊಬ್ಬಳು ಕಾಮ ಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವಾಗ ಹೇಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾಳೆಂದು ನಾನು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವಳ ಆ ಸುಂದರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸುಖ ತುಂಬಿದ ಯಾತನೆಯಿತ್ತು. ನನ್ನ ಗಂಡ ಅವಳಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗಿದಾಗೊಮ್ಮೆ ಅವಳ ಬಾಯಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು, ಅವಳ ಗಂಟಲಿನಿಂದ ನರಳೊಂದು ಹೊರ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಕೈಗಳು ಅವಳ ಎದೆಯ ಕಲಶಗಳನ್ನು ಅಮುಕಿ ಹಿಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅವಳ ಕಣ್ನುಗಳು ತೇಲುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವರಿಬ್ಬರ ದೇಹಗಳು ಒಂದಾದ ಆ ಸಂಧಿಯಿಂದ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸಂಭೋಗದ ಸದ್ದು ಹೊರಡುತ್ತಿತ್ತು. ಸ್ವಾತಿಯ ಬೆತ್ತಲೆ ನಿತಂಬಗಳ ಕೆಳಗೆ ಹಾಸಿಗೆಯೆಲ್ಲ ಒದ್ದೆಯಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಅವಳ ತೊಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಇರಿಸಿದೆ. ಕ್ಷೀಣವಾದರೂ ಧಾರೆಯಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳ ರತಿಜಲದಲ್ಲಿ ಬೆರಳಾಡಿಸಿದೆ. ಬೆಚ್ಚಗೆ ನನ್ನ ಕೈ ಮೇಲೆಲ್ಲ ಹರಿದ ಅದರ ಗಂಧ ಹೆಣ್ಣಾದ ನನ್ನನ್ನೇ ಕೆರಳಿಸುವಂತಿತ್ತು.

ನನಗೆ ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ತೊಡೆಗಳಿಂದ ಕೈಯನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನಾನು ಅದನ್ನೀಗ ನನ್ನ ತೊಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನುಸುಳಿಸಿದೆ. ನಾನೆಷ್ಟು ಸಿದ್ಧಳಾಗಿದ್ದೆನೆಂದರೆ ನನ್ನ ಕೈ ಅಲ್ಲಿ ತಾಕುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ನನ್ನ ದೇಹವೆಲ್ಲ ಅದುರಿತು. ತುಟಿ ಕಚ್ಚಿ ಹಿಡಿದ ನಾನು ಆ ಕ್ಷಣವೇ ಸ್ಫೋಟಿಸಿದ ದೀರ್ಘವಾದ ಸ್ಖಲನದಲ್ಲಿ ನಲುಗಿ ನರಳಿದೆ. ಕಣ್ಣು ತೆರೆದು ನೋಡಿದಾಗ ಸ್ವಾತಿ ನನ್ನತ್ತಲೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕೂಟ ನಗುವೊಂದಿತ್ತು. ನನ್ನ ಗಂಡನೂ ಅಷ್ಟೇ ಕುಹಕವಾಗಿ ನನ್ನತ್ತಲೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹಿಂಗದ ಆಸೆಯನ್ನು ಕಂಡನೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ನನ್ನ ಗಂಡ ಅವಳಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟು ನನ್ನ ಬಳಿ ಸರೆದ. ಒಂದೇ ಸೆಳೆತದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಒರಟಾಗಿ ತನ್ನೆಡೆಗೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ನನ್ನೊಳಗೆ ಹಿಂಬದಿಯಿಂದ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ. ಅವನ ಆ ಬಿರುಸಾದ ಅಂಗವನ್ನು ಬಹುದಿನಗಳಿಂದ ಅನುಭವಿಸಿರದ ನಾನು ಈಗ ಅದರ ಸ್ಪರ್ಷ ತಂದ ಸುಖದಿಂದ ಚೀತ್ಕರಿಸಿದೆ. ನೇರವಾಗಿ ನನ್ನ ಮರ್ಮವನ್ನೇ ತಟ್ಟಿದ ಅವನ ಶಿಶ್ನ ನಾನು ಅದುವರೆಗೂ ಅರಿತಿರದ ಆವೇಶದಿಂದ ನನ್ನೊಳಗೆ ಚಲಿಸತೊಡಗಿತು. ನಾನು ಸಿಂಹಿಣಿಯಂತೆ ಕಾಮೋನ್ಮಾದದಲ್ಲಿ ಮೈಮರೆತೆ. ಕೆಲವು ಕ್ಷಣಗಳ ನಂತರ ತುಂಬಾ ಮೃದುವಾದ ಏನೋ ಒಂದು ನನ್ನ ಕೆಳಗೆ ಬಂದು ನನ್ನ ಯೋನಿಯನ್ನು ಸೋಕಿದಂತಾಗಿ ನಾನು ಕಣ್ಣು ತೆರೆದೆ. ಅದು ಸ್ವಾತಿಯ ಕೈಯಾಗಿತ್ತು. ನನ್ನತ್ತ ತಿರುಗಿ "ಅಕ್ಕಾ.." ಎಂದ ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕೂಟ ನಗೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. "ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು" ಎನ್ನುವ ವೇದನೆಯಿತ್ತು. ಅವಳ ಬೆರಳುಗಳು ನನ್ನ ರತಿದಳವನ್ನು ಉಜ್ಜತೊಡಗಿದವು. ನಾನು "ಸ್ವಾತೀ... ಆ.. ಅಮ್ಮಾ..." ಎಂದು ನರಳಿದೆ. ಅವಳ ಬೆರಳುಗಳ ಆಟ ಒಂದೆಡೆ, ನನ್ನ ಗಂಡನ ರಭಸದ ಚಲನ ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಬೇಗನೇ ಸುಖದ ಇನ್ನೊಂದು ಅಲೆಯನ್ನು ಹೊರಡಿಸಿದವು. ಆ ಅಲೆ ನನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಬಡಿದಪ್ಪಳಿಸಿದಾಗ ನನ್ನೊಳಗಿನ ನರಗಳ ಮಿಡಿತವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿದ ನನ್ನ ಗಂಡ ನನ್ನ ಸೊಂಟವನ್ನು ಎಳೆದು ಹಿಡಿದು ತನ್ನೆಲ್ಲ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ನನ್ನಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗತೊಡಗಿದ. ಅಂಥ ದಿವ್ಯವಾದ ಕಾಮಸುಖದ ಸಂಚಲನ ನನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಅದುವರೆಗೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ ನನ್ನ ಸ್ಖಲನ ಇಳಿಮುಖವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಅವನ ಶಿಶ್ನ ಚಿಲ್ಲನೆ ತನ್ನ ಬಿಸಿ ವೀರ್ಯವನ್ನು ನನ್ನ ಗರ್ಭಕ್ಕೆ ಎರಚಿತ್ತು.

ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ತಂಗಿ ನಮ್ಮ ನಗ್ನ ದೇಹಗಳನ್ನು ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಬೆಸೆದುಕೊಂಡು ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದೆವು. ಬೆಳಕು ಹರಿದಾಗ ನನ್ನೆಲ್ಲ ನೋವುಗಳು ಮಾಯವಾಗಿದ್ದವು. ನನ್ನ ಗಂಡ ಮತ್ತು ನನ್ನ ತಂಗಿಯ ವ್ಯಭಿಚಾರವನ್ನು ನನ್ನ ಸೋಲಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ನಾನು ಗೆದ್ದಿದ್ದೆ. ಆ ಗೆಲುವು ನನಗೆ ನನ್ನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮರಳಿ ತರದಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಸಮನಾಗಿ ನನ್ನ ತಂಗಿಯೊಡನೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶ ಒದಗಿಸಿತ್ತು. ಬಿರುಗಾಳಿಯೊಂದು ತರಗೆಲೆಯನ್ನು ಹಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಾಗ ಆ ತರಗೆಲೆ ಕಳ್ಳಿಯ ಗಿಡವೊಂದನ್ನು ಅಂಟಿಕೊಂಡು ತನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡಂತೆ ನಾನು ನನ್ನ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ ಆ ಬಿರುಗಾಳಿಯಿಂದ ಪಾರಾಗಿದ್ದೆ.

ಅಂದಿನಿಂದ ರಾತ್ರಿ ನನ್ನ ಗಂಡ ಮತ್ತು ನನ್ನ ತಂಗಿ ನಾನು ನಿದ್ರೆಗೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ಕಾಯಾಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ದೀಪ ಆರಿಸಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹಾಸಿಗೆಯನ್ನು ಹೊದ್ದು ತಮ್ಮ ದೇಹಗಳನ್ನು ಮರೆಯಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಾವು ಮೂವರೂ ನಗ್ನರಾಗಿ ಮಂಚವನ್ನು ಏರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಇಲ್ಲ ಮಂಚವನ್ನೇರಿ ನಮ್ಮ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಕಳಚಿ ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಮಂಚವೇ ಏಕೆ, ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಾದರೂ ಆದೀತು. ಅಡುಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ವಾತಿಯನ್ನು ನನ್ನ ಗಂಡ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಹೋಗಿ ತಬ್ಬಿದರೆ ನಾನು ಅವಳೆದುರು ಮೊಳಕಾಲೂರಿ ಅವಳ ತೊಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಮುತ್ತಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಗಂಡ ನನ್ನೊಡನೆ ಸ್ನಾನದ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಸ್ವಾತಿ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮೈಯನ್ನು ಉಜ್ಜುತ್ತಿದ್ದಳು. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ನನಗೆ ಬೇಡವಾದಾಗ ನಾನು ತೆಪ್ಪಗೆ ಕಾದಂಬರಿಯೊಂದನ್ನು ಓದುತ್ತ ಮಲಗಿರುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ನನ್ನ ಗಂಡ ಮತ್ತು ತಂಗಿಯ ರತಿಯಾಟ ನಡೆದಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳದು ಎಷ್ಟಿದ್ದರೂ ಇನ್ನೂ ಹೊಸ ತಾರುಣ್ಯ. ಅದನ್ನು ಸೂರೆಗೊಳ್ಳುವ ಅದೃಷ್ಟ ನನ್ನ ಗಂಡನದು. ಸುಮಾರು ಆರು ವರುಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನನ್ನ ಹೊಸ ಯೌವ್ವನವನ್ನು ಸೂರೆಗೊಂಡವ ಇಂದು ನನ್ನ ತಂಗಿಯನ್ನು ಸಹ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಅಷ್ಟೇ.

ವಿಧಿ ಸುಖ-ದುಃಖಗಳನ್ನು ಹಂಚುವ ಪರಿಯೇ ವಿಚಿತ್ರ. ಅವರವರ ಅದೃಷ್ಟವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಅದರ ರೀತಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಪಾಲಿಗೆ ಬಂದದ್ದನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ವಿಷಾದಿಸುವ ಸ್ಥಿತಿ ನಮ್ಮದಾಗದೇ? ಬದುಕು ಏನಿದ್ದರೂ ಅದು ತರಗೆಲೆಯ ಪಯಣ.

ತಿಳಿಯದೇ ತುಳಿದ ಕಾಲುದಾರಿ (ಭಾಗ-5)

ಇದು ಈ ಕತೆಯ ಕೊನೆಯ ಭಾಗ. ಓದಿ ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿ.

ಮೊದಲ ಭಾಗವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಓದಬಹುದು
ಎರಡನೆಯ ಭಾಗವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಓದಬಹುದು
ಮೂರನೆಯ ಭಾಗವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಓದಬಹುದು
ನಾಲ್ಕನೆಯ ಭಾಗವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಓದಬಹುದು


ಅದು ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ರಾತ್ರಿ. ಶಾರದಾ ತಾನೊಬ್ಬಳೇ ಆಶ್ರಮದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದಳು. ಆಶ್ರಮದ ದಾರಿಯಾಗಲಿ, ಆಶ್ರಮವೇ ಆಗಲಿ ಅವಳಿಗೀಗ ಅಪರಿಚಿತವೆನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಗೆಳತಿ ಗಾಯತ್ರಿಯನ್ನು ಜೊತೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬಹುದಾಗಿತ್ತಾದರೂ ಅವಳಿಗೆ ಅದು ಅನಿವಾರ್ಯವೆನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೇ ಅವಳೆದುರಿಗೆ ನಗ್ನಳಾಗುವುದು ಅವಳಿಗೆ ಮುಜುಗರ ತರುವಂಥ ವಿಷಯವಾಗಿತ್ತು.

ಆಶ್ರಮ ತಲುಪಿದ ಶಾರದಾಳನ್ನು ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡ ಆ ಕಾವಿಧಾರಿ ಮಧ್ಯ ವಯಸ್ಸಿನ ಹೆಂಗಸು ಅವಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಕಕ್ಷೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಳು. ಆ ಕೋಣೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಭಿನ್ನವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲೆಯ ಲವಲೇಶವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಾಲ್ಕೂ ಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದ ದೀಪಗಳು ಕೋಣೆಯ ತುಂಬಾ ಬೆಳ್ಳನೆಯ ಬೆಳಕನ್ನು ಚೆಲ್ಲಿದ್ದವು. ಮಧ್ಯೆ ಚೌಕಾಕಾರದ ಕಟ್ಟಿಗೆಯ ಮಂಚವಿತ್ತು. ನೋಡಲು ಶಯನ ಮಂಚದಂತೆಯೇ ಇದ್ದ ಅದರ ಮೇಲೆ ಹಾಸಿಗೆಯೊಂದು ಮಾತ್ರ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಶಾರದಾಳ ಸೊಂಟದ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಸರಿಹೋಗುವ ಕಂಚಿನ ವಿಗ್ರಹವೊಂದಿತ್ತು. ಅಂಥ ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ಶಾರದಾ ಇದುವರೆಗೂ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಯಾವ ದೇವರೋ ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಬೆತ್ತಲೆ ದೇಹದ ಆ ವಿಗ್ರಹ ಗಂಡಸಿನ ಸೆಟೆದ ಶಿಶ್ನವನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು. ಕೆಲ ಕ್ಷಣಗಳವರೆಗೆ ಅದನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿನೋಡಿದ ಶಾರದಾಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರ ಭಾವನೆಗಳು ಮೂಡತೊಡಗಿದ್ದವು. ಆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದ್ದ ಅವಳಿಗೆ ಅದೇಕೋ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋಗುವಂತೆ ಅನಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ಒಂದೆಡೆ ಆ ವಿಗ್ರಹ ಅವಳಲ್ಲಿನ ಸ್ತ್ರೀ ಸಹಜ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಕೆರಳಿಸತೊಡಗಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೊಂಡೆಡೆ ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಯಾವುದೋ ಗಂಡಾಂತರವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿರುವಂತೆ ಅವಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋಗಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂದು ವೃತದ ಕೊನೆಯ ದಿನವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಕೋಣೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬದಲಾಗಿರಬೇಕೆಂದು ಅವಳು ಅಂದುಕೊಂಡಳು. ಕೋಣೆಯ ಮೂಲೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಧ್ಯಾನಮಗ್ನನಾಗಿದ್ದ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದ ಅವಳು ತಾನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ವೃತವನ್ನು ನೆನೆದು ಅದನ್ನು ಹಾಗೆ ಯಾವುದೋ ಅನಗತ್ಯ ಆತಂಕದಲ್ಲಿ ತೊರೆದು ಹೋಗುವುದನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡಲಿಲ್ಲ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿಯೇ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತನ್ನ ಮುಂದಿದ್ದ ಅವಳೆಡೆಗೆ ನೋಡಿದ. ತಿಳಿ ಗುಲಾಬಿ ಸೀರೆಯುಟ್ಟು, ಕಪ್ಪು ರವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಘನ ಸಂದರ್ಯವನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟು ಎಂಥ ಸನ್ಯಾಸಿಯ ತಪಸ್ಸನ್ನೂ ಭಂಗಗೊಳಿಸಬಲ್ಲ ಮೇನಕೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಶಾರದಾಳನ್ನು ಹಾಗೆ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತನ್ನ ಅದೃಷ್ಟವನ್ನು ನಂಬಲಾಗದವನಂತಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯದ ಅರಿವಿತ್ತು. ಅವಳ ನಗ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಇಡಿಯಾಗಿ ಅದಾಗಲೇ ಆತ ವೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅವಳ ಅಂಗಾಂಗಗಳನ್ನು ಸವರಿದ್ದ, ಅವಳ ರತಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಷಿಸಿದ್ದ. ಆದರೂ ಈಗ ಅವಳು ಹಾಗೆ ಸೀರೆಯುಟ್ಟು ನಿಂತಿದ್ದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಹಿಡಿತ ತಪ್ಪುತ್ತಿತ್ತು. ತನ್ನನ್ನು ಹಾಗೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿನ ದಾಹ ಶಾರದಾಳಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತೋ ಇಲ್ಲವೋ ಅವಳು ಮಾತ್ರ ಅವನ ಆದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯ್ದು ನಿಂತ ಸೇವಕಿಯಂತಿದ್ದಳು. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅವಳಿಗೆ ಬಟ್ಟೆ ಕಳಚುವಂತೆ ಹೇಳಿದ. ಅವಳ ದೇಹದಿಂದ ಒಂದೊಂದೇ ಬಟ್ಟೆಗಳು ಬೇರ್ಪಟ್ಟು ಅವಳ ದಿವ್ಯ ಸೌಂದರ್ಯ ನಗ್ನವಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ತನ್ನ ಉಸಿರಾಟವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಶಾರದಾ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅವನೆದುರು ಬೆತ್ತಲಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಈ ಬಾರಿ ಅವಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸದೇ ಕಳುಹಿಸುವುದು ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಲೆಕ್ಕವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಕಪ್ಪು ಕೂದಲು ಅವಳ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹರಡಿತ್ತು. ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಜೋಡು ಚಂದ್ರರನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸುವಂತಿದ್ದ ಅವಳ ಸ್ತನದ್ವಯ ಅವಳ ಉಸಿರಾಟದೊಂದಿಗೆ ಮೇಲೆ ಕೆಳಗೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಸ್ತನಗಳನ್ನು ಬೆರಳಷ್ಟು ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ಕೆಳಗೆ ಜಾರಿದ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಕಣಿವೆಯಂತಹ ಗೆರೆಯು ಅವಳ ಚಪ್ಪಟೆಯಾದ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಆಳವಾದ ನಾಭಿಯನ್ನು ಹೊಕ್ಕು ಹೊರಬಂದು ಹಾಗೆಯೇ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿದು ದಟ್ಟಗೆ ಬೆಳೆದ ಕಪ್ಪಾದ ಗುಂಗುರು ಕೂದಲಿನ ಆ ತ್ರಿಕೋನದಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗಿಹೋಗಿತ್ತು. ಅವಳ ನೀಳವಾದ ಕಾಲುಗಳ ಒನಪು, ಅವಳ ದುಂಡನೆಯ ತೊಡೆಗಳ ಲಾವಣ್ಯ, ಅವಳ ಸೊಗಸಾದ ಸೊಂಟವನ್ನು ಕೊರೆದು ಹರವಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಅವಳ ನಿತಂಬಗಳ ಪಾರ್ಶ್ವನೋಟ.. ಹೀಗೆ ಅವಳ ಒಂದೊಂದೂ ಅಂಗಗಳೂ ನೋಡುವವನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ರಸದೌತಣವಾಗಿದ್ದವು. ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ದೃಷ್ಟಿ ಅವಳ ತೊಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನೆಲೆಸಿತ್ತು. ಹಿಂದಿನ ಬಾರಿ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದ್ದನ್ನು ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಈಗ ಅವಳ ರತಿಕೇಶ ಇಮ್ಮಡಿಯಾದಂತೆನಿಸಿತು. ಅದು ಅಕರ್ಷಕವೇ ಆಗಿತ್ತಾದರೂ ಅವನಿಗೆ ಅವಳ ಯೋನಿಯ ಚೆಲುವನ್ನು ಕೇಶ ರಹಿತವಾಗಿ ನೋಡುವ ಬಯಕೆಯಾಗಿತ್ತು.

ತಾನು ಉಟ್ಟಿದ್ದ ಕಾವಿಯ ಹಿಂದೆ ಸೆಟೆದ ತನ್ನ ಲಿಂಗ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತನ್ನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೇ ಎದ್ದು ನಿಂತ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಬೆಳ್ಳಿಯ ಪಾತ್ರೆಯೊಂದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಶಾರದಾಳ ಹತ್ತಿರ ಬಂದ. ಅದು ಪವಿತ್ರ ಜಲವೆಂದೂ ವೃತಾಚರಣೆಗೆ ಮುಂಚೆ ತಾನದನ್ನು ಸೇವಿಸಬೇಕೆಂದೂ ಶಾರದಾಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಕೈಯಿಂದ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಶಾರದಾ ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ಗಂಟಲು ಸುಡುವಂತಹ ಜಲವನ್ನು ಕುಡಿದು ಮುಗಿಸಿದಳು. ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟ ಪರವರ್ತನೆಗಳಾದವು. ಅವಳ ದೇಹ ಮೆಲ್ಲಗೆ ತೊನೆಯತೊಡಗಿತು. ಅವಳು ಅಸ್ಥಿರವಾಗುತ್ತಿದ್ದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅವಳ ತೋಳುಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಹಿಡಿದ. ಹಾಗೆಯೇ ಅವಳನ್ನು ಕೋಣೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಇರಿಸಿದ ಮಂಚದವರೆಗೂ ನಡಿಸಿ ಅದರ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಸಿದ. ಪವಿತ್ರ ಜಲದ ಪ್ರಭಾವ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ತೇಲತೊಡಗಿದವು. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಮಾತನಾಡತೊಡಗಿದ. ತಾನು ವೃತದ ಕೊನೆಯ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಅಂದು ಪೂರೈಸುವುದಾಗಿಯೂ ಅದಕ್ಕೆ ಅವಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಹಕರಿಸಬೇಕೆಂದೂ ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದ. ಅವಳು ತಲೆಯಾಡಿಸಿ ಸಮ್ಮತಿ ಸೂಚಿಸಿದ್ದಳು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಕೆಲ ಕ್ಷಣ ಮರೆಯಾದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಕೆಲವು ಸಲಕರಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದ. ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಶಾರದಾಳ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಕುಳಿತ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅವಳನ್ನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿಸಿದ. ಕಾಲು ಚಾಚಿ ಅಂಗಾತವಾಗಿ ಮಲಗಿದ ಅವಳನ್ನು ಆ ಕ್ಷಣವೇ ಸಂಭೋಗಿಸಿಬಿಡುವಂತೆ ಅನಿಸಿದರೂ ಅವನು ಸಂಯಮ ವಹಿಸಿದ್ದ. ಅವಳ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಮೆತ್ತಗೆ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ಅವುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಆಸೀನಾನಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ತನ್ನ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡ. ನಂತರ ಅವಳ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಹಿಂದೆ ಬೆನ್ನಿನ ಕೆಳಗೆ ಇರಿಸಿ ತನ್ನೆದುರಿಗೆ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳ ತೊಡೆಸಂಧಿಯ ವೈಭವವನ್ನು ಕೆಲ ಕ್ಷಣ ಹಾಗೆಯೇ ನೋಡುತ್ತ ತಾನು ತಂದಿದ್ದ ಸಲಕರಣೆಗಳನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡ.

ತಿಳಿ ಮಂಪರು ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಶಾರದಾಳಿಗೆ ತನ್ನ ತೊಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ತಣ್ಣಗೆ ಏನೋ ತಗುಲಿದ ಅರಿವಾಯಿತು. ನೊರೆ ನೊರೆಯಾಗಿ ಹರಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ತಂಪು ಪದಾರ್ಥ ಏನೆಂದು ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೂ ಅವಳಿಗೆ ಹಿತವೆನಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ಏನೇ ಆದರೂ ಅವಳಿಗೆ ತಾನು ಅಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ತಾನು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿದ ವೃತದ ಕೊನೆಯ ಆಚರಣೆಗೆ ಬಂದಿರುವುದರ ಅರಿವಿತ್ತು. ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಮೇಲಿನ ವಿಷ್ವಾಸ ಮತ್ತು ತಾಯ್ತನದ ಬಯಕೆ ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ದುಗುಡ ಮತ್ತು ಭಯವನ್ನು ತಳ್ಳಿ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದೇನು ಎಂಬುದರ ಖಚಿತವಾದ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಅವಳಿಗಿರಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ತೊಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಕೈಗಳು ಏನು ಮಾದುತ್ತಿವೆಯೆಂದೂ ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾಮ ಸುಖದಿಂದ ಅದಾಗಲೇ ಬಹಳ ದಿನಗಳವರೆಗೂ ವಂಚಿತವಾಗಿದ್ದ ಅವಳ ಯೌವ್ವನ ತುಂಬಿದ ದೇಹ ಪರಪುರುಷನ ಸ್ಪರ್ಷದಿಂದ ಅದೆಷ್ಟು ಉತ್ತೇಜಿತವಾಗುತ್ತಿದೆಯೆಂಬುದೂ ಅವಳಿಗೆ ಅರಿವಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲ ನಿಮಿಷಗಳ ನಂತರ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಏನನ್ನೋ ಸಾಧಿಸಿದವನಂತೆ ಅವಳ ಕೇಶರಹಿತ ಯೋನಿಯನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಆ ಕೌಶಲ್ಯವಾದರೂ ಎಂಥದು! ಅವಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ನೋವೆನಿಸದಂತೆ ಅವಳ ಯೋನಿಯ ಮೇಲೆ ದಟ್ಟವಾಗಿ ಹರಡಿದ್ದ ಕೂದಲನ್ನೆಲ್ಲ ತೆಗೆದು ಹಾಕಿದ್ದ. ಆ ಉದ್ರೇಕಕಾರಿ ಕೆಲಸದಿಂದ ಅವನ ಲಿಂಗ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ವಿಗ್ರದ ಶಿಶ್ನದಂತೆ ಬಿರುಸಾಗಿ ಸೆಟೆದು ನಿಂತು ಅದರ ತುದಿ ಅವಳ ತೊಡೆಗಳ ಒಳಗನ್ನು ಸೋಕುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ತನ್ನ ನಿಜವಾದ ಸೊಬಗಿನಲ್ಲಿ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳ ಒದ್ದೆಯಾದ ಯೋನಿ ಅವನ ಶಿಶ್ನದಿಂದ ಕೆಲವೇ ಇಂಚುಗಳಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲಿತ್ತು. ಆ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅವನಲ್ಲದೇ ಬೇರೆ ಯಾರಾಗಿದ್ದರೂ ಅವಳಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗಿ ಸಂಭೋಗಿಸತೊಡಗಿರುತ್ತಿದ್ದರೇನೋ.. ಆದರೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಎದ್ದು ನಿಂತ. ತನ್ನ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಕಳಚಿದ. ಶಾರದಾಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಅವಳಿಗೆ ಎದ್ದು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಹೇಳಿದ. ಮೆಲ್ಲಗೆ ಎದ್ದು ಕುಳಿತ ಅವಳು ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಬೃಹದಾಕಾರದ ಶಿಶ್ನವನ್ನು ಕಂಡಳು. ತನ್ನೆದುರಿಗೆ ತೂಗುತ್ತಿದ್ದ ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ಅವಳಿಗೆ ಈಗ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಎಚ್ಚರವಾದಂತಿತ್ತು. ಅವಳು ಅಂಥ ಗಂಡಸುತನವನ್ನು ಇದುವರೆಗೂ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಗಂಡನದಾದರೋ ಅಂಗೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಮುಚ್ಚಿಡಬಹುದಂತಹ ಗಾತ್ರ. ಅದಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಶಿಶ್ನದ ಗಾತ್ರ ಭಯಪಡಿಸುವಂತಿತ್ತು. ಆದರೂ ಅವಳ ದೇಹ ಆ ನೋಟಕ್ಕೆ ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳ ಬುದ್ಧಿ ಕೊನೆಯ ಬಾರಿಯೆಂಬಂತೆ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಅವಳನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋಗುವಂತೆ ಅವಳಿಗೆ ಸೂಚಿಸಿತು. ಆದರೆ ಅವಳ ದೇಹ ಮಾತ್ರ ನಿಶ್ಚಲವಾದಂತೆ ಕುಳಿತಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತಿತ್ತು.

ಮಂಚದಿಂದ ಇಳಿದು ಶಾರದಾಳ ಎದುರಿಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತನ್ನ ಲಿಂಗವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಅವಳ ಮುಖದ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ತಂದ. ಅವಳ ತುಟಿಗಳು ಅದರ ತುದಿಯನ್ನು ತಾಕುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಸ್ವಾಮಿಜಿಯ ದೇಹದ ನರಗಳೆಲ್ಲ ಒಮ್ಮೆ ಜುಮ್ಮೆಂದವು. ಅವಳ ತುಟಿಗಳಾದರೋ ಅವನ ಪುರುಷತ್ವದ ಸ್ಪರ್ಷದಿಂದ ತೆರೆದುಕೊಂಡವು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ತಡೆದು ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅವಳಿಗೆ ತನ್ನ ಶಿಶ್ನವನ್ನು ಬಾಯಿಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುವಂತೆ ಹೇಳಿದ. ತನ್ನ ಬುದ್ಧಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಶಾರದಾ ಅವನ ಆ ದಪ್ಪನೆಯ ಗಡಸಾದ ಅಂಗದ ತುದಿಯನ್ನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಬಾಯಿ ತೆರೆದು ಒಳ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಬಿಸಿಯೇರಿದಂತಿದ್ದ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಶಿಶ್ನ ಅವಳ ಬಾಯಿಯೋಳಗೆ ನುಗ್ಗಿತು.. ಚಲಿಸತೊಡಗಿತು. ಶಾರದಾಳಿಗೆ ವೃತದ ಈ ಹಂತ ಇಷ್ಟವಾದಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಾಗ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅವಳ ತಲೆಗೂದಲನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಹಿಡಿದು ಅವಳ ತಲೆಯನ್ನು ಸ್ಥಿರವಾಗಿಸಿದ್ದ. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಕೊನೆಗೂ ಸಂಯಮವನ್ನು ತೊರೆದಿದ್ದ. ತನ್ನ ಉದ್ದನೆಯ ಲಿಂಗವನ್ನು ಅವಳ ಗಂಟಲಿಗೆ ತಳ್ಳುತ್ತ ಅವಳು ಉಸಿರಾಡಲು ಕಷ್ಟಪಡುವಂತಾದರೂ ಗಮನ ಕೊಡದೇ ಮುಂದುವರೆದ. ಅವಳ ಕೈಗಳು ಅವನ ತೊಡೆಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ದೂರ ತಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸತೊಡಗಿದ್ದರೂ ಅವಳ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಸುಖದ ಅಲೆಗಳು ಹೊರಟಿದ್ದವು. ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಇನ್ನೊಂದು ಕೈ ಅವಳ ತುಂಬಿದ ಸ್ತನಗಳನ್ನು ಮರ್ದಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ಶಾರದಾ ನರಳತೊಡಗಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಪ್ರತಿರೋಧ ಕ್ಷೀಣಿಸತೊಡಗಿ ಅವನ ಸ್ಪರ್ಷಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸ್ಪಂದಿಸತೊಡಗಿದ್ದಳು. ಸಮಯ ಪಕ್ವವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತನ್ನ ಲಿಂಗವನ್ನು ಅವಳ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಹೊರತೆಗೆದುಕೊಂಡ. ಏದುಸಿರುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಶಾರದಾ ತನ್ನ ಬಾಯಿಯನ್ನು ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಮುಂದೇನು ಎಂಬಂತೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯತ್ತ ನೋಡಿದಳು.

ಅವಳೆಡೆಗೆ ದಾಹದಿಂದ ನೋಟ ಬೀರಿದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅವಳಿಗೆ ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಮಲಗುವಂತೆ ಹೇಳಿದ. ಅವಳು ಮಲಗಿದ ನಂತರ ಆ ಪವಿತ್ರ ಜಲದ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಆ ಜಲವನ್ನು ಅವಳ ನಗ್ನ ದೇಹದ ಮೇಲೆಲ್ಲ ಸಿಂಪಡಿಸತೊಡಗಿದ. ತಾನು ವೃತದ ಕೊನೆಯ ಘಟ್ಟವನ್ನು ಇದೀಗ ಪೂರೈಸುವುದಾಗಿಯೂ ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಅವಳು ಸಂತಾನ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಾಗಿಯೂ ಹೇಳಿದ. ನಂತರ ತಾನೂ ಮಂಚವನ್ನೇರಿ ಅವಳ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಅಗಲಿಸಿ ಮಧ್ಯೆ ಕುಳಿತ. ತನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ಅವಳ ತೊಡೆಗಳತ್ತ ಬಾಗಿಸಿದ ಅವನು ಅವಳ ಸ್ತ್ರೀ ಪರಿಮಳವನ್ನು ಆಘ್ರಾಣಿಸಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಉದ್ರೇಕಗೊಂಡ. ಅವನ ತುಟಿಗಳು ಅವಳ ನಗ್ನ ಯೋನಿಯನ್ನು ಮುತ್ತಿದವು. ಅವಳ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಹೊರಟ ಸುಖದ ಶಬ್ದವೊಂದು ಅವಳ ಕಾಮೋದ್ರೇಕವನ್ನು ಖಚಿತ ಪಡಿಸಿತ್ತು. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅವಳ ಯೋನಿದುಟಿಗಳನ್ನು ನೆಕ್ಕುತ್ತ, ಸವಿಯುತ್ತ, ಅವಳ ನಿತಂಬಗಳ ಕೆಳಗೆ ಕೈಗಳನ್ನು ತೂರಿಸಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಯಥೇಚ್ಚವಾಗಿ ಮರ್ದಿಸುತ್ತ ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನ ನಾಲಿಗೆಯನ್ನು ಅವಳ ಆಳಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿ ಅವಳ ರಸಮೂಲವನ್ನು ತಟ್ಟಿ ಅವಳ ದೇಹದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಸುಖದ ಅಲೆಗಳನ್ನು ಹೊರಡಿಸುತ್ತ ಅವಳನ್ನು ಸ್ಖಲನದ ಅಂಚಿಗೆ ತಂದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಶಾರದಾಳ ದೇಹ ಕಂಪಿಸಿ ಸುಖದ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿ ಮುಲುಗುತ್ತದ್ದರೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಅವಳ ಯೋನಿಯಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದ್ದ. ಭಾವಾವೇಷದ ಶಿಖರದಿಂದ ಧುತ್ತನೆ ಕೆಳಗೆ ತಳ್ಳಿದಂತಾಗಿ ಶಾರದಾ ಅಸಹನೆಯಿಂದ ಚಡಪಡಿಸಿದ್ದಳು.

ಸಮಯದ ಪಕ್ವವತೆಯನ್ನು ಅರಿತ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಮುಂದೆ ಬಾಗಿ ತನ್ನ ಶಿಶ್ನದ ತುದಿಯನ್ನು ಅವಳ ಯೋನಿಮುಖಕ್ಕೆ ಒತ್ತಿದ. ಅವಳ ತೊಡೆಗಳು ತಾವೇ ತಾವಾಗಿ ಅಗಲಿ ಅವನು ನಡೆಸಲಿರುವ ರತಿಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಸ್ಥಳ ಕಲ್ಪಿಸಿದವು. ತನ್ನ ಸೆಟೆದ ಲಿಂಗವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಅದರ ದುಂಡಾದ ತುದಿಯನ್ನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಅವಳ ಸೀಳಿನೊಳಗೆ ನುಸುಳಿಸಿದ. ಅವಳ ಬಿಗುವಾದ ಸ್ಪರ್ಷದ ಹಿತಕ್ಕೆ ಅವನ ಬಾಯಿಯಿಂದಲೂ ಸುಖದ ಶಬ್ದವೊಂದು ಹೊರಟಿತ್ತು. ಆದರೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತನ್ನ ಶಿಶ್ನವನ್ನು ಅವಳೊಳಗೆ ತಳ್ಳದೇ ಹೊರಗೆಳೆದುಕೊಂಡಾಗ ಅವನನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಲು ಸನ್ನದ್ಧಳಾಗಿ ತನ್ನ ಯೋನಿಯ ಹಿಡಿತವನ್ನು ಸಡಿಲಿಸಿದ ಅವಳಿಗೆ ಮತ್ತೆ ನಿರಾಸೆ ಕಾದಿತ್ತು. ಅವಳ ನಿರಾಸೆಯನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿದವನಂತೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಕೂಡಲೇ ಅವಳ ಯೋನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಶಿಶ್ನವನ್ನಿಟ್ಟು ಒಂದಿಂಚು ನುಸುಳಿದ. ಮತ್ತೆ ಹೊರತೆಗೆದ. ಬೆಕ್ಕು ತಾನು ಹಿಡಿದ ಬೇಟೆಯನ್ನು ಸತಾಯಿಸುವಂತೆ ಹಲವು ಬಾರಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಶಾರದಾಳ ಯೋನಿಯನ್ನು ವಂಚಿಸಿ ಸತಾಯಿಸಿದ. ಅವಳಾದರೋ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ತನ್ನ ನಿತಂಬಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದು ಅವನು ಶಿಶ್ನವನ್ನು ಕೂಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಸಂಯಮದ ಕಟ್ಟೆ ಒಡೆಯು ಹಂತ ತಲುಪಿದಾಗ ಕೊನೆಗೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತನ್ನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅವಳಲ್ಲಿ ತಳ್ಳಿದ. ಅವಳ ಯೋನಿಯನ್ನು ಇಡಿಯಾಗಿ ತುಂಬಿದ ಅವನ ಶಿಶ್ನ ಕೆಲ ಕ್ಷಣ ಅವಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೆಯೇ ನೆಲೆಸಿ ನಂತರ ಚಲಿಸತೊಡಗಿದಾಗ ಶಾರದಾಳ ಗಂಟಲಿನಿಂದ ಸುಖದ ನರಳಾಟ ರಾಗವಾಗಿ ಹೊರಬರತೊಡಗಿತ್ತು. ಇಂಥ ಸಂವೇದನೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಗಂಡನಿಂದ ಎಂದಿಗೂ ಅವಳು ಪಡೆದಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಒಮ್ಮೆ ಅವಳ ಸ್ತನಗಳನ್ನು ಅಮುಕಿ ಹಿಡಿದು ಚಲಿಸಿದರೆ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಅವಳ ಸೊಂಟವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅವಳಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗಿ ನುಗ್ಗಿ ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಅವಳೂ ಅಷ್ಟೇ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ತನ್ನ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಅವನ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಸುತ್ತಿ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಯೋನಿಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿದ್ದಳು. ಹೀಗೆ ಕೆಲ ನಿಮಿಷಗಳವರೆಗೆ ನಡೆದ ಅವರಿಬ್ಬರ ರತಿಕೂಟ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಅಂಚಿಗೆ ತಂದಿತ್ತು. ತನ್ನ ಮೈಯಲ್ಲೆಲ್ಲ ವಿದ್ಯುತ್ ಚಲಿಸಿದಂತೆ ಕಂಪಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಶಾರದಾಳ ನರಳಾಟ ಚೀತ್ಕಾರವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅವಳ ದೇಹವೀಗ ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಸ್ಖಲನವೊಂದರ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಮುಂದಿನ ಕ್ಷಣವೇ ಸ್ಫೋಟಕದಂತೆ ಸಿಡಿದ ಸ್ಖಲನದಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿದ ಅವಳ ದೇಹ ಮಣಿದು ಒದ್ದಾಡಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಆರಂಭವೆಂಬುದು ಗೊತ್ತಿದ್ದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹಾಗೆಯೇ ಅವಳ ಒಳಗೆ-ಹೊರಗೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಂತೆ ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಶಾರದಾ ಮತ್ತೆ ಸ್ಖಲಿಸಿದ್ದಳು. ಒಂದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದರಂತೆ ಘಟಿಸಿದ ಅವಳ ಸ್ಖಲನಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಕೊನೆಗೂ ತನ್ನ ಬೀಜರಸವನ್ನು ಅವಳ ಒಡಲೊಳಗೆ ಎರೆದಿದ್ದ. ಅಲೆ ಅಲೆಯಾಗಿ ತನ್ನ ಗರ್ಭಕ್ಕೆ ಧಾರಾಳವಾಗಿ ಬಂದೆರೆಚಿದ್ದ ಅವನ ಬಿಸಿ ಜೀವದ್ರವವನ್ನು ಆದರದಿಂದ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಶಾರದಾ ರತಿಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದಣಿದು ನಿಶ್ಚೇತಳಾಗಿ ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟಳು. ತನ್ನ ಜೀವಮಾನದಲ್ಲಿ ಇದುವರೆಗೂ ಇಂಥ ಕಾಮಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿರದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತೃಪ್ತನಾಗಿ ಅವಳ ಮೇಲೆ ಒರಗಿದ್ದ.

ಶಾರದಾಳಿಗೆ ನಡೆದು ಹೋದದ್ದೇನು ಎಂದು ಅರಿವಾಗಲು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ದೇಹದಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟು ಅವಳೆಡೆಗೆ ನೋಡಲೂ ಆಗದೇ ಹೊರಟುಹೋದ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ನಿಜ ರೂಪ ಅವಳಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ನಡೆಯಬಾರದ್ದು ಆಗಲೇ ನಡೆದು ಹೋಗಿರುವಾಗ ಅವಳ ಬಳಿಯೀಗ ಜಿಗುಪ್ಸೆ ಮತ್ತು ನಾಚಿಕೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ವಿಕಲ್ಪಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಪರಿಶುದ್ಧತೆಯಾಗಲೀ ಪಾತಿವೃತ್ಯವಾಗಲೀ ಇನ್ನು ಉಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ಮಡುಗಟ್ಟಿದ್ದರೂ ಶಾರದಾ ಅದು ಹೇಗೋ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಸಮಾಧಾನಿಸಿಕೊಂಡಳು. ತಾನು ಮಾಡಿದ್ದೆಲ್ಲ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಉದ್ದೇಶದಿಂದಲೇ ವಿನಃ ಸ್ವೇಚ್ಛಾಚಾರಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲವೆಂದು ತನಗೆ ತಾನೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡಳು. ತಾನು ತಾಯಿಯಾಗದಿದ್ದುದಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬವೇ ತನ್ನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸಿ ನಿಂದಿಸಿದಾಗ ಯಾವ ಹೆಣ್ಣಾದರೂ ಪರಿಹಾರವೊಂದನ್ನು ಅರಸಿಹೋದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಿಲ್ಲ. ತಾನು ಮಾಡಿದ್ದೂ ಅದನ್ನೇ. ತನ್ನಂತಹ ಹೆಣ್ಣುಗಳ ದುರುಪಯೋಗಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಕಾವಿ ವೇಷದಲ್ಲೂ ಇರಬಹುದೆಂಬುದು ಮಾತ್ರ ಅವಳಿಗೆ ಈಗ ಗೊತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಬಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟು ಆಶ್ರಮದಿಂದ ಹೊರಟ ಶಾರದಾಳನ್ನು ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ತರ್ಕ ತನಗೆ ಅವಳಿಂದ ಯಾವ ಭಯವೂ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದಂತಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಶಾರದಾಳ ದೌರ್ಬಲ್ಯ. ಅದು ಅವನಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗೊಂದು ವೇಳೆ ಅವಳು ತನ್ನ ನಿಜರೂಪವನ್ನು ಇತರರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇ ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದ.

ಅಪರಾಧ ಭಾವನೆ ಶಾರದಾಳನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೂ ಮರುದಿನ ರಾತ್ರಿ ಅವಳು ಗಂಡನೊಂದಿಗೆ ಕೂಡಬಯಸಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಚೆಲುವನ್ನು ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಆನಂದಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಅವಳ ಗಂಡನಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆ ರಾತ್ರಿಯೂ ಅಷ್ಟೇ. ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳಲ್ಲಿ ಸ್ಖಲಿಸಿ ನಿದ್ರೆ ಹೋಗಿದ್ದ. ಆದರೆ ಶಾರದಾಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಂದಹಾಸವೊಂದಿತ್ತು. ಆ ಮಂದಹಾಸ ಕೆಲ ತಿಂಗಳ ನಂತರ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರ ನಗುವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ಗರ್ಭಧರಿಸಿದ ವಿಷಯ ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಹಬ್ಬವನ್ನೇ ತಂದಂತಿತ್ತು. ಅವಳ ಗಂಡನಿಗಾದರೋ ಅವಳ ಗರ್ಭ ವಗಟಾಗಿತ್ತು. ಅದುವರೆಗೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರದಿದ್ದ ಅವಳ ಗರ್ಭ ಈಗ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದ್ದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದು ಅವನನ್ನನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಡತೊಡಗಿದ್ದರೂ ಅವಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಸ್ಥೈರ್ಯ ಅವನಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗುವಿನಲ್ಲಿ ಅವನ ಯಾವ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆಗಲೂ ಅವನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಶಾರದಾ ತಾಯಿಯಾಗಿದ್ದು ನೆಮ್ಮದಿ ಪಡೆಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿತ್ತೇ ವಿನಃ ಚಿಂತೆಪಡಬೇಕಾದದ್ದಲ್ಲ. ಶಾರದಾಳ ಗಂಡನಿಗೆ ವರ್ಗವಾಗಿ ಇಡೀ ಪರಿವಾರ ಬೇರೆ ಊರಿಗೆ ಹೊರಟುಹೋಯಿತು.

ರಹಸ್ಯವೊಂದನ್ನು ಶಾರದಾ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ರಹಸ್ಯವನ್ನಾಗಿಯೇ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಳು.